9/2/16

Ξερόκρυο


O Phil, η μαρμότα είδε την άνοιξη να φτάνει πρόωρα. Και την Παρασκευή, όταν χάρηκα μέσα στο ξερόκρυο που είδα λίγη βροχή έξω, ο καφετζής μου μίλησε για τον παράξενο χειμώνα. Σφουγγαρίζει, είπε, και στεγνώνει αμέσως, λες και είναι καλοκαίρι.

Η ρόκα που φύτεψα στο χωριό άλλες χρονιές θέριευε. Φέτος μόλις ξεμύτισε.

Κλαδέψαμε νωρίς τα δέντρα, πριν δέκα μέρες, από φόβος μπας και μπουμπουκιάσουν νωρίς και δεν προλάβουμε. Πριν δέκα μέρες, το σαββατοκύριακο με τον καλό καιρό. Με τέτοιο στεγνό χειμώνα ποιος ο λόγος να χαρώ για Αλκυονίδες;

Το περσινό καλοκαίρι χάθηκε, δε μπορώ να θυμηθώ τι καιρό έκανε, θυμάμαι μόνο έργα ανθρώπων. Και φέτος χάνουμε το χειμώνα. Μου μένει στη μνήμη άνυδρος όπως καλοκαίρι, Θεού θέλημα.

8/2/16

Suzanne





Κι ο ήλιος χύνεται όπως μέλι στην Παναγιά του Λιμανιού,
Και (η Σουζάν) σου δείχνει που να κοιτάξεις, στα σκουπίδια και στα λουλούδια.

Κυριακή μεσημέρι, βόλτα στο λιμανάκι της Δάφνιζας πριν την επιστροφή. Καθώς περνούσα το ξύλο στο φράκτη της ξερολιθιάς έκρυψε στιγμιαία από τα μάτια μου τον ήλιο, αφήνοντας φως παγιδευμένο σε δύο πλαστικά μπουκάλια, κρεμασμένα στο συρματόπλεγμα, γεμισμένα με δηλητήριο.

Ήρωες στα θαλασσόχορτα, παιδιά στο πρωινό,
Αφημένα στην αγάπη, αφημένα έτσι για πάντα,
Την ώρα που η Σουζάν κρατά τον καθρέφτη.

Τριάντα χρόνια αργότερα από τον Cohen, το “American Beauty” μίλησε για μια πλαστική σακούλα που στροβιλίζεται καθώς την παρασέρνει ο άνεμος. Για την ομορφιά της.

5/2/16

Sense 2 και τα χαμένα επεισόδια


Λίγος κόσμος στην Ερμού χθες το απόγευμα, τα μεγάλα καταστήματα έκλεισαν νωρίς και βιαστικά, το ένα μετά το άλλο. Πριν επιστρέψω σπίτι σταμάτησα για ένα κομμάτι πίτσα κάπου κοντά στη δουλειά, σ’ ένα μαγαζί απ’ όπου περνώ σχεδόν μια φορά τη βδομάδα. Η γυναίκα που δουλεύει εκεί, κάτι σα διευθύντρια, μ’ έχει μάθει και όποτε την πετύχω με κερνά μια κόκα κόλα.

Δεν είχε πελατεία, έκατσε στο τραπέζι μου να κουβεντιάσουμε. Γύρω στα πέντε χρόνια μικρότερή μου, από μικρή στις πωλήσεις. Βαριέται, είπε, αν δεν έχει δουλειά, την πιάνει ανία. Ανησυχούσε, είχε ακούσει ότι θα γίνουν επεισόδια στην Αθήνα και το αφεντικό της συμβούλεψε εφόσον ο Γρηγόρης και το Έβερεστ μείνουν ανοικτά, να το κρατήσει κι αυτή ανοικτό το μαγαζί.

«Δουλειά και θάλασσα», μου χαμογέλασε. «Αυτά τα δύο μου δίνουν δύναμη». Χειμερινή κολυμβήτρια, φαίνεται το άγγιγμα του ήλιου στο δέρμα της. Το καλοκαίρι, τη μία μέρα της βδομάδας που έχει ρεπό, κλείνει πάντα δωμάτιο σε ξενοδοχείο σε μια παραλία της Αττικής: το μπάνιο της, το δείπνο της, την άλλη μέρα πρωινό, βουτιά και πίσω στη δουλειά το απόγευμα. Και άδεια δέκα μέρες τον Αύγουστο, σε κάποιο νησί. Αυτή είναι η ζωή της μου είπε. Και οι φίλοι.

Την κοίταξα, τη σκέφτηκα σ’ εκείνη την παραλία, στο ξενοδοχείο. Ένιωσα την επιθυμία να της προτείνω να περάσουμε μαζί ένα από τα ρεπό της σαν έρθει καλοκαίρι. Πριν φύγω την καθησύχασα ότι δεν θα γίνουν φασαρίες, την ευχαρίστησα για την κόκα κόλα και φιληθήκαμε. Μύρισα το δέρμα της. Έμεινε λίγο από το άρωμά της στο μάγουλό μου.

Στην επιστροφή, η ακινησία και η ερημιά των περιφερειακών δρόμων όταν γίνεται κάποια μεγάλη πορεία. Μου αρέσει.

Έβαλα τις ειδήσεις των 9 στο Σκάι. Η Κοσιώνη μίλησε για κάποια επεισόδια που αμαύρωσαν τη μεγαλειώδη κινητοποίηση. Δε μου κάθισε καλά το «αμαύρωσαν». Αλλά δεν έδωσα σημασία. Χαμένα επεισόδια από σήριαλ που περιστασιακά πλέον παρακολουθώ. Είδα λίγο Netflix. Μετά διάβασμα στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος.

4/2/16

Pacific Rim, Atlantic Gap


Υπογράφτηκε στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας η εμπορική συμφωνία μεταξύ 12 χωρών του Ειρηνικού, η Συμφωνία για τη Δι-Ειρηνική Συνεργασία (Trans Pacific Partnership / TPP). Οι δώδεκα χώρες είναι οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Μαλαισία, το Βιετνάμ, η Σιγκαπούρη, το Μπρουνέι, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς, το Μεξικό, η Χιλή και το Περού. Στο σύνολό τους το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Μέσα στους στόχους της Συμφωνίας να οριοθετηθεί η επιθετική εμπορική πολιτική της Κίνας.

Στους αντίποδες, έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις για την Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA) και προχωρούν oi διαπραγματεύσεις για την ΤΤΙΡ, τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Τώρα με την ΤΤΡ, οι δεύτερες θα επιταχυνθούν.

Από τα κύρια αίτια της οικονομικής κρίσης είναι η απελευθέρωση σε πλαίσιο Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, η οποία έδωσε στην παραγωγή αγαθών σε αναπτυσσόμενες χώρες συγκριτικό πλεονέκτημα. Οι εμπορικοί πόλεμοι συνεχίζονται σιωπηροί, παράλληλα με τις ηχηρές συρράξεις και την τραγωδία στη Μέση Ανατολή. Οι διμερείς ή οι περιφερειακές συμφωνίες είναι μέρος της άμυνας που στήνεται και για αντιμετωπιστούν πλέον οι επιπτώσεις από την απελευθέρωση του εμπορίου, χρησιμοποιώντας τα ίδια όπλα. Και η δυσπιστία του κοινού ως προς το όλο γίγνεσθαι δεδομένη και δικαιολογημένη.

Στην Ελλάδα «ανακαλύψαμε» την ΤΤΙΡ πριν μερικούς μήνες, την κράξαμε και μετά την ξεχάσαμε. Όχι ότι στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ υπάρχει πλήρης διαφάνεια. Αλλά ρόλος των μέσων ενημέρωσης είναι να ενημερώσουν το κοινό και να φωτίσουν όπου όντως υπάρχει αδιαφάνεια στη διαδικασία. Αλλά ποιός νοιάζεται; Και αν κάποιος νοιαστεί, παρόρμηση και ανακλαστικό.

Γιατί την παγκοσμιοποίηση πολλοί μίσησαν, τα Samsung και τα iPhones σε προσιτές τιμές ελάχιστοι.

3/2/16

Είναι και Χρόνος


Χθες είδα τον κολλητό μου από την έκτη δημοτικού ως την τρίτη λυκείου. Χολαργός και μαζί στα Ανάβρυτα, τα χρόνια του λυκείου. Στο ίδιο θρανίο. Τα πάντα μαζί, κολλητοί σε όλα. Μαζί αγαπήσαμε τη μουσική, αυτός μάθαινε και κιθάρα τότε. Στα 15 με τράβηξε στο Νιρβάνα να δούμε το «Μια Ξεχωριστή Μέρα» του Scola. Εγώ ήθελα να δω καμιά περιπέτεια, αλλά αυτός επέμεινε: «αυτοί οι δύο θα δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας!» Την αγαπήσαμε την ταινία.

16χρονοι μαζί και σε μπουρδέλο, σε κοπάνα. Δεν μας σηκώθηκε, παρά το ευνοϊκό περιβάλλον, τα ερεθίσματα: για έναν έφηβο ετεροφυλόφιλο η γυναίκα που περιμένει στο κρεβάτι, για έναν έφηβο ομοφυλόφιλο στα πρώτα καλέσματα, οι άντρες στον προθάλαμο που περιμένουν σιωπηροί τη γυναίκα. Το άγχος όμως μπροστά στην εκκολαπτόμενη σεξουαλικότητα κοινό σ’ όλους τους εφήβους, ο φόβος της ανεπάρκειας. Βγήκαμε έξω και σήκωσα τους ώμους, στο χέρι μου το “Selling England by the Pound” αγορασμένο από το Music Corner - το θυμάμαι όπως τώρα. Μετά είχαμε κοπέλες και βγαίναμε μαζί τα Σάββατα. Ζευγάρια. Πηγαίναμε και στον Τιπούκειτο, στα Εξάρχεια, ν’ ακούσουμε το Λάκη Παππά και τη Φλέρη. Δίχως τις κοπέλες μας, οι δυο μας. Αυτός παντρεύτηκε την κοπέλα του και είναι ακόμα μαζί. Εγώ την άφησα στην πορεία και πρωτοετής του εξήγησα τους λόγους, του είπα και με ποιόν συμμαθητή μας στο λύκειο ήμουν τσιμπημένος. Έδειξε κατανόηση, δεν είχε πρόβλημα.

Είναι γιατρός, πήγα να του δείξω κάποιες εξετάσεις να μου πει μια γνώμη. Αυτός με τη σύζυγό του, εγώ με το Χ. Η κόρη του σπουδάζει ιατρική, ο γιός του στο λύκειο. Καλός αθλητής ο νεαρός.

Μου φαίνονται βουνό οι έννοιες και τα άγχη που βαστούν οι Έλληνες γονείς. Παρότρυνα να στείλουν το μικρό για σπουδές στην Αμερική. Να ρίξει μαύρη πέτρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Θυμηθήκαμε ότι σαν πήγαμε Ανάβρυτα, στην πρώτη λυκείου, οι εσώκλειστοι δεν μας ήθελαν. Bullying το χαρακτήρισε. Διαφώνησα. Ναι, δεν μας χώνευαν, αλλά bullying; - δεν θα το έλεγα.

«Πάντα ήσουν σκληρός», παρατήρησε.

Εμένα μου φαίνονται ασήκωτες οι ευθύνες του ως γονιός, σαν βάζω τον εαυτό μου στη θέση του.

Του αρέσει να διαβάζει φιλοσοφία, τον ξεκουράζει.

«Heidegger;» τον ρώτησα.

«Που το ξέρεις;»

«Πάντα ήσουν ο τύπος Heidegger», παρατήρησα.

Η κιθάρα του κρεμασμένη στον τοίχο.


2/2/16

Radio Pangaea

(Αγνώστου / Robert Mapplethorpe)

(απόσπασμα από το βιβλίο της Patti Smith “M Train”, εκδόσεις Bloomsbury, 2015)


...Μια ησυχία έπεσε στο δωμάτιο. Κοίταξα ψηλά στο ατάραχο πορτραίτο του Alfred Wegener για λίγη δύναμη. Εξιστόρησα τα γεγονότα που οδήγησαν στις τελευταίες μέρες του: Με βαριά καρδιά, αλλά με αποφασιστικότητα επιστήμονα o μέγας ερευνητής των πόλων άφησε την αγαπημένη του πατρίδα την άνοιξη του 1930 για να ηγηθεί μιας δύσκολης, άνευ προηγουμένου επιστημονικής αποστολής στη Γροιλανδία. Στόχος του ήταν να συλλέξει τα απαραίτητα επιστημονικά στοιχεία για ν’ αποδείξει την επαναστατική υπόθεσή του ότι οι ήπειροι όπως τις γνωρίζουμε ήταν στο παρελθόν μια μεγάλη χερσαία μάζα που έσπασε σε κομμάτια τα οποία σκόρπισαν στην παρούσα θέση τους. Η θεωρία του όχι μόνο είχε απορριφθεί από την επιστημονική κοινότητα αλλά είχε επίσης γελοιοποιηθεί. Και ήταν η έρευνα από την ιστορική αυτή αλλά κακότυχη αποστολή που τελικά θα τον αποκαθιστούσε.

Ο καιρός ήταν εξαιρετικά άγριος στα τέλη Οκτωβρίου του 1930. Παγοκρύσταλλοι σχηματίστηκαν όπως άστρα φτέρης στην σπηλαιώδη οροφή της βάσης τους. Ο Alfred Wegener βγήκε έξω στην κατάμαυρη νύχτα. Ρώτησε τη συνείδησή του, αξιολογώντας την κατάσταση στην οποία είχαν συρθεί οι πιστοί του συνάδελφοι. Μετρώντας τον εαυτό του κι έναν έμπιστο Ινουίτ οδηγό με τ’ όνομα Rasmus Villumsen, ήταν στο σύνολο πέντε άνδρες και στο σταθμό Eismitte λιγόστευαν τα τρόφιμα και οι προμήθειες. Ο Fritz Loewe, τον οποίο θεωρούσε αντάξιο σε γνώση και ηγετική ικανότητα, είχε αρκετά δάχτυλα του ποδιού φαγωμένα από κρυοπαγήματα και δε μπορούσε πλέον να σταθεί όρθιος. Θα έπαιρνε πεζοπορία 250 μιλίων μέχρι τον επόμενο σταθμό τροφοδοσίας. Ο Wegener εκτίμησε ότι αυτός και ο Villumsen ήταν οι πλέον εύρωστοι ανάμεσά τους και πιθανότερο να επιβίωναν της μακράς πορείας κι αποφάσισε να φύγουν την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1).

Την αυγή της 1ης Νοεμβρίου, τα πεντηκοστά του γενέθλια, έχωσε στο παλτό του το πολύτιμο σημειωματάριό του και με αισιοδοξία ξεκίνησε με το κοπάδι σκυλιά του και τον Ινουίτ οδηγό του. Ένιωθε την ίδια του τη δύναμη και το δίκαιο της αποστολής του. Αλλά σύντομα ο αίθριος καιρός μεταβλήθηκε καθώς το ζευγάρι άρχισε να κινείται μέσα σε τσουχτερή ανεμοθύελλα. Σωροί από χιόνι κυλούσαν σε κύματα, ο ένας μετά τον άλλο. Ήταν μια εντυπωσιακή δίνη από στροβίλους φωτός. Λευκός δρόμος, λευκή θάλασσα, λευκός ουρανός. Τι πιο δίκαιο από ένα τέτοιο αντίκρισμα; Το πρόσωπο της συζύγου του πλαισιωμένο μέσα σε μια άσπιλη έλλειψη πάγου; Είχε δώσει την καρδιά του δύο φορές, πρώτα σ’ αυτήν και στη συνέχεια στην επιστήμη. Ο Alfred Wegener έπεσε στα γόνατά του. Τι είδε στη συνέχεια; Ποιες εικόνες άραγε πρόβαλε στον αρκτικό καμβά του Θεού;

Η δραματική αίσθηση ενότητάς μου με το Wegener ήταν τέτοια που απέτυχα να διαπιστώσω μια φασαρία που φούντωνε. Διαφωνία ξέσπασε ξαφνικά αναφορικά με την εγκυρότητα της υπόθεσής μου.

- Δεν σκόνταψε στο χιόνι.
- Πέθανε στον ύπνο του.
- Δεν υπάρχει απόδειξη για κάτι τέτοιο.
- Ο οδηγός του τον έθαψε.
- Αυτό είναι εικασία.
- Είναι όλα εικασίες.
- Δεν είναι υπόθεση αλλά εξαγωγή συμπερασμάτων.
- Δεν μπορείτε να προβάλετε ένα τέτοιο πράγμα.
- Αυτό δεν είναι επιστήμη, είναι ποίηση!

Σκέφτηκα για μια στιγμή. Τι είναι η μαθηματική και η επιστημονική θεωρία, παρά προβολή; Ένιωσα σαν άχυρο που βυθίζεται στον ποταμό Σπρέε του Βερολίνου...

(1) 1η Νοεμβρίου για τους Δυτικοευρωπαίους

1/2/16

700.000 (Κάνε το καλό...)


Το πρόσεξα το Σάββατο από τις ειδήσεις στην τηλεόραση κι όχι από τον καταιγισμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που λαμβάνω από το Avaaz και πλέον αγνοώ. Στην αρχή μια αίσθηση ενθουσιασμού, μετά αποστασιοποιήθηκα. Αναφέρομαι στη συλλογή υπογραφών να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους κατοίκους και εθελοντές των νησιών του Αιγαίου για τη στήριξή τους στους πρόσφυγες.

Έχω νιώσει υπερήφανος με την ανθρωπιά που είδαν στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες την τραγωδία και τον τρόπο που τη χειρίστηκαν οι κάτοικοι στα νησιά. Αλλά κάπου αυτή η προσπάθεια για Νόμπελ Ειρήνης έχει ένα σπόρο, ένα πειρασμό για οίηση, να τη βγούμε στους υπόλοιπους Ευρωπαίους χρησιμοποιώντας τους πρόσφυγες. Επίσης έχω δύο επιφυλάξεις. Η πρώτη σχετίζεται με το ότι, όπως μαθαίνω, η κατάσταση με αρκετούς από τους εθελοντές στα νησιά είναι κάπως ανεξέλεγκτη και λίγο επικίνδυνη (αυτό χωρίς πρόθεση να μειώσω την έννοια και το πνεύμα του εθελοντισμού). Επιπρόσθετα βρίσκω αυτό το «Ευρώπη δίχως φράκτες» απλοϊκό κι ανέφικτο και ότι ως πολιτική στάση αποπροσανατολίζει από το πραγματικό ζητούμενο για το οποίο πρέπει να ασκούνται παγκοσμίως και από τη βάση πολιτικές πιέσεις: να εξομαλυνθεί η κατάσταση στη Μέση Ανατολή για την οποία έχουν ευθύνη οι μεγάλοι που κινούν τα νήματα και μπορούν να δώσουν λύση.

Αυτές τις μέρες γίνονται διαπραγματεύσεις στα Ηνωμένα Έθνη για το ζήτημα της Συρίας· για άλλη μια φορά δίχως ιδιαίτερη προοπτική. Και πλέον στο «τυφλό σημείο» της κοινής γνώμης, κάτι που βολεύει τους μεγάλους. Και δεκάδες σκοτώθηκαν χθες κοντά στη Δαμασκό από βόμβα.

Όσο κι αν επαναλαμβάνεται το σλόγκαν «Ευρώπη δίχως φράκτες», όσα Νόμπελ Ειρήνης και να δοθούν στους Έλληνες των νησιών, την κάφτρα στο φυτίλι που πλησιάζει το μπαρούτι που συσσωρεύεται στην Ευρώπη (και ιδιαίτερα στην Ελλάδα) εξαιτίας του προσφυγικού, θα τη σβήσει η ειρήνη στη Συρία και όχι στο Αιγαίο κι ο επαναπατρισμός στη Συρία (ή στις πατρίδες τους) των προσφύγων.

(Ναι, υπέγραψα την προσπάθεια στο Avaaz. Αλλά... ρίχτο στο γιαλό. Έτσι θα έπρεπε.)

29/1/16

The Revenant


Η αφίσα του «Η Επιστροφή» του Inarritu, πριν δω την ταινία, μου έφερε στη μνήμη το πρόσωπο του Ted Neeley στο «Υπέρλαμπρο Άστρο». Και από τα πρώτα λεπτά της προβολής, η εικόνα κι ο ήχος του τρεχούμενου νερού, οι λευκοί κορμοί των δέντρων, η καμένη εκκλησία με τις αγιογραφίες να στέκουν στους τοίχους, δεν συνιστούσαν απλά εμβόλιμες αισθητικές αναφορές στον Ταρκόφσκι. Στη θεματολογία της ταινίας, συγγενή με κάποιους προβληματισμούς του Ταρκόφσκι στο «Αντρέι Ρουμπλιόφ», η αγωνία απλών ανθρώπων, σκληρόπετσων της ζωής, μπροστά στην αμείλικτη και αχανή αγριότητα μιας φύσης στην οποία είναι καταδικασμένοι να ζήσουν όλοι τους τη ζωή, για υπέρβαση της βαρβαρότητας (την οποία η φύση δικαιολογεί). Τα ανώνυμα και ξεχασμένα μιλιούνια ηρώων, πρόγονοί μας, που επέλεξαν κι έδωσε ο καθένας μόνος σιωπηρή μάχη, ώστε να καταλήξει αυτή η υπέρβαση στον τρόπο ύπαρξης του ανθρώπου στον κόσμο τον οποίο ονομάζουμε πολιτισμό.

Γοητευτική θεματολογία αγαπημένου σκηνοθέτη σε μια ταινία που με άγγιξε και ήταν ευπρόσδεκτη επιστροφή ύστερα από το “Birdman” - ταινία που δεν με είχε συγκινήσει, αντίθετα με είχαν κουράσει οι υπαρξιακές αγωνίες ενός επιτυχημένου πρωταγωνιστή ταινιών blockbuster ο οποίος ήθελε ν’ αφήσει όνομα στο ποιοτικό θέατρο.

Και με αυτή τη σύντομη ανάρτηση εξήγησα τους λόγους για τους οποίους με απωθεί ο Tarantino, πλην του “Jackie Brown”.

28/1/16

Επί ξυρού ακμής


Είναι επικίνδυνο το που μπορούν να οδηγήσουν οι αντιδράσεις για το ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο παράστασης βασισμένης σε βιβλίο του Σάββα Ξηρού. Αν ανοίξεις την πόρτα και βαδίσεις το δρόμο, επικαλούμενος ευαισθησίες οικογενειών θυμάτων, θα καταλήξεις σε δικαίωση των Χρυσαυγιτών μπροστά στο Θέατρο Χυτήριο που στήριξαν και αυτοί με τον τρόπο τους τις ευαισθησίες των Ελληνορθόδοξων. Επιπρόσθετα, δίχως να έχω διαβάσει - ούτε έχω πρόθεση - το βιβλίο του Ξηρού και μην έχοντας επίσης πρόθεση να δω την παράσταση στο Εθνικό, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν σημεία στο βιβλίο που χαρακτηρίζονται από αυτό που ονομάζουμε «ρητορική μίσους» και που θα έφερναν σε αμηχανία όσους πιστεύουν στον αντιρατσιστικό νόμο και τώρα θυμώνουν με το ενδεχόμενο λογοκρισίας της παράστασης. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αρκετοί.

Από την άλλη, επειδή η περίπτωση Εθνικού δεν πρόκειται απλά για ένα βιβλιοπωλείο, μια ιδιωτική επιχείρηση που έχει δικαίωμα να επιλέξει ποια βιβλία θα προωθήσει και ποια όχι (όπως τότε με το βιβλίο του Κουφοντίνα), αναγνωρίζω τις ενστάσεις όσων δεν θέλουν με χρήματα φορολογουμένων να στηρίζονται παραστάσεις με το ανέβασμα των οποίων διαφωνούν επί της αρχής.

Δίκοπο μαχαίρι οι θεσμοί του δημοσίου θεάτρου, τηλεόρασης ή ραδιοφώνου, σε σχέση με τη χρηματοδότησή τους: αν αυτή βασίζεται στον κρατικό προϋπολογισμό ή σε εθελοντικές συνεισφορές και δωρεές. Στην πρώτη περίπτωση το δίκιο των διαφωνούντων που δεν θέλουν να πληρώνουν, στη δεύτερη ο κίνδυνος αυτολογοκρισίας για να μη χαθούν κονδύλια.

27/1/16

Danida

(Jørgen Schytte / Danida)

Ποτέ δε θα ζήσουμε σ’ έναν τέλειο κόσμο. Ο θάνατος πάντα θα καθορίζει την ύπαρξή μας και μόνη μας επιλογή είναι, όσο περνά από το χέρι μας, να τον περιορίσουμε και να προσπαθήσουμε ν’ απαλύνουμε το άγγιγμά του. Να μην είμαστε εμείς οι ίδιοι, είτε από πρόθεση είτε από ανοησία, η αιτία θανάτου συνανθρώπων. Αλλά η φύση έχει βελτιστοποιήσει το σχήμα που τη βολεύει για τη συνέχιση της ζωής. Δίπολο ζωή – θάνατος στο σχήμα αυτό, ίσοι συμπρωταγωνιστές, Γιν και Γιάνγκ. Έτσι έχουν τα πράγματα. Και με την ατέλεια αυτή (για τη δική μας αντίληψη), ο κόσμος προχωρά και ατυχήματα πάντα θα συμβαίνουν. Τα πολλά πρόσωπα της ζωής εξάλλου είναι αποτέλεσμα των ελάχιστων ευτυχημάτων μέσα στην πληθώρα ατυχών μεταλλάξεων. Αδίκων για την αντίληψή μας. Και σωστά το εισπράττει η αντίληψή μας.

Με άλλα λόγια και σε γένος Αγίων αν καταλήξουμε, θα υπάρχουν πάντα εικόνες νεκρών παιδιών που θα μας σοκάρουν, θα μας θυμώνουν και θα μας στοιχειώνουν.

Αυτό όμως που έγινε στην Δανία, η ψήφιση του νόμου που προβλέπει την κατάσχεση αντικειμένων αξίας ατόμων που ζητούν άσυλο ως οικονομική συνεισφορά στο έξοδα παραμονής στη χώρα, στη χειρότερη περίπτωση μπορώ να το χαρακτηρίσω κάκιστη πρόθεση. Αν θέλω να είμαι επιεικής, το χαρακτηρίζω ως μέγιστη ανοησία, αποτέλεσμα της τύφλας μιας αυτάρεσκης νοοτροπίας που πιστεύει ότι έχει τη συνταγή, ξέρει το μονόδρομο που θα βγάλει σ’ έναν καλύτερο, δικαιότερο κόσμο.

Ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται από δικαιοφανείς και η δικαιοφάνεια βγάζει πάντα σε μονόδρομο.