Χέρμαν Βαν Ρομπουί (*3)... / 20 Νοεμβρίου

(ΑΡ)

Τρώω – τρώμε - πολύ αυτές τις μέρες. Κακό δεν είναι, ευτυχώς υπάρχει το γυμναστήριο. Χθες το βράδυ πήγαμε σε αργεντίνικο, δεν του άρεσε, βρήκε άνοστη τη μπριζόλα. Γυρνώντας περάσαμε από το τούρκικο για να τσακίσει ντουρούμ με σάλτσα σαμουράι.

Περπατώντας προς το σπίτι πολλά ελικόπτερα, μεγάλη φασαρία στο ουρανό. Είχα ξεχαστεί αλλά θυμήθηκα. Ήταν το δείπνο των «27» - άγρια μανιτάρια και λευκή τρούφα - όπου θ’ αποφάσιζαν ποιος θα είναι ο πρώτος Πρόεδρος της Ε.Ε. Άνοιξα το internet κι έμαθα τα νέα. Ο Herman van Rompuy, Πρωθυπουργός του Βελγίου. Καμία έκπληξη, σύμφωνα ακριβώς με τα προγνωστικά. Herman van Rompuy: ρεαλιστής, υπέρ των συμβιβασμών και blogger.

Ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. για τις εξωτερικές υποθέσεις, η βρετανίδα Catherine Ashton. Βαρονέσα. Ποιος το περίμενε για τη βαρονέσα, όταν αντικατέστησε τον Οκτώβρη του 2008 το βαρόνο Peter Mandelson, τον τότε Επίτροπο για το Εμπόριο, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μισητό από πολλούς και για πολλούς λόγους, ιδιαίτερα από τα κράτη μέλη του νότου («συμπάθεια» του Sarkozy), υπέρμαχο της απελευθέρωσης, που άνοιγε με μπουλντόζα το δρόμο για ολοκλήρωση του διαπραγματευτικού γύρου της Doha;

Ενωμένη Ευρώπη των 27. Με τα εσωτερικά της παιχνίδια, που όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν δυνατότερα.

Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί... Να μην τον ξεχάσουμε.

«Μωρό μου», είπα, «ζούμε ιστορική στιγμή».

Υποθέτω. Γιατί, κάπως άχρωμα κι άοσμα όλα αυτά, παρά τη λευκή τρούφα, σαν την μπριζόλα που (δεν) έφαγε το μωρό. Ίσως το μέλλον δείξει διαφορετικά, ίσως η νέα Συνθήκη μας φέρει πλησιέστερα στην ουσία.

Προς το παρόν, η Ευρώπη των 27 σαν βαρύ λογισμικό που αργεί να «φορτώσει» κι αργεί να «σώσει». Κοιτάς αφηρημένα την πυξίδα και ξεχνάς το λόγο ύπαρξής του.

Ζηλεύω λίγο τους Αμερικανούς. Μέσα στον αφελή οπτιμισμό τους και παρά τα σημάδια κόπωσης στη ρητορική του, ξαναβρήκαν στον Πρόεδρο Obama κάποιο χαμένο όραμα.

Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί... Σήμερα, 20 Νοέμβριου του 2009 η Ε.Ε. έχει τον δικό της Πρόεδρο.

-------------------------------------

Σήμερα, 20 Νοέμβριου είναι η παγκόσμια ημέρα μνήμης των διαφυλικών ατόμων που έπεσαν θύματα βίας. Παντεσπάνι τα δικά μας τα αιτήματα, των gays δηλαδή, μπροστά στη δική τους, την καθημερινή και δύσκολη πραγματικότητα. Αυτό μου είχε επισημάνει μια φίλη.

Θυμάμαι την ώρα που γράφω, κάποια σχόλια που είχαν γίνει ύστερα από το πρόσφατο Pride της Αθήνας - κάπως έτσι: «υπέροχες φωτογραφίες...εάν εξαιρέσεις τις τραβέλες». Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει. Βία έχει όμως.

Να καταλάβουμε κάτι: όταν εδώ και τριάντα χρόνια άρχισε κάτι να κινείται στην Ελλάδα οι «τραβέλες» ήταν αυτές που τόλμησαν να μπουν μπροστά και ν’ απαιτήσουν σχετικά με αιτήματα που ήταν και δικά μας αιτήματα. Στο δρόμο αυτό βαδίζουμε μαζί. Όσοι δεν έχουν καταλάβει τον κοινό παρανομαστή, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό.

Για το Γιώργο Καλογιάννη

Μια γνωριμία μέσα από αυτό το blog, στον τοίχο πολλές και παλιές φωτογραφίες, ανάμεσά τους διακρίνω ένα οικείο πρόσωπο.

Το Γιώργο τον Καλογιάννη τον γνώρισα το φθινόπωρο του ’83, καθόταν στο πεζούλι απέναντι από τον παλιό «Αλέκο», μου χαμογέλασε την ώρα που έβγαινα, πιάσαμε την κουβέντα, αρχίσαμε την παρεούλα. Από τις ομορφότερες όψεις των σχέσεων που εμείς κάνουμε, είναι όταν συνδέεται – όχι απαραίτητα σαρκικά ή ερωτικά – ένας μεγαλύτερός μας με κάποιον μικρότερο, ο τρόπος που καλύπτουμε την ανάγκη για καθοδήγηση, ν’ «αντρωθούμε», οι «οικογένειες» που φτιάχνουμε όταν η βιολογική οικογένεια ή το κοινωνικό σύστημα απουσιάζουν από τη ζωή μας.

Μου ’λεγε να προσέχω ο Γιώργος τη γοητεία που εξασκούσε το μακρινό πάνω μου - το «εξωτικό» είχε πει - ότι κάποτε θα κουραζόμουν. Μου έλεγε κι άλλα, του άρεσε ο κινηματογράφος, ήταν η δουλειά του, μου άρεσε και μένα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το “King of Comedy” του Scorsese, στο Παλλάς. Είχε ενθουσιαστεί με την Sandra Bernhard.

Χώρισαν οι δρόμοι μας, με τράβηξε το μακρινό. Πίσω στην Αθήνα, αρχές του ’90, τον συναντώ στην Πανεπιστημίου, ήμουν σ’ άσχημη κατάσταση, λυπημένος και χαμένος. Με καλεί σπίτι του, ήταν κι ο Β. εκεί, μου μίλησε για την κατάστασή τους. Δυνατός όπως πάντα, μου έδωσε να καταλάβω την τύχη κι ευτυχία που ξέφυγα με την υγεία μου στο ακέραιο.

Πέρασαν χρόνια, ξαναχάθηκα, ο Γιώργος συνέχιζε τη μάχη του, πάντα στην Αθήνα. Γυρνώντας επικοινώνησα μαζί του, είχε αρχίσει να λυγίζει. Μου είπε κλαίγοντας, το ’97 θα ήταν, ότι είχε λιποθυμήσει στο δρόμο, κάτω στην Ιπποκράτους, κι ότι του είχαν κλέψει το πορτοφόλι. Πρώτη φορά που τον είχα δει έτσι οργισμένο.

Ο Γιώργος πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1999, πάνε ακριβώς δέκα χρόνια. Ακολούθησε ο Β.

Δεν ήξερα για τα ποιήματα που έγραφε. Ήταν κάτι που είχε εμπιστευτεί στους στενότερους φίλους του, όσους ήταν δίπλα του πριν πεθάνει. Το Πάσχα που μας πέρασε, η νέα μου γνωριμία μου έδειξε, ανάμεσα στις παλιές φωτογραφίες, και τα χειρόγραφα του Γιώργου. «Επιθυμούσε να τα δημοσιεύσει», μου είπε.

Στην ιστοσελίδα αυτή, φίλοι και γνωστοί του Γιώργου Καλογιάννη μάζεψαν όχι μόνο ποιήματά του αλλά κι απ’ όσα άλλα χάριζε απλόχερα. Και πληροφορίες επίσης για τον ίδιο. Κατά καιρούς θα την πλουτίζουμε.

Για όσους επιθυμούν ν’ αφιερώσουν λίγο χρόνο να τον γνωρίσουν.

Για την Εκκλησία...

(sacred destinations)

Χθες Δευτέρα, 16/11, θρησκευτικοί ηγέτες των Η.Π.Α. διαμαρτυρήθηκαν στην Ουάσινγκτον με αφορμή τη διεύρυνση του νόμου για τα εγκλήματα μίσους που υπέγραψε ο Πρόεδρος Obama, ώστε να καλύπτει λοατ άτομα. Οι θρησκευτικές ηγέτες φοβούνται ότι ο διευρυμένος νόμος θα λειτουργήσει ανασταλτικά σε σχέση με κηρύγματα προς το ποίμνιό τους, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία του λόγου τους.

Σε δύο μέρες, στις 19/11, θα εκδικαστεί η αγωγή του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ κατά Καλοβυρνά. Έχει κυκλοφορήσει σχετική επιστολή διαμαρτυρίας, την οποία υπέγραψα. Η επιστολή περιλαμβάνει παράγραφο μέσω της οποίας ζητείται η επέκταση του νόμου 927/1979, «...ώστε αυτός να περιλαμβάνει και να προστατεύει τους γκέι, τις λεσβίες, τους αμφισεξουαλικούς/ές και τα τρανς άτομα της Ελλάδας από κηρύγματα μίσους, προπαγάνδα περιθωριοποίησης, προσβολές, άμεσες ή έμμεσες προτροπές χρήσης βίας εναντίον μας...».

Παραθέτω σύνδεσμο τον οποίον μου έστειλαν, από συζήτηση στο internet στο πλαίσιο της οποίας υπήρξε το επιχείρημα ότι με την εν λόγω επέκταση του ελληνικού νόμου ποινικοποιείται η άρθρωση του λόγου.

Δεν είμαι υπέρ μιας άσκοπης αντιπαράθεσης και σύγκρουσης του λοατ κινήματος με την Εκκλησία – μιλώ για την Ελλάδα. Το έχω ξαναγράψει, νομίζω, ότι η Εκκλησία είναι θεσμός που έχει επιβιώσει χιλιετιών ενώ η πορεία του – καχεκτικού και προβληματικού ούτως ή άλλως – λοατ κινήματος στην Ελλάδα μόλις ξεπερνάει τις τρεις δεκαετίες. Δεν υπάρχει πιθανότητα να βγούμε κερδισμένοι. Πιστεύω επίσης ότι η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να διατηρεί τη γνώμη της για την ομοφυλοφιλία και εξαρτάται αποκλειστικά σε ομοφυλόφιλα άτομα μέσα στους κύκλους της, που διατηρούν την πίστη τους, να καθορίσουν την αντίδρασή τους και τη μάχη τους. Στο σύνολό του το ελληνικό λοατ κίνημα καλό είναι να επικεντρωθεί στην πολιτική αρένα. Διακρίνοντας βέβαια πότε η Εκκλησία παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα που το αφορούν, επισημαίνοντάς το και αντιδρώντας.

Θα συνιστούσε τώρα παρεμπόδιση στην ελευθερία λόγου του Σεραφείμ η ύπαρξη σχετικής νομοθεσίας, που θα του έβαζε πάγο να ξεστομίσει τα λόγια που ξεστόμισε κατά των ομοφυλοφίλων; Για να το πω διαφορετικά: μια τέτοια νομοθεσία θα εμπόδιζε την Εκκλησία να διατηρήσει το δικαίωμα της στην άποψη που έχει για την ομοφυλοφιλία και να την εκφράζει;

Γνώμη μου είναι ότι τίποτα δεν θα εμπόδιζε την Εκκλησία να διατηρήσει τις απόψεις της και θα εξακολουθούσε να έχει το δικαίωμα να τις εκφράσει. Δεν συνιστά περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης το να υπάρχει ασφαλιστική δικλείδα που να μην επιτρέπει σε δημόσια πρόσωπα να χύνουν εμπρηστικό δηλητήριο εναντίον μας, δηλητήριο που ίσως καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση δικαιώματος σε θερμοκέφαλους (ένας και μόνο θερμοκέφαλος αρκεί για να γίνει κακό), ν’ αναλάβουν να καθαρίσουν τα «μιάσματα». Μη ξεχνάμε ότι η περίπτωση δολοφονιών ομοφυλοφίλων στο Ιράκ (1, 2), όσο μακρινή κι αν μας φαίνεται, υποκινήθηκε από τους εκεί θρησκευτικούς ηγέτες.

Μυρωδιά πατρίδας

Η Αιτωλοακαρνανία είναι ιδιαίτερη περιοχή. Ολόκληρη πατρίδα σε μικρογραφία. Μινιατούρα νησιωτικού αρχιπελάγους στα δυτικά, βουνά κι εσωτερικές λίμνες. Η Τριχωνίδα, μια παγιδευμένη θάλασσα από μόνη της. Ο Αμβρακικός στο βορρά, και νότια το σύστημα από τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου μέχρι το Αιτωλικό, με την Τουρλίδα στην άκρη να φέρνει στη δυτική Ελλάδα κάτι από τον αέρα της νοτιοανατολικής Ασίας.

Διάβασα σήμερα στην Καθημερινή για την έκθεση του Σώματος Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης και το «...γαϊτανάκι ευθυνών για τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες στη λιμνοθάλασσα, στο οποίο εμπλέκονται εκτός από την τοπική Κτηματική Υπηρεσία, οι Δήμοι Μεσολογγίου και Οινιαδών, η ΔΕΗ Αγρινίου, η Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης - Αποχέτευσης Μεσολογγίου, η πολεοδομία της Νομαρχίας Αιτωλοακαρνανίας και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος.

Η συστηματική καταπάτηση τμημάτων των προστατευόμενων περιοχών Λούρου, Διονίου Ρεμπακίων Αιτωλικού και της νήσου Τουρλίδας για την ανέγερση κατοικιών ξεκίνησε ήδη από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Η τοπική ιδιαιτερότητα της αυθαιρεσίας είναι ότι τα παράνομα κτίσματα ακολουθούν ορισμένα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των «πελάδων», δηλαδή των παραδοσιακών πασαλόπηκτων κατοικιών που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι αλιείς της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό, οι καταπατητές προσπαθούν να καλύψουν την παρανομία, μόνο που, όπως αποδείχθηκε, οι περισσότεροι καταπατητές δεν είναι αλιείς, αλλά... δημόσιοι υπάλληλοι σε υπηρεσίες του νομού!...»

Ήμουν στα καλά μου; Δεν ήταν φυσικά μυρωδιά νοτιοανατολικής Ασίας που έφερνε ο αέρας, αλλά βοθρίλα από την κεντρική Ασία, από την παγιδευμένη και κλειστοφοβική, δίχως ορίζοντες Δημοκρατία του Ελλαδιστάν.

Μέσα σ’ όλα:

«... Φωτεινή εξαίρεση, σύμφωνα με την έκθεση, ήταν ο προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας (Κ. Υ.) Αιτωλοακαρνανίας τα έτη 2006-2007 (κ. Δημ. Ντάουλας), που ζήτησε την ποινική δίωξη 528 καταπατητών δημοσίων εκτάσεων. Το 2008 η δράση του κ. Ντάουλα του κόστισε τη μετακίνησή του από το υπουργείο Οικονομικών στη ΔΟΥ Αγρινίου (όπως και η αντίστοιχη δράση της οικονομικής επιθεωρήτριας κ. Μαρίας Γεωργακοπούλου οδήγησε στο να της αφαιρεθεί η αρμοδιότητα της περιοχής)...»

ΥΓ. Πριν τρεις μέρες δημοσιεύτηκε η έκθεση της ΤΕΕΒ (The Economics of Ecosystems and Biodiversity), μιας πρωτοβουλίας που θέλει να αναδείξει τα οικονομικά οφέλη από την προστασία των οικοσυστημάτων και τις ζημιές που επιφέρει η υποβάθμισή και απώλειά τους. Την έκθεση μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Mad about the boy

Ο Noël Coward στο Las Vegas το 1955, από τον Loomis Dean (Time Inc)

--------------------------

Mad about the boy,
It's pretty funny,
But I'm mad about the boy;
He has a gay appeal
That makes me feel
There's maybe something sad about the boy.
Walking down the street,
His eyes look out at me from people that I meet;
I can't believe it's true
But when I'm blue,
In some strange way, I'm glad about the boy.
I'm hardly sentimental,
Love isn't so sublime,
I have to pay my rental
And I can't afford to waste much time.
If I could employ
A little magic that would finally destroy
This dream that pains me
And enchains me
But I can't,
Because I'm mad about the boy.

--------------------------

Jessica Biel - Mad about the boy (από την ταινία “Easy Virtue”)

2012 (vs ’70s)

Τρία πράγματα κατέστρεψαν την ταινία καταστροφής:

1. Τα computer games
2. Ο οίστρος ν’ αφηγηθείς τη συντέλεια του κόσμου
3. Ο Roland Emmerich

To 2012 είναι μια κουραστική ανοησία, όπου για πάνω από δυόμισι ώρες επαναλαμβάνει την ίδια σκηνή: η πιο αδιάφορη οικογένεια του κόσμου τρέχει να σωθεί μέσα σ’ αεροπλάνο, ενώ γύρω της καταρρέουν ουρανοξύστες, εκρήγνυται το μεγαλύτερο ηφαίστειο, απλώνεται κύμα στάχτης κι ανοίγει η γη να τους ρουφήξει. Και δώσε του να πηγαίνουν, να τη γλιτώνουν και τελειωμό να μην έχουν, παρά τις προσευχές μου - επί δυόμισι ώρες - ν’ απαλλαχτούμε από δαύτους.

Σύμφωνα με τον Emmerich, ο πλανήτης πάσχει από αρτζιμπουρτζολουλαλίαση και θα καταστραφεί ένα συγκεκριμένο δευτερόλεπτο ενός συγκεκριμένου λεπτού, μιας προσδιορισμένης ώρας και ημερομηνίας, το 2012. Οι πολίτες των G8 έχουν εκλέξει τους πιο ξύπνιους ηγέτες οι οποίοι αποφασίζουν δημοκρατικά να σώσουν το τομάρι τους μαζί με μερικούς επίλεκτους που πληρώνουν σε μετρητά. Έχουν επίσης καταστρώσει το βαθιά μελετημένο σχέδιο αποκατάστασης των οικοσυστημάτων του πλανήτη (ο οποίος θα τριφτεί και γίνει λαμπίκο από τσουνάμι γυαλόχαρτο στο ύψος των Ιμαλαΐων), μεταφέροντας σε κιβωτούς με γάντζους κρεμασμένα από ελικόπτερα (???!!!) μια καμηλοπάρδαλη, τρεις ελέφαντες, δύο αρκούδες κι έναν καρχαρία. Αφού η αντιπαθής οικογένεια καταφέρει και τρυπώσει στην κιβωτό, ο πιο αδιάφορος μπαμπάς του κόσμου σώζει την κιβωτό πριν στουκάρει στο Έβερεστ (και τ’ αδιάφορα γονίδιά του προς απογοήτευση των μελλοντικών γενεών που θα αποικίσουν τη γη από την αρχή), κάνοντας ένα ατέλειωτο μακροβούτι στις πιο βαρετές στιγμές που έχουν αποτυπωθεί ποτέ σε φιλμ, για να βγάλει ένα βετέξ που έχει πιαστεί και μαγκώσει το μηχανισμό της προπέλας της κιβωτού.

Αρκετά με τον Emmerich. Με το “Independence Day” προσπάθησε να με συγκινήσει, έχοντας τον Will Smith να πιλοτάρει ηρωικά αεροπλάνο στο αρχηγείο των εξωγήινων, με μόνο όπλο μια δισκέτα φορτωμένη με computer virus, και τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. να μάχεται σώμα με σώμα τον εξωγήινο στόλο. Με το “Godzilla” προσπάθησε να μ’ εντυπωσιάσει, ασχολούμενος μ’ ένα κινηματογραφικό είδος το οποίο θεωρώ ιερό από την ώριμη ηλικία των 7 χρόνων. Και με το “The day after tomorrow” προσπάθησε να ξυπνήσει την οικολογική μου συνείδηση, δείχνοντας κάποιες διαδικασίες που στη φύση χρειάζονται εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια για να ολοκληρωθούν, να επιταχύνονται και να τελειώνουν μέσα σε λίγες μέρες. Κάτω από τη βάση σ’ όλες τις προσπάθειές του, οι οποίες στερούνται πρωτοτυπίας (δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς τις ταινίες από τις οποίες ο Emmerich έχει αντιγράψει πολλές από τις σκηνές του).

Από όταν ξαναήρθαν στις οθόνες οι ταινίες καταστροφής το 1996 (με το “Twister” και το “Independence Day”), έχω να προτείνω τις εξής τρεις:

1. Το “Twister”, με το νευρώδη ρυθμό του και το χιούμορ του.
2. Το ντοκουμενταρίστικο “Volcano” (προσοχή! όχι το κακό “Dante’s Peak”).
3. Το “Deep Impact” το οποίο ασχολείται με το τέλος του κόσμου, με τη δημοσιογραφική αφήγηση και το αριστουργηματικό crescendo των ψηφιακών εφέ στα τελευταία 10 λεπτά της ταινίας.

(Το “Volcano” και το “Deep Impact” μπορούν να πείσουν καθώς η συνταγή τους βασίζεται σε καταστάσεις που μπορούν να προκύψουν (1, 2). Το ίδιο και το“Twister” πιστεύω, αν και η μετεωρολογία δεν είναι “my cup of tea” που λένε.)

Αλλά αν ήθελα να ευχαριστηθώ ταινίες καταστροφής, θα διάλεγα τις καλύτερες από την περίοδο του ’70. Πραγματικά αστέρια να υποδύονται πραγματικούς ανθρώπους. Tuxedos και τουαλέτες σε λαμπρή νεκρική πυρά ή θαμμένα σε θαλάσσια άβυσσο. Ο Charlton Heston ανάμεσα στη σύζυγο Ava Gardner και στην ερωμένη Geneviève Bujold. Ο Lorne Greene. Ο Steve McQueen στον πιο ψηλό ουρανοξύστη μαζί με τους απαστράπτοντες Paul Newman, Faye Dunaway, Fred Astaire, Jennifer Jones, William Holden, Richard Chamberlain. Και τον O.J. Οι Shelley Winters, Gene Hackman και Ernest Borgnine αναποδογυρισμένοι στ’ ανοικτά της Κρήτης (κι ας ξέρουμε ότι το τσουνάμι δεν μπορεί να πάρει τέτοιο ύψος στη μέση του πελάγους). Και η Pamela Sue Martin. Η αεροσυνοδός Karen Black να πιλοτάρει το τρύπιο 747, με απείραχτο, τέλειο μαλλί. Και η Maureen McGovern σε τραγούδια ελπίδας.

Οκ! Ευχαριστιέμαι να πηγαίνω στο σινεμά να βλέπω ανθρώπους να πνίγονται και να καίγονται. Στείλτε με σε ψυχίατρο. Εμένα και τη μισή υφήλιο. Αν νομίζετε όμως ότι οι λόγοι που μου – μας – αρέσουν οι ταινίες καταστροφής είναι απλοί, γελιέστε.

Όχι τόσο γνωστό, αγαπημένο τραγούδι των ΑΒΒΑ