18/4/14

Έλληνες είμαστε, θυμήσου



Ο άφαντος πρωθυπουργός εμφανίστηκε χθες σε διάγγελμα και ανακοίνωσε το αυτονόητο. Σε κτίρια και διαμερίσματα του Δημοσίου, που χρόνια σαπίζουν, θα στεγαστούν άστεγοι. Ο Πρωθυπουργός διαπίστωσε μόλις προχθές το πρόβλημα των αστέγων, το κύριο θύμα του άδικου της Ελλάδας. Μεγαλοβδόμαδο, η κρίση ήταν δοκιμασία λέει ο Αντώνης ο Σαμαράς (και όχι ο Αλέξανδρος ο Παπαδιαμάντης). Στέκεται στο πλευρό του δοκιμαζόμενου και στηρίζει ιδιωτικές πρωτοβουλίες, όπως την Κοινωνική Πολυκατοικία για τους 72 αστέγους που ξεκινά τη Μεγάλη Πέμπτη. Η ευημερία ήταν επίπλαστη, αλλά η κρίση ανέδειξε την ανθρωπιά μας. Το λέει ο Πρωθυπουργός.


17/4/14

Ανάγκη και Ανάσταση


Χθες έπεσα σ’ αυτήν τη φωτογραφία και κόλλησα. 1894, από τις ανασκαφές στους Δελφούς, η εύρεση του αγάλματος του Αντίνοου. Υποψιάζομαι ότι το άγαλμα δεν βρέθηκε όπως δείχνει η φωτογραφία, όρθιο, σε μια τοποθεσία με έντονη σεισμικότητα και μεγάλη κλίση του εδάφους. Μάλλον το έστησαν έτσι, ώστε να εξυπηρετήσει το σκοπό της φωτογράφησης και να εντυπωσιάσει. Άριστα σκέφτηκαν, το αποτέλεσμα εξαιρετικά επιτυχημένο.

Ο Αντίνοος πνιγμένος 20 καί αιώνες πριν. Και όλοι οι άντρες της φωτογραφίας φευγάτοι, ο τελευταίος κάποιες δεκαετίες πριν.

Ο αρχαίος Έλληνας νέος κλίνει ανεπαίσθητα τον κορμό, αυτάρκης και αυτάρεσκος. Επανήλθε στο φως δίχως να καταδεχτεί να σηκώσει το κεφάλι και να κοιτάξει τον περίγυρο. Υπάρχει στους αιώνες, φιλτράροντας ιδέα μέσα από πόρους μαρμαρένιου κορμιού. Για τους Έλληνες του 1894, δεν ξέρω πόσο συχνά είχαν την ευκαιρία να φωτογραφηθούν. Αλλά πάντα το ίδιο βλέμμα, το βλέμμα που έχω κοιτάξει σε παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους· σε χωριάτες και λήσταρχους. Αγριάδα, ανέχεια και ανάγκη.

Οδυνηρό πράγμα, σχεδόν φρικαλέο, η Ανάσταση όταν δεν είσαι από μάρμαρο. Αλλοιωμένο σώμα και αίμα το κορμί σου. Δύσκολο να το απαλύνουν οι ιδέες και τα όμορφα. Όμως άλλη επιλογή δεν έχεις, πίσω δεν θέλεις να γυρίσεις.

16/4/14

Supermen


Εξαιρετικός ο Ζαγοράκης, εξαιρετική η Πατουλίδου. Αλλά θα τους εμπιστευόμουν να ελέγξουν και να υπογράψουν τα στατικά για το σπίτι που θα χτίσω να χώσω το κεφάλι μου; Ποτέ.

Διασκεδάζω με τις έκπληκτες αντιδράσεις σε παραστρατήματα λόγου και πράξεων αθλητών από το ιδεατό το οποίο αναμένουμε από αυτούς· εμείς οι μέσοι και μέτριοι ανώνυμοι. Περισσότερο διασκεδάζω όταν πρόκειται για αθλητές που έχουν συμμετάσχει ή νικήσει σε κάποιο άθλημα στους Ολυμπιακούς. Άποψή μου, οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί είναι ένας μηχανισμός διαφθοράς, διαπλοκής και ραδιουργίας, και μια βιτρίνα την οποία χρησιμοποίησαν αυταρχικά καθεστώτα για ξεπλύνουν τις αμαρτίες από τα χέρια τους. Ας θυμηθούμε τη σφαγή στο Τλατελόλκο, λίγες μέρες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών του 1968 στην Πόλη του Μεξικού, ή το τι ήταν η Νότια Κορέα όταν της έδωσαν τους Ολυμπιακούς του 1988

(Για τους αρχαίους Ολυμπιακούς δεν έχω άποψη, ούτε θα το ψάξω. Αν κρίνω από τους θεούς των προγόνων, όλοι τους μέσα στη διαφθορά, τη διαπλοκή και τη ραδιουργία).

Ναι, εντυπωσιάζομαι και συγκινούμαι με τις αληθινές ιστορίες φτωχών νέων, ειδικά από χώρες του Νότου, που είχαν όνειρο και τα κατάφεραν να φτάσουν και να νικήσουν σε Ολυμπιακούς. Αλλά από τη στιγμή που αναλάβει να το αλέσει και να μου το σερβίρει ο επικοινωνιακός μηχανισμός της δημοσιογραφίας των Ολυμπισμού, προτιμώ να κατεβάσω να δω καμιά ταινία του Disney. Το δράμα δεν χωράει στις φωτεινές αρένες του Calatrava. Παραμένει σε σκονισμένα χωριά και παραγκουπόλεις χαμηλού γεωγραφικού πλάτους.

Αρκετά με υποψηφίους σε εκλογές, μόνο και μόνο επειδή είναι αθλητές ή Ολυμπιονίκες.

Αρκετά με το περίσσευμα έκπληξης, αν η πρώτη Βούλα εκπέμψει ανέκδοτα για κουνούπια ή η δεύτερη Βούλα προβεί σε δηλώσεις για τη δημοκρατία.

Τέλος, αρκετά με τον Pistorius. Αυτό το ανθρώπινο και δικαστικό δράμα δεν μπορώ να το αντέξω περισσότερο.


15/4/14

Καβάλα στο δελφίνι



Περασμένα μεσάνυχτα, όταν το λεωφορείο από το αεροδρόμιο με κατέβασε στο Σύνταγμα. Μέσα από το ταξί για το σπίτι μου, κοιτούσα τις βιτρίνες.

«Το πρωί θ’ ανοίξουν;» ρώτησα τον ταξιτζή.

Γκρίνιαζε, γκρίνιαζε ο φίλος ο Μ., κομισάριος με τον οποίο δείπνησα μαζί το βράδυ της Τρίτης. Σκωτσέζος, γκρίνιαξε για το Βέλγιο και τις Βρυξέλλες που ζει. Γκρίνιαξε για τη Σκωτία και την έλλειψη δημοκρατίας στην Ε.Ε., όταν ο Barroso τόλμησε να δηλώσει ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα δυσκολευτεί να βρει θέση στην ενωμένη Ευρώπη. Γκρίνιαξε για την παραπλάνηση του ουκρανικού λαού από την ανίκανη Ε.Ε., τις υποσχέσεις, όταν στην πραγματικότητα η Ένωση ήθελε η Ουκρανία να κόψει δεσμούς με τη Ρωσία, χωρίς να μπορεί η ενωμένη Ευρώπη να ενσωματώσει την Ουκρανία. Γκρίνιαξε για τον τίποτα Juncker που βάζει υποψηφιότητα για τη θέση του Barroso. «Μια μαφία είναι όλοι τους», γκρίνιαξε.

Επιτέλους!



14/4/14

Massive


Μου το θύμισαν πρόσφατα. Το αγαπημένο μου από το Mezzanine. Δυνατό κομμάτι, είχα καιρό να το ακούσω.


Ανταρσία και αποδόμηση


Όλοι μας έχουμε ακούσει για το environment-friendly car και για άλλα φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα. Από το Salon, έμαθα σήμερα για την ύπαρξη της female-friendly pornography, πορνογραφίας φιλικής προς τις γυναίκες. Ευκολονόητο· πρόκειται για πορνογραφία που σέβεται τη γυναίκα και το ρόλο της στην ερωτική πράξη, την οποία προβάλλει προς τέρψη και διέγερση.

Απλό και ξεκάθαρο. Ή, θα έπρεπε να είναι απλό και ξεκάθαρο. Οι νευροεπιστήμονες Ogi Ogas και Sai Gaddam έχουν διαφορετική άποψη. Υποστηρίζουν ότι ενώ οι άντρες είναι περισσότερο ευθείς μ’ αυτό που τους αρέσει και τους διεγείρει, με τις γυναίκες η κατάσταση είναι περισσότερο σύνθετη. Η γυναικεία ψυχολογία (ο εγκέφαλος σύμφωνα με τα λεγόμενα των δύο επιστημόνων) είναι δύσκολο να ξεχωρίσει αυτό που επιθυμείται ως σεξουαλική διέγερση απ’ αυτό που επιθυμείται ως ορθό και δίκαιο.

Ολόκληρη πάλη μέσα στη ψυχούλα των γυναικών, ενώ εμείς οι άντρες χαμπάρι και πρέφα.

Οι Ogas και Gaddam μελέτησαν τις αντιδράσεις γυναικών στην πορνογραφία. Το συμπέρασμα ήταν ότι, ενώ οι περισσότερες γυναίκες δεν βλέπουν πορνογραφία, όσες βλέπουν διεγείρονται από την ίδια «κλασσική» πορνογραφία που απευθύνεται σε άντρες, παρά από τη “female-friendly pornography”. Και οι γυναίκες που αρέσκονται με το σκληροπυρηνικό πορνό (δίχως να τους είναι εύκολο, υποθέτω, να το παραδεχτούν) τείνουν να έχουν περισσότερη κοινωνική αυτοπεποίθηση και να νιώθουν άνετα στο να παίρνουν ρίσκα. Πραγματικές φεμινίστριες.

Σύμφωνα με το άρθρο στο Salon, αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι σημαντικός ο ρόλος της φιλικής προς τις γυναίκες πορνογραφίας, καθώς προβάλει εικόνα αλληλοσεβασμού μεταξύ των συμμετεχόντων.

Το αποδόμησαν εντελώς οι Αμερικανοί. Ξενέρωσα. Παραμένω στη φράση του Δαβαράκη «Πορνογραφία σημαίνει ανταρσία».

Κατά πόσο μια ανταρσία γίνεται για καλό ή για κακό, από την κρίση και την καρδιά του συμμετέχοντος  - σωματικά και οπτικά - εξαρτάται.