27/5/16

Catch a ride (the pros and cons of hitchhiking)


Επαναξιολόγηση της ζωής. Προέκυψε σε συζήτηση με φίλο που είχα κάμποσα χρόνια να τον δω. Ακούγεται σωστό, θα έπρεπε να είναι έτσι, να μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο. Ένα ορόσημο από το a hitchhiker’s guide to the galaxy. Αναμενόμενο για Αμερικανό να σκέφτεται έτσι. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική γιατί η ζωή δεν αποτελεί project για το οποίο υπογράφεις grant agreement μόλις γεννιέσαι και στη διάρκεια υλοποίησης του υποβάλλεις midterm και final report. Η ζωή συμβαίνει και ενώ επιβάλλεται να προβαίνουμε σε διορθώσεις και προσαρμογές, ύστερα από αυτές κάτι συμβαίνει, στο τυχαίο και άσχετο, για το οποίο επιλογή μας θα είναι να το δεχτούμε ή (κωλοφαρδία μας) ν’ αρπάξουμε την ευκαιρία, να το αγκαλιάσουμε.

Και πάει λέγοντας και κάποια στιγμή καιρός για καινούργια διόρθωση, προσαρμογή και – αν είναι εφικτό - βελτίωση.

Επαναξιολογώντας τη ζωή μου, κάθε μέρα μέρα, λέω μέχρι στιγμής it has been ok, καλύτερα δε γινόταν, χτύπα ξύλο.

Αυτή είναι η στάση ζωής ενός ουσιαστικά αισιόδοξου και στο βάθος τεμπέλη στη διάσχιση του γαλαξία.

Θα ήταν διαφορετική αν είχα δικά μου παιδιά.

26/5/16

Non binary?


(The Guardian)


Σίγουρα, η αναγνώριση της ταυτότητας φύλου αφορά ένα μέρος της κοινωνίας. Το ζήτημα της διαφοροποίησης του σεξουαλικού από το κοινωνικό φύλο είναι παλιό - όσο παλιά είναι και η διαφοροποίηση της λειτουργίας του άντρα από τη γυναίκα μέσα στην κοινωνία. Και δεν γράφω ρόλο αλλά λειτουργία, καθώς το ανθρώπινο είδος χαρακτηρίζεται από σεξουαλικό διμορφισμό κάτι το οποίο με κάνει να πιστεύω ότι για χιλιετίες αυτός αποτελούσε προσαρμογή η οποία εξυπηρετούσε συγκεκριμένες ανάγκες. Δεν επρόκειτο απλά για υιοθέτηση από ή για επιβολή συγκεκριμένων ρόλων σε άτομα του ενός ή του άλλου βιολογικού φύλου. Όμως, σε κάθε κοινωνία υπήρχαν άτομα που ένοιωθαν αποξενωμένα από αυτήν, τη δεδομένη διαδικασία, που ένοιωθαν εκτός της αναμενόμενης από τους υπόλοιπους λειτουργίας τους που καθόριζε το βιολογικό τους φύλο. Και σ’ αυτό το σημείο εισέρχεται η έννοια του κοινωνικού φύλου, αρχαία όσο οι ανθρώπινες κοινωνίες. Σίγουρα λοιπόν σε μια σύγχρονη κοινωνία το ζήτημα των ατόμων αυτών αποτελεί ζήτημα πολιτικών δικαιωμάτων όπως εκφράζεται μέσα από το αίτημα της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου. Και εδώ σταματώ, καθώς είναι αρμοδιότητα της τρανς κοινότητας να εξηγήσει και να καταστήσει κατανοητή την πολυπλοκότητα του ζητήματος και συγκεκριμένα τη διάστασή του ως αιτήματος σε πλαίσιο πολιτικών δικαιωμάτων.

Απλά εδώ καταθέτω την άποψή μου ότι καθώς η κατανόηση ενός τόσο σύνθετου ζητήματος είναι ιδιαίτερα δύσκολη, η προώθησή του τα τελευταία χρόνια με μιντιακούς όρους που πολλές φορές καταλήγει στο χαρακτηρισμό ως φοβικών ατόμων που εκφράζουν επιφυλάξεις (πολλές φορές σχετιζόμενες με την μη κατανόηση του ζητήματος), δεν βοηθάει.

Το βλέπω αυτό στην Ελλάδα και στο αναληθές σλόγκαν «γυναίκα (ή άντρας) δε γεννιέσαι, γίνεσαι» του φετινού Pride. Μα βέβαια η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων γεννιέται σε ένα από τα δύο βιολογικά φύλα και αυτή η συντριπτική πλειοψηφία περιλαμβάνει μια μεγάλη πλειοψηφία που νιώθει άνετα με το βιολογικό της φύλο, ώστε να μην τίθεται ζήτημα γι’ αυτήν κοινωνικού φύλου. Στη συνέχεια, στην ιστοσελίδα του Pride βλέπω κάποιες κατηγορίες (π.χ. non binary, gender fluid) για τις οποίες δε νομίζω ότι κάποιος μπορεί να επιχειρηματολογήσει σοβαρά ότι υπάρχουν άτομα στην ελληνική κοινωνία για τα οποία τίθεται ζήτημα καταπίεσης και ισονομίας επειδή είναι non binary και gender fluid στην Καλαμπάκα (για παράδειγμα). Ότι μπορεί να επιχειρηματολογήσει κάποιος ότι οι όροι αυτοί δεν αποτελούν ακαδημαϊκά κατασκευάσματα των τελευταίων δεκαετιών σε αμερικανικά πανεπιστήμια, ουσιαστικά όροι lifestyle με τη συνειδητή υιοθέτησή τους.

Το ίδιο τεχνητή και τραβηγμένη από τα μαλλιά είναι η τρέχουσα συζήτηση στις ΗΠΑ για τη χρήση της τουαλέτας από τρανς άτομα και η αναγωγή της σε ζήτημα πολιτικών δικαιωμάτων.

Όλα αυτά θα βλάψουν τελικά την τρανς κοινότητα.

25/5/16

Τρεις νέοι

(Shutterstock)

Έξω από το σταθμό του μετρό, ένας καφές στα γρήγορα σε καφετέρια-αλυσίδα, να διαβάσω την εφημερίδα της μέρας. Και να με δει ο ήλιος, ο οποίος αποφάσισε να σταματήσει την απεργία του, το φθινοπωρινό του καιρού του παρά το ανοιξιάτικο του ημερολογίου του. Από το ταμείο ο νέος άντρας ζήτησε την παραγγελία μου, καλώντας με γνήσια ευγένεια, μια χρυσή τομή μεταξύ οικειότητας και σεβασμού στον ιδιωτικό χώρο του πελάτη. Δείγμα συναισθηματικής ευφυΐας. Καθώς πλήρωσα τον κοίταξα στα μάτια, μεγάλα και σκουροπράσινα, με κοίταξε κι αυτός. Κάτι διάβασα - ίσως. Ίσως κάτι να διάβασε κι αυτός. Από εκείνες τις στιγμές που τις αφήνω ανεπεξέργαστες, να ξεθωριάζουν αιωρούμενες μέσα μου, ικανές να μου φωτίζουν τη διάθεση στις ώρες που ακολουθούν.

Κάθισα με τον καφέ και πριν αρχίσω να διαβάζω παρατήρησα τους υπαλλήλους. Τρεις νέοι, λίγος καιρός απέμενε και στους τρεις πριν πιάσουν τα τριάντα. Ίδιας κοπής, όπως πολλοί νέοι άντρες της εποχής, με το μούσι τους. Ευγενικοί, έδειχναν σπουδασμένοι. Η γοητεία της λεπτότητας των τρόπων τους στο αντίποδα της γοητείας του εγκάρδιου αυθορμητισμού που έχουν άλλοι υπάλληλοι στα ίδια πόστα, αυτοί που μόλις τελείωσαν σχολεία δεν έπιασαν σχολές, αλλά στρατιωτικά και δουλειές.

Και στις δύο περιπτώσεις τους χρωστάμε. Ένα χρέος αδιαπραγμάτευτο κι ακούρευτο, που η αποπληρωμή του θα γλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλά τους. Αυτά γερασμένα κι εμείς πεθαμένοι.

Φεύγοντας, ευχαρίστησα και τους τρεις.

24/5/16

Ως εν θαλάσση και επί της γης



Χθες το βραδινό αεροπλάνο επιστροφής είχε καθυστέρηση. Μακρά αναμονή, πολύ διάβασμα, περισσότερο facebook (όντας μπαφιασμένος όλη μέρα  για να εστιάσω προσοχή παραπάνω από 10 δευτερόλεπτα σε κάτι). Στο τέλος ένιωσα ανάγκη για κάπως πιο ανθρώπινη συζήτηση, από ‘κείνες τις δημιουργικές και γόνιμες, όπου μπορώ να διακόπτω τον άλλο και ταυτόχρονα να πηγαίνει η κουβέντα εκεί που την παρασέρνει ο άνεμος της σκέψης. Όχι να σηκώνω σημαία και να περιμένω τον Πρόεδρο να μου δώσει το λόγο. Έτσι, χάρηκα σαν κάθισε δίπλα μου μια δικαστικός η οποία είχε κι αυτή όρεξη για κουβεντούλα και παρεούλα. Ξύπνια και συμπαθής, περάσαμε τις τρεις ώρες της πτήσης λες και ήταν μισή ώρα. Είχαμε και το ενδιάμεσο κάθισμα κενό, γεγονός που πρόσθεσε στη χαλάρωση της έντασης της μέρας αφού μας έδινε τον απαραίτητο προσωπικό χώρο. Μπορούσαμε επίσης να συζητήσουμε ελεύθερα. Στους δύο τρίτος δεν χωράει. Αλέγκρα, μέχρι το laptop της κατέβασε από το ντουλάπι να βρει κάτι και να ενισχύσει κάποιο επιχείρημά της.

Το ‘φερε λοιπόν η συζήτηση στις παρτούζες. Συγκεκριμένα σε ένα ξενοδοχείο στην Κρήτη, ένα resort, στο οποίο γινόντουσαν όργια (δικός της ο χαρακτηρισμός, εμένα δεν μου αρέσει) με ζευγάρια παντρεμένα. Εγώ δεν είχα ακούσει για το ξενοδοχείο και το ομαδικό σεξ εκεί και ομολογώ όταν μου είπε το αριθμό των ζευγαριών που συμμετείχαν μου ήρθε να βήξω και να λούσω τους πάντες με χυμό ντομάτας (όχι κόκα κόλα πλέον, μόνο green αν υπάρχει διαφορετικά χυμό - Ι go organic). 600 ζευγάρια, όλα γυμνά, που σημαίνει 600 επί δύο συν τα γκαρσόνια που ήταν και αυτά γυμνά (το είχε διαβάσει στο Πρώτο Θέμα). Πώς να μη βήξω; Η επιφύλαξή της ήταν ότι το ξενοδοχείο χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Ιδιωτικών Επενδύσεων. Εγώ που είμαι γενικά κατάσταση πιο Adam Smith και laissez-faire, διαφώνησα με το επιχείρημα λέγοντας ότι εφόσον εξασφαλίζεται η πληρότητα, η επένδυση πρέπει να θεωρηθεί success story. Αυτό το μέρος της συζήτησής μας δεν έκλεισε, έμεινε στη διαφωνία.

Τέλος πάντων, φτάνω αργά στο σπίτι και ανοίγω την ταμπλέτα να διαβάσω κάτι να με πιάσει ο ύπνος. Salon, όχι Πρώτο Θέμα. Τι βλέπω; Για παρτούζες. Όργια ο όρος που χρησιμοποιεί το άρθρο. Όργια όχι κοντά στη θάλασσα αλλά μέσα στη θάλασσα. Λοιπόν, το όργιο θεωρείται από τους αποτελεσματικότερους τρόπους γονιμοποίησης και διαιώνισης ενός είδους που ζει στο νερό. Η φύση επιλέγει εξωτερική γονιμοποίηση και άτομα κάποιων ειδών συνηθίζουν να μαζεύονται σαν έχει πανσέληνο (δεκάδες χιλιάδες κι όχι απλά καμιά 1500αριά), να χορεύουν, ν’ αλλάζουν χρώματα και – πσουουουτ! – να ψεκάζουν, συγχρονίζοντας την εκσπερμάτωση. Αυτό αυξάνει τις πιθανότητες τα σπερματοζωάρια να βρουν αβγουλάκια πριν τα παρασύρει το ρεύμα του νερού. Success story. Την κρυφή μου λύπη πάρτε.

Έπρεπε να είχα διαβάσει το άρθρο αυτό το προηγούμενο βράδυ. Να το είχα κάνει download (το Salon στο επιτρέπει), να έβγαζα κι εγώ ταμπλέτα, να της το έδειχνα.

Συζητώντας, σχολίασα ότι ο επενδυτής δεν πρέπει να είχε συμπεριλάβει στην επενδυτική πρόταση τη συγκεκριμένη χρήση του resort. «Όχι βέβαια!», συμφώνησε, ανασηκώνοντας τα μάτια.

Σε κάθε περίπτωση, διαβάζοντας το άρθρο στο Salon, αν ήμουν σύμβουλος του επενδυτή στην υποβολή του φάκελου, θα εύρισκα πλήρη επιστημονική βιβλιογραφία και, βασισμένος σε αυτή, δεν θα έκρυβα και αυτήν τη προσδοκώμενη χρήση του επενδυτικού σχήματος. Θα τεκμηρίωνα.

22/5/16

Kids


Πήρα την έγκριση από τη μητέρα του – «με υπερήρωες είναι οι ταινία», της είπα - και κανόνισα μ’ έναν φίλο να πάρουμε τα δύο αγοράκια να δούμε οι τέσσερις το νέο X-Men. Ιάσονες και οι δύο, ο γιος του φίλου μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια από τον οκτάχρονο βαφτισιμιό μου.

Αρχίζει η ταινία, στα πρώτα πέντε λεπτά σκοτείνιασε το βλέμμα του Ιάσονα του μικρού. «Είσαι καλά»; τον ρώτησα. Στα δέκα λεπτά άρχισε να κλαίει με λυγμούς. «Τι έχεις»; τον ρωτώ.

«Δεν μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να σκοτώνονται».

Φύγαμε ασύνταχτα, κρατώντας το ποπ κορν, το μπουκαλάκι το νερό και το μικρό σακίδιο με τ’ απαραίτητα για να κοιμηθεί σπίτι μου.

Του ζήτησα συγγνώμη που τρόμαξε. Με συγχώρεσε. Έπαιξε ρόλο κι εκείνη το κουτάκι που έχει το Netflix και που ποτέ δεν έχω νοιαστεί να διαβώ με κλικ: KiDS

Βλέπαμε το «Μαδαγασκάρη» και με πήρε ο ύπνος. Στις 11 που ξύπνησα παρακολουθούσε ακόμα απορροφημένος. Γύρισε και μου χαμογέλασε.

«Ώρα για ύπνο, Ιάσονα».

Το πρωί τον πήγα στην πλατεία, τρώγαμε και μιλούσαμε. Άρχισε να με ρωτάει για την ταινία. Για την πυραμίδα που γκρεμίστηκε, γι’ αυτόν στο τσίρκο με τα φτερά που πάλευε, γι’ αυτόν με τις αχτίνες στα μάτια.

«Ιάσονα, δεν σου άρεσε η ταινία ή φοβήθηκες»;

«Δεν μου άρεσε», η απάντησή του.

Ελπίζω αυτό το «δεν μου αρέσει…» να ήταν όντως η αλήθεια και να την κρατήσει μεγαλώνοντας. Κι εγώ, μωρός, ας κρατήσω δύο μικρότερες: Ποτέ μην κρίνεις ένα παιδί μ’ αυτό που θυμάσαι ότι ήσουν εσύ στην ηλικία του. Και το «ακατάλληλο από 13» έχει το λόγο του.

19/5/16

Resilience 2



Είναι περίπου ένας χρόνος που το έχω δει στο περπάτημά μου. Πιθανά να είμαι ο μόνος που το έχει προσέξει. Σίγουρα, ο μόνος που του αφιερώνει λίγη σκέψη, επανειλημμένα στοιχηματίζοντας στο θάνατό του. Την επόμενη φορά, λέω, θα δω το σημάδι στις βελόνες. Η φετινή ανομβρία εξάλλου μ’ έκανε και στοιχηματίζω εκ του ασφαλούς.

Αυτό τίποτα, χαμπάρι. Κεκλιμένος Βούδας και Νιρβάνα. Γύρω του πολλά αδέλφια και μπροστά η θάλασσα. Αγνάντεμα και περηφάνια, τα δέντρα πεθαίνουν όρθια. Κι αυτό, σε πείσμα της περιφρόνησής μου, του ανανεωμένου στοιχήματος κάθε φορά που προσπερνώ, εκεί. Και πράσινο.

Η θάλασσα καλά φαίνεται και απ’ τη ξάπλα. Όσο για το βοριά, άσε τους άλλους να τα βάλουν μαζί του. Την είδαμε τη γλύκα.

Τι όρθιο και περήφανο; Χαμηλό προφίλ και φυτοζωία.

Όσο πάρει.

18/5/16

Παραγραφή, μεταγραφή, μεταστροφή (πιρουέτα)

(φωτογραφία: Tricia Cronin)

Αναφορά σε παλαιότερες, προϊστορικές αναλύσεις, όπου είχα υπογραμμίσει την ανάγκη λήψης απόφασης για το ελληνικό χρέος σε fora με παγκόσμιο βεληνεκές. Συγκεκριμένα είχα τονίσει την ανάγκη ν’ αποφασιστεί αναδιάρθρωση του χρέους στη σύνοδο των G20 στις Κάνες το 2011, με βάση την απόφαση παραγραφής του χρέους των Βαριά Χρεωμένων Πτωχών Χωρών το 2005 στη σύνοδο των G8 στη Σκωτία.

Γράφω προϊστορία γιατί αντί για την αναμενόμενη κάθαρση ακολούθησε η τραγωδία των Κανών του Νοέμβρη του 2011 με την πτώση του Παπανδρέου (ύστερα από την πρόθεσή του για δημοψήφισμα), την κωλοτούμπα Σαμαρά και την κυβέρνηση μαριονέτα του Παπαδήμου, η οποία επισημοποίησε το καθεστώς εξάρτησης της Ελλάδας.

Το ζήτημα του ελληνικού χρέους έρχεται στους G7 κάτω από τις πιέσεις των Αμερικανών. Σημαντική και σχετικά ελπιδοφόρα είδηση, καθώς πιστεύω - και το έχω αναφέρει εδώ - ότι όσο στην ευρωπαϊκή σκηνή πρωταγωνιστεί το συγκεκριμένο γερμανικό επιτελείο, θα υπάρχουν τεράστιες αντιδράσεις.

Ας το εκμεταλλευτούμε. Κατά τ’ αλλά είναι διασκεδαστικό να βλέπεις τις (180 μοιρών) πιρουέτες του Πρωθυπουργού (δεν λέω κωλοτούμπες) που το γύρισε από παίχτης βαλκανικού νταουλιού στο ευρωπαϊκό μπαλέτο. Αυτά διαβάζοντας όσα είπε στα εγκαίνια της κατασκευής του ελληνικού τμήματος του αγωγού TAP στη Θεσσαλονίκη. Τώρα κατά πόσο στο επιτελείο του ταιριάζει το μπαλέτο ή το μπουλούκι, αυτό είναι θέμα ανάλυσης από χορογράφο.

Πάντως το πλήθος κάθεται και παρακολουθεί ήρεμο τη μεταγραφή του ίδιου έργου σε μπαλέτο για ορχήστρα.

Καταπραϋντικό το μπαλέτο. Αντίθετα από τις κωλοτούμπες και τα νταούλια που εξαγριώνουν.

17/5/16

Η γκρίζα ζώνη


Γυρνώντας σήμερα το χάραμα σπίτι από το Χ. όπου πέρασα τη νύχτα, τη βρήκα να κάθεται πάνω στη μηχανή. Ήρεμη, αυτοκρατορική και ατάραχη, να με κοιτάζει απολαμβάνοντας τη γαλήνη πριν τη βαβούρα της μέρας. Μέλος της διευρυμένης γατο-οικογένειας του διπλανού ερειπίου. Μου ήρθε στο μυαλό η είδηση από το Λονδίνο, γι’ αυτόν το μανιακό που σκοτώνει γάτες και τις κατακρεουργεί αποκεφαλίζοντας και κόβοντας την ουρά τους.

Δεν καταλαβαίνω αυτές τις συζητήσεις, τα επιχειρήματα όσων ειρωνεύονται αυτούς που αγαπούν τα ζώα και που εκφράζουν δυσαρέσκεια και πόνο μπροστά στον πόνο των ζώων. Τα επιχειρήματα αυτών που κατηγορούν για υποκρισία όσους συστηματικά φροντίζουν τα ζώα και για αδιαφορία μπροστά στον ανθρώπινο πόνο (που υπάρχει παντού και καθημερινά γύρω μας).

Η συμπόνια και η συμπάθεια δε σπάει σε μέρη. Είναι πακέτο. Αυτός που πονάει πραγματικά το ζώο πονά και τον άνθρωπο.

Έχω μια δική μου ερμηνεία του προπατορικού αμαρτήματος, η οποία με καλύπτει. Είναι η επίγνωση ότι είμαστε μέρος της τροφικής αλυσίδας (η γυναίκα με την τέχνη του μαγειρέματος ξέρει να γλυκάνει την εικόνα του θανάτου, να μας τη σερβίρει στο τραπέζι). Η ζωή χρειάζεται ζωή ώστε να μπορέσει να συνεχίσει. Πρέπει η ζωή να μπλοκάρει τη διαδικασία της ζωής. Ακόμα και η βρώση των καρπών – το καμουφλάρισμα σε μήλο - δεν είναι αθώα, αφού αποτελεί επινόηση και ξεγέλασμα της ίδιας της ζωής μπροστά στη σκληρότητα του κανόνα της, ώστε να μπορεί να επιβιώνει και να απλώνεται παίζοντας στο παιχνίδι που η ίδια επέλεξε. Καταπίνοντας.

Πρώτα ήρθε η επίγνωση και η αναγκαστική αποδοχή της τροφικής αλυσίδας, έστω κι αν ο δημιουργός σ’ έβαλε να κάθεσαι σε θρόνο ψηλά στη κορφή της. Και μετά η ανθρωποκτονία.

Διάβασα σ’ ένα άρθρο για το γατο-δολοφόνο του Λονδίνου, ότι τον ψυχογραφούν. Για τη γκρίζα ζώνη, τη γέφυρα, που υπάρχει μεταξύ των πράξεών του και της ανθρωποκτονίας.

Δε σπάει σε μέρη. Πάει πακέτο. Συμπόνια.


(αγνώστου)


16/5/16

Ανάμεσα σε Γη και Ήλιο


Το πύρινο δαχτυλίδι, παιδί παρθενογένεσης και χαλκευμένο από την εσωτερική φωτιά της Γης, περάστηκε γύρω από τις ακτές του Ειρηνικού κόντρα σε λογική γεωγραφικών παράλληλων και μεσημβρινών. Το πράσινο στεφάνι, γεννημένο από τη σχέση της Γης με το Ήλιο, απλώνεται ακολουθώντας γεωγραφικούς παράλληλους, αρχίζοντας από τη Σκανδιναβία, συνεχίζοντας σε Ρωσία και Σιβηρία, πηδώντας σε Αλάσκα και Καναδά κι από εκεί, σαλτάροντας πάνω από τον Ατλαντικό κι αλαφροπατώντας στην Ισλανδία, καταλήγει πίσω στη Σκανδιναβία.

Η τάιγκα αποτελεί τη μεγάλη χερσαία μεγαδιάπλαση, ένα συνονθύλευμα από δάση κωνοφόρων.

Οι κλιματικοί παράγοντες στην τάιγκα αλλάζουν ταχύτητα, με τις θερμοκρασίες να έχουν αυξηθεί, συνοδευόμενες από μεταβολές σε άλλους παράγοντες, όπως τη μείωση των ημερών με παγετό ετησίως ή την αύξηση στις επιδρομές  εντόμων. Το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή αντικατάσταση των οικοσυστημάτων της τάιγκας από στέπα και από συστήματα που χαρακτηρίζουν τα εύκρατα δάση.

 Ή όχι τόσο σταδιακά αλλά καταστροφικά, όπως με τις φετινές φωτιές στον Καναδά, τις περσινές στην Αλάσκα και το 2010 σε Ρωσία και Σιβηρία. Όχι ότι τα δάση στης τάιγκας δεν χρειάζονται τη φωτιά για την αναγέννησή τους. Αλλά τόσο πολύ και τόσο πυκνά….

Στη σχέση της Γης με το Ήλιο, παιδιά της κι εμείς πεταχτήκαμε, μπήκαμε στη μέση – κάπως αυθαίρετα και αυθάδικα. Το αξίζουμε όμως.

Είπαμε, είμαστε νέοι ακόμα, ακόμα μαθαίνουμε

13/5/16

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού


Τις προάλλες ονειρεύτηκα μια γυναίκα. Ήμαστε νέοι και ήμαστε μαζί. Ήταν όμορφη κι ο ύπνος μου είχε ζωγραφίσει με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του προσώπου της ώστε να τα θυμάμαι αργότερα στην εγρήγορση. Όχι σαν εκείνα τα πρόσωπα, τα ευμετάβλητα, τα οποία συνεχώς αλλάζουν όψη στη διάρκειά του και στο τέλος, σαν ξυπνήσεις, ένα θαμπό κενό στη θέση του προσώπου. Στη εξέλιξη του ονείρου που περιγράφω πέρασαν τα χρόνια κι εγώ μαζί με τη γυναίκα αυτή. Η αίσθησή μου είναι ότι είχαν περάσει όμορφα δίχως να μας βαρύνουν. Μεσήλικες ανηφορίσαμε μαζί από το σπίτι, σε παράκτια περιοχή που θύμιζε Ιρλανδία, στην άκρη ενός απότομου γκρεμού και σταθήκαμε και βλέπαμε τη θάλασσα. Μιλούσαμε για τα παιδιά μας, ή μάλλον σκεφτόμαστε και οι δύο τα παιδιά μας – αγέννητα ή γεννημένα. Δεν θυμάμαι να ανταλλάσσαμε κουβέντες. Νύχτωσε γρήγορα και το μόνο που έμεινε, δεξιά μας στα βορειοδυτικά, το τελευταίο φως της μέρας, μια ακανόνιστη πορτοκαλί έλλειψη στον ουρανό που τη διέσχιζαν γκρίζες λωρίδες από σύννεφα, πάνω από τη σκοτεινή θάλασσα.

Την επόμενη μέρα έτρωγα μετά τη δουλειά, μόνος, και απέναντί μου κάθισε ένα νεαρό ζευγάρι. Το πρόσωπο της κοπέλας μου ήταν γνώριμο. Ίσως με κάποιο τρόπο τα χαρακτηριστικά της νέας κοπέλας που έβλεπα στο ξύπνιο αντικατέστησαν ασυνείδητα, δίχως ασυνέχεια και με τρόπο ανεξίτηλο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της γυναίκας του ύπνου μου. Ήρθαν και κλείδωσαν πάνω τους. Την παρατηρούσα διακριτικά την ώρα που έτρωγα, έδωσε παραγγελία με το σύντροφό της. Μετά διάβαζε κάτι στο κινητό για αρκετή ώρα. Δεν έδειχνε να έχει αντιληφθεί την παρουσία μου. Μέχρι που σήκωσε το πρόσωπό της, γύρισε κι αυτή διακριτικά το βλέμμα της προς τα μένα και μου χαμογέλασε, χαμόγελο που το συνόδεψε ένα ελάχιστο γνέψιμο.

Ύστερα χαμήλωσε το βλέμμα και συνέχισε να διαβάζει, αγνοώντας την παρουσία μου.