31/8/15

Οι στρουθοκάμηλοι της Hyza


Αυτό, το οποίο πριν μερικούς μήνες το ξεστόμιζαν ως απειλή – το να τους στείλουμε όλους στη Γερμανία – που άκουγες σε παρέες ή από θερμοκέφαλους πολιτικούς και δημόσια πρόσωπα, είναι η πραγματικότητα. Δεν περιμέναμε να συμβεί τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα, τόσο «φυσικά». Γνωρίζαμε για τους μεγάλους αριθμούς που σχεδίαζαν την απόδρασή τους προς τα εδώ, αλλά η εικόνα στο μυαλό μας ήταν ότι οι πολλοί που τα κατάφερναν το έκαναν ύστερα από συχνές αλλά «σημειακές», σπασμωδικές επιχειρήσεις και προσπάθειες, με μεγάλο ρίσκο αποτυχίας και απώλειας ζωής· κάτι που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους έμεναν πίσω. Μέσα σε λίγους μήνες η πραγματικότητα υπερβαίνει κάθε επανάπαυση στρουθοκαμηλισμού και αποκαλύπτει τη συνεχή ροή που με σιωπηρή ευκολία διασχίζει την Ευρώπη προς τον πυρήνα της. Ένα «φυσικό φαινόμενο», αποτέλεσμα της αποτυχίας του ευρωπαϊκού γραφειοκρατικού μηχανισμού, των Δουβλίνων και των Σένγκεν, και του βερμπαλισμού της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής που στόχευε σε περιφερειακή σταθερότητα και ευημερία χωρών κοντά στα σύνορα της Ένωσης.

Τα 71 κορμιά σε προχωρημένη σήψη μέσα σε εγκαταλειμμένο φορτηγό στην Αυστρία, σε χώρα του ευρωπαϊκού γεωγραφικού πυρήνα, ήταν ένα καλωσόρισμα στην πραγματικότητα και για όσους εκεί πάνω σήκωναν τους ώμους, πιστεύοντας ότι τέτοια συμβαίνουν κάτω, στον ευρωπαϊκό περιφερειακό νότο, στον ανοργάνωτο και χαμηλής ευαισθησίας μπροστά στις αξίες ζωής και δικαιωμάτων.

26/8/15

...και μάνατζερ ο Πρόεδρος.



(συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημόσια περιουσία. Οι ανακαινισμένες εγκαταστάσεις του αναψυκτηρίου του ΕΟΤ στα Μέθανα. Minimal deconstruction style. Ψάξαμε ώρα να βρούμε τραπέζι. Στο τέλος εγκαταλείψαμε.

...Υπάρχει μια βασική αλήθεια. Αν ο άλλος θέλει να σε πατήσει θα βρει επιχείρημα και λαβή στον τρόπο με τον οποίο φέρεσαι στον εαυτό σου. (Καμιά σχέση αυτό που γράφω με το όλοι μαζί τα φάγαμε).

(Δευτέρα 24/8)

24/8/15

Με πέτρα, παραδοσιακά κτισμένο, μάστορας ο εργολάβος...


Δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και δημόσια περιουσία αξιοποιημένη προς όφελος του κοινού συμφέροντος. Τάσσομαι υπέρ.

Ένας αστερίσκος, από το «πρόχειρο» του FB, τον οποίο αντιγράφω στο «καθαρό» του blog. Κάτι που θέλω να κρατήσω. Γραμμένο επί τόπου, στο κινητό τηλέφωνο, όταν σταμάτησα προς νερού μου δίπλα στη λιμνοθάλασσα της Ψήφτας:

Πεταμένα λεφτά. Το κέντρο επίσκεψης στον υγρότοπο της Ψήφτας. Δεν λειτούργησε, ούτε μέρα. Εργολαβία και προμήθεια σε εξοπλισμό που εκλάπη μόλις αγοράστηκε. Δημόσια περιουσία, για την οποία τα δάκρυά μας δεν θα είναι κροκοδείλια, αν ταυτόχρονα για το μέλλον της κλαίμε και για το παρελθόν της. Πάντα θλιβερός σταθμός για κατούρημα, οδηγώντας για το χωριό.

(Σάββατο 22/8)

21/8/15

Ακυβέρνητος


Στις 26 του Ιουνίου, Παρασκευή, πριν ανακοινωθεί το δημοψήφισμα έγραψα: Και κάποιοι τώρα δίνουν μάχη, που δεν ξέρω αν και πως θα κερδηθεί. Αυτούς θα τους γράψει η ιστορία· όχι ως αριστερούς αλλά ως Έλληνες. Η ειρωνεία όμως είναι ότι στο στόχαστρο των δανειστών δίνουν τη μάχη στιγματισμένοι ως αριστεροί.

Πριν από λίγο διάβασα ότι η Merkel δήλωσε: Η παραίτηση Τσίπρα είναι μέρος της λύσης και όχι μέρος της κρίσης.

Δεν είμαι σίγουρος πλέον τι θα γράψει η ιστορία για τον Τσίπρα. Αν έπεσε μαχόμενος ή υποχωρώντας. Ή αν θα γράψει ότι έπεσε. Το σίγουρος είναι ότι ο Τσίπρας θέλει να ξεφορτωθεί, να σπρώξει από το κατάστρωμα πέφτοντας κι αυτός στη θάλασσα, παλιούς αριστερούς συντρόφους. Και μετά, ίσως, αναδυθεί. Και ίσως να θέλει να κυβερνήσει. Η ιστορία θα δείξει. Αν θέλει να κυβερνήσει, και αν κυβερνήσει, σίγουρα θα το κάνει όχι ως αριστερός με τον τρόπο που το εννοούν η Merkel και οι παλιοί του σύντροφοι. Ούτε ως μαχόμενος. Θα το κάνει ως καπετάνιος σε ποταμόπλοιο.

Αυτά τα γράφω ως κάποιος που δεν είναι αριστερός. Που έχει αρνηθεί να μπει στην ιστοσελίδα του Iskra. Όχι από κομμουνιστοφοβία, αλλά από φόβο ότι θα πεθάνει από πλήξη και ανία.

-----------

Λίστα, στερεωμένη με μαγνητάκι στην πόρτα του ψυγείου μου. Έχω μια κακή συμφωνία. Αυτή η μάχη χάθηκε. Χρειάζομαι λοιπόν μια ελάφρυνση χρέους και, δίπλα σ’ αυτό, άλλα πολλά τα οποία περιμένω χρόνια σε μια χώρα που επιθυμώ να επιθυμήσει, από τα βάθη της ψυχής της, να κυβερνηθεί. Τα οποία αγνοεί και τα έχει αφήσει για χρόνια στο συρτάρι - δεν μιλώ μόνο για τα πέντε χρόνια της κρίσης.

Να κυβερνηθεί όχι σε υγρή ποταμίσια αφασία, αλλά σε αλμύρα και φουρτούνα.

20/8/15

Άνθη της πέτρας


Πριν τις πικροδάφνες και τα πλατάνια, ανάμεσα σε γυμνόσπερμα βουβά πεύκα, μίλησε όταν κανένας δεν μιλούσε. Η Montsechia vidalii, πριν 130 εκατομμύρια χρόνια, με το αρχαιότερο «λουλούδι». Σε μια αρχαία Ισπανία, λουλούδι του νερού μέσα σε πράσινες λίμνες.


Προμάντεμα λουλουδιού: η Montsechia vidalii το μόνο μου μπόρεσε να δημιουργήσει ήταν να μεταμορφώσει τα φύλλα της για να κλείσει το σπόρο μέσα σ’ ένα καρπόφυλλο. Γυναικώνας.

Αγγειόσπερμο, προσχέδιο για ένα καλοκαίρι, πετρωμένη υπόσχεση που κρατήθηκε και άνθισε.

19/8/15

Bob Johnston - τρία τραγούδια αγάπης (Emily, Charlotte και Joan)






(PHOTO: GEORGE SCHOWERER)

Από την Ιρλανδία στην Αυστραλία - ντροπή στην Αυστραλία




Πριν τρεις μήνες, μέσα από αυτό το blog, είχα ευχηθεί η περίπτωση της Ιρλανδίας να ήταν η τελευταία φορά που μια χώρα αποφάσιζε ν’ αντιμετωπίσει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων μέσω δημοψηφίσματος. Η ευχή δεν πραγματοποιήθηκε. Αναμενόμενο. Στην Αυστραλία, η κυβέρνηση συνασπισμού Εθνικών - Φιλελευθέρων του Tony Abbott, αφού αρνήθηκε να προωθήσει το ζήτημα για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή της χώρας, υποστηρίζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος αναφορικά με το γάμο ομοφύλων ζευγαριών το οποίο ίσως οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό του γάμου στο Σύνταγμα της χώρας. Το Εργατικό Κόμμα, που βρίσκεται στην αντιπολίτευση, αντιτίθεται στη διενέργεια δημοψηφίσματος.

Στο ίδιο μήκος κύματος, o αυστραλός Conrad Liveris με άρθρο του στο Advocate παίρνει θέση κατά της διενέργειας δημοψηφισμάτων που αποφασίζουν για δικαιώματα μειονοτήτων. Ο Liveris αναφέρεται στη στάση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, ότι οι πολιτικοί οφείλουν να φροντίσουν για την ισότητα των Αυστραλών απέναντι στο θεσμό του γάμου και κατηγορεί την κυβέρνηση του Abbott για στρουθοκαμηλισμό.

18/8/15

Η εναλλακτική


Και βέβαια υπήρχε εναλλακτική. Αυτή της μιας καλύτερης συμφωνίας. Καλύτερης από αυτής που επέβαλαν στον Πρωθυπουργό και μας φόρεσαν, καλύτερης από αυτής την οποία καταψηφίσαμε στο δημοψήφισμα. Καλύτερης απ’ αυτές που έκαναν γαργάρα προηγούμενες Κυβερνήσεις. Η εναλλακτική που δεν υπήρχε ήταν δανεισμός δίχως συμφωνία. Ποτέ. Το ζητούμενο, από την αρχή, ήταν οι όροι του δανεισμού. Υπάρχουν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν επίγνωση αυτού, όπως και των αλλαγών – των μεταρρυθμίσεων - που ήταν αναγκαίες. Κι εξακολουθούν να είναι. Μεταρρυθμίσεις - ας μη δαιμονοποιούμε τον όρο. Είναι απόλυτα υγιές να βλέπεις τ’ αδύναμα και τ’ άρρωστα του σπιτιού σου και να θέλεις να βελτιωθείς. Εσύ ο ίδιος, δίχως να σου τα επιβάλλουν οι άλλοι. Όπως υγιές είναι το να έχεις καταλήξει σ’ ένα παραγωγικό μοντέλο που επιθυμείς για τον εαυτό του. Κι όχι μόνο ν’ απορρίπτεις, να γνωρίζεις με πάθος αυτό που δεν θέλεις. Αυτό το δίπολο, το να ξέρεις τι μισείς αλλά ν’ αγνοείς (και να μην κάνεις προσπάθεια να μάθεις) τι αγαπάς, είναι η αρχή μεγάλου κακού.

Έχουμε λοιπόν μια κάκιστη συμφωνία, με βάση το φοροπλιάτσικο, που σίγουρο είναι ότι θα μας πνίξει. Υπάρχει κάποια χαραμάδα, να μπορέσουμε ν’ ανασάνουμε; Υπάρχει. Η ελάφρυνση του χρέους, ένας στόχος στον οποίο μπορούμε να βρούμε συμμάχους. Και (βέβαια) μέσα στο ίδιο το ΔΝΤ. Ας το χειριστούμε σωστά. Ενήλικες είμαστε. Εκτός αν δεν θέλουμε να είμαστε και δικαιώσουμε έτσι τον πατροναριστικό λόγο της Christine.

Όσα για τη μηνιαία έκθεση της  Bundesbank για την ελληνική οικονομία, ότι θα υπάρξει σταδιακή ανάπτυξη στην χώρα μας, αυτά αν τ’ ακούω πατροναριστικά. Μέσα στον Αύγουστο με τις τράπεζες απούσες και εμάς απόντες από τους εαυτούς μας.

14/8/15

Here comes the summer’s sad






Καλοκαίρι 2006. 16 Αυγούστου, επιστροφή στην Ελλάδα. Δύο βδομάδες. Πάντα παράθυρο να ευχαριστηθώ γεωγραφία, η οποία γίνεται γνώριμη περνώντας την αδριατική πύλη προς Ιόνιο. Η Γέφυρα στο Ρίο από ψηλά. Μόλις είχε κλείσει δύο χρόνια. Στη συνέχεια, κρίνοι της θάλασσας, Pancratium maritimum, στη Φοινικούντα κάτω στη Μεσσηνία. Ο θολωτός μυκηναϊκός τάφος των Καρποφόρων στο Πεταλίδι. Εγώ με κόκα κόλα στην Κορώνη.

Από τις σπάνιες φορές με γυαλί ηλίου, πόσο μάλιστα σε φωτογραφία. Αγύμναστο αφήνει το μάτι ο βρυξελιώτικος ουρανός.

Κι ένα γιαπί που μου άρεσε, κάπου εκεί γύρω.

Χθες δούλευα μέχρι αργά στον υπολογιστή. Κλιματιστικό. Δίχως κλιματισμό, υγρασία. Βγήκα πριν κοιμηθώ για μπύρα στην πλατεία. Διάβασα μέχρι που βάρυναν τα μάτια μου. «Υγρασία, νύσταξα, πάω για ύπνο», είπα καθώς πλήρωνα. «Ξυπνάμε με θλίψη», με κοίταξε καθώς μου έδινε τα ρέστα.

Ξύπνησα με Βενιζέλο και Θεοδωράκη. «Ξημέρωσε», είπε η Κωνσταντοπούλου. «Και δεν είναι εφιάλτης της νύχτας αυτό που ζούμε, είναι η πραγματικότητα». Κάτι τέτοιο.

Η Ζωή με την αλήθεια. Η ζωή με το Pancratium maritimum.

Και τα έργα των ανθρώπων. Μικρά και μεγάλα, γιαπιά και χαλάσματα. Ημιτελή και αιώνια.

13/8/15

Involved, inturned




Κάθε φρούτο έχει τα μυστικά του. Μαύρα σύκα με κόκκινο-βαθύ μέσα, του νότου.

Δεν είναι καρπός, αλλά λουλούδια - πληθώρα. Κάθε σύκο ένα λιβάδι, ένας ολάνθιστος πλανήτης που έχει γυρίσει το έξω μέσα και το κρατά κλεισμένο σε σκοτεινή και γλυκιά υγρασία. Με την πανίδα του από μικροσκοπικές σφήκες.

Καθώς το βλέπεις να στέκεται και να μεγαλώνει, το νιώθεις αμέσως, είναι συμβολικό: το σύκο δείχνει αρσενικό. Αλλά αν το γνωρίσεις καλύτερα, θα συμφωνήσεις με τους Ρωμαίους, είναι θηλυκό.

Κάθε είδος συκιάς, τη δική του σφήκα. Από το μικρό πλανήτη, μόνο το θηλυκό καταφέρνει να πετάξει μακριά, να φύγει αλλού, να διαιωνίσει δημιουργία. Τ’ αρσενικά δίχως φτερά, για πάντα βουτηγμένα στο σκοτάδι, έχουν φιλήδονα αφεθεί - άχαρα ομολογουμένως - στο ρόλο του επιβήτορα.

Οι Ιταλοί με χυδαιότητα λένε ότι αντιπροσωπεύει το θηλυκό μόριο. Έτσι, ο αρμόζον τρόπος για να φας ένα σύκο, ο πολιτισμένος, είναι να το χωρίσεις στα τέσσερα, κρατώντας το από το μίσχο. Αλλά ο χυδαίος τρόπος είναι φέρεις τη σχισμή κατευθείαν στο στόμα σου, και ν’ αρπάξεις τη σάρκα μ’ ένα δάγκωμα. Με αυτόν τον τρόπο πεθαίνει ένα σύκο, δείχνοντας το άλικό της μέσα από την πορφυρή σχισμή.

Τα μάζεψα από το δέντρο του γείτονα, υπό την αυστηρή καθοδήγησή του. Μεγάλος στην ηλικία, άρρωστος κι ανήμπορος για να τα καταφέρει μόνος. Χαιρόταν να με βλέπει να μαζεύω. Μου έδειχνε και χαμήλωνα τα κλαδιά, με το σιδερένιο γάντζο, και τα πήρα ένα - ένα.

Στην κουζίνα του σπιτιού, μαζί μ’ ένα φίλο, τα φάγαμε. Ορμήσαμε.

Σφαγή.