23/1/15

Προσδοκώ


...I gotta admit that I'm a little bit confused.
Sometimes it seems to me as if I'm just being used.
Gotta stay awake, gotta try and shake off this creeping malaise.
If I don't stand my own ground, how can I find my way out of this
maze?

(Pink Floyd)

Προσδοκούσα πολύ στις εκλογές, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αντιμέτωπος με την πιστοποιημένη πλέον (και συνειδητή) πορεία καταστροφής της χώρας από τους συγκυβερνώντες τα προηγούμενα δυόμιση χρόνια. Τώρα νιώθω μουδιασμένος, μετρώ την ελπίδα μου ένα προς ένα με την προσδοκία μου και το ισοζύγιο είναι αρνητικό, δε βγαίνει πρωτογενές πλεόνασμα.  Αλλά, το τελευταίο που θα κάνω είναι να χλευάσω ελπίδες. Και ομολογώ ότι αν η ελπίδα δανείζεται, θα σας ζητήσω. Κι αν σας περισσεύει, να μου χαρίσετε.

Δεν ανήκω στους αναποφάσιστους. Μένω στην απόφασή μου, το ίδιο και στις προσδοκίες μου.

Αλλά, άλλο η προσδοκία για το τι θα βρεις στο καμένο κουφάρι του πλοίου σαν πιάσει αυτό λιμάνι κι άλλο η ελπίδα. Μεταξύ των δύο δεν είναι η ελπίδα αυτή που πεθαίνει τελευταία.

Γι αυτό το λόγο παραμένω αποφασισμένος.

Προσδοκώ μου έμαθα να λέω μικρός στο «Πιστεύω». Όχι ελπίζω.

Τα λέμε την επόμενη βδομάδα!

22/1/15

Σημεία των καιρών



Τράπεζα στην Πλατεία Καραϊσκάκη κοντά στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα. Και αυγή στην αυλή του σπιτιού μου στο χωριό.

Αυτό δεν είναι φωτογραφική μηχανή στο κινητό που έχω. Είναι τα μάτια της Laura Mars. I'm like a prisoner.

Let them know it’s Christmas time


Μπορεί να φοβάμαι τα ύψη αλλά μεταξύ του αποκεφαλισμού, του λιθοβολισμού και της σταύρωσης, αυτό που φαντάζομαι ότι πονά λιγότερο είναι το να με πετάξουν από κάποιον πύργο, ψηλά. Αυτή είναι η τύχη που περίμενε δύο ομοφυλόφιλους στη Νινευή στο Ιράκ. Ο λιθοβολισμός περιμένει τις μοιχαλίδες και η σταύρωση τα κλεφτρόνια. Ο αποκεφαλισμός συνιστά οριζόντια τακτική που το ISIS την κρατά για δυτικούς, για δημοσιογράφους και για άλλους πολλούς - δεν το έχω εμπεδώσει λεπτομερώς. Επίσης, φαίνεται ότι άρχισε να τον χρησιμοποιεί και για fundraising, κάτι σαν τηλεμαραθώνιο της UNICEF ή του WWF για την Καρέτα και τη Μονάχους.

Ίσως καταλήξουν και σε phonathons, σε τηλεφωνικές εκστρατείες. Να σε παίρνουν στο τηλέφωνο να σου λένε «Γεια σας, είμαστε από το Ισλαμικό Κράτος, πόσα μπορείτε να δώσετε για να μην αποκεφαλίσουμε τον τάδε. Στόχος μας είναι τα 100 εκατομμύρια δολάρια, ξέρω ότι όλοι μαζί μπορείτε να δώσετε 200 εκατομμύρια».

21/1/15

όλα, ρόδινα (2)





I had a dream, a dream about you, baby.
It's gonna come true, baby.
They think that we're through, but baby,

You'll be swell! You'll be great!
Gonna have the whole world on the plate!
Starting here, starting now,
honey, everything's coming up roses!

Clear the decks! Clear the tracks!
You've got nothing to do but relax.
Blow a kiss. Take a bow.
Honey, everything's coming up roses!

Now's your inning. Stand the world on it's ear!
Set it spinning! That'll be just the beginning!
Curtain up! Light the lights!
You got nothing to hit but the heights!
You'll be swell. You'll be great.
I can tell. Just you wait.
That lucky star I talk about is due!
Honey, everything's coming up roses for me and for you!

You can do it, all you need is a hand.
We can do it, Mama is gonna see to it!
Curtain up! Light the lights!
We got nothing to hit but the heights!
I can tell, wait and see.
There's the bell! Follow me!
And nothing's gonna stop us 'til we're through!
Honey, everything's coming up roses and daffodils!
Everything's coming up sunshine and Santa Claus!
Everything's gonna be bright lights and lollipops!
Everything's coming up roses for me and for you!

Ο Αη Γιώργης και ο Δράκος



Έχω μια εικόνα του Αγίου Γεωργίου, παλιά, δεν ξέρω πόσο. Μου την έδωσε η μητέρα μου πριν χρόνια. Την έχω στην κρεβατοκάμαρά μου. Κι έχω μια άλλη εικόνα, κάτι σαν Άγγελο σε ξύλο, όπως βυζαντινή αγιογραφία. Αυτή είναι πρόσφατα ζωγραφισμένη από τον Χ. Την δεύτερη την έχω στην κρεβατοκάμαρα στο χωριό.

Αν με ρωτήσεις αν πιστεύω θ’ απαντούσα όχι. Και στο γιατί σου θα έλεγα γιατί γύρω μου, εδώ κοντά κι έτη φωτός μακριά, το μόνο που βλέπω είναι πράγματα, σε υπερβολικές ποσότητες και μεγέθη, σε αιώνια υπακοή στους ίδιους νόμους, δίχως λόγο ύπαρξης παρά μόνο την υπακοή. Γεγονός που μου φαίνεται ελάχιστα γκράντε και σίγουρα όχι ιδιαίτερα ευφυές. Στο τυχαίο, πλην της υπακοής. Δεν βλέπω τίποτα παραπάνω.

Αν μου έλεγες να πετάξω αυτές τις δύο εικόνες, θα σου έλεγα όχι. Και στο γιατί σου θα έλεγα για το λόγο που δεν πρόκειται να σβήσω τη «Μυθολογία» των Χατζιδάκι - Γκάτσου από το mp3 player μου. Κι αν επέμενες, θ’ απαντούσα ότι δεν θέλω και στο βάθος δεν μπορώ. Γιατί αν το κάνω θα με στενοχωρούσε, θα μου έλειπε.

Δεν ξέρω αν οι εικόνες δακρύζουν. Ξέρω ότι οι περισσότεροι από μας που ζούμε σ’ αυτήν τη φλούδα γης (όπως είπε ο Γκάτσος), αν ακούσουμε το «Τζιβαέρι» θα νιώσουμε κάτι όμορφα στενάχωρο. Και μερικοί θα δακρύσουν.

Το δάκρυ των εικόνων, όσο και το δικό μας, μπορεί να ελαφρύνει κάπως το βάρος των γύρω μας, των αχρείαστα πολλών, των συντριπτικά μεγάλων, των βλακωδώς επαναλαμβανομένων και των τυφλά υπακουόντων.

Αυτοί που διαλαλούν προεκλογικά την πίστη τους δημοσίως με τους χειροκροτητές τους, πρώτοι θα πετάξουν τις εικόνες αν το εκλογικό σώμα το ζητήσει.

Κροκόδειλοι. Ψεύτικα δημόσια δάκρυα για τα γύρω τους. Μόνο και αληθινό το δάκρυ τους για το εγώ τους.

Σιγανά και ταπεινά.

20/1/15

Force majeure


Φοβάμαι τα ύψη. Κάποτε οδηγώντας σε δρόμο χαραγμένο κατά μήκος κορυφογραμμής στ’ Αστερούσια στην Κρήτη, μου φάνηκε ότι το αυτοκίνητο έτρεχε στο χείλος του κενού. Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν, δεν μπορούσα να το ελέγξω και ζήτησα να οδηγήσει ο Χ.

Αν έβλεπα το παιδί μου αφημένο στην άκρη ενός χαλύβδινου δοκαριού, από κείνα που χτίζουν τους ουρανοξύστες, έναν αετό που ορμούσε από ψηλά να το αρπάξει, και το άκουγα να σκούζει μπαμπά μπαμπά!, το πιθανότερο είναι να παρέλυα, να μην μπορούσα να κάνω τίποτα παρά να παραμείνω θεατής στο θάνατο του παιδιού μου.

Στην ταινία «Ανωτέρα βία» η σύζυγος κατηγορεί τον άντρα της ότι εγκατέλειψε τα παιδιά του, όταν αντιμέτωπος με χιονοστιβάδα που γλίστρησε ξαφνικά από την απέναντι πλαγιά των Άλπεων προς το ξενοδοχείο, στην βεράντα του οποίου παίρνει το πρωινό της όλη η οικογένεια, αυτός το βάζει στα πόδια. Όλα γίνονται σε δευτερόλεπτα· ο πατέρας ακολουθεί το ένστικτο και τρέχει. Με τον τρόπο που θ’ απομάκρυνε το χέρι του από φλόγα που ακούμπησε κατά λάθος. Αντίθετα, η μητέρα καρφώθηκε εκεί, κρατώντας τα παιδιά.

Η χιονοστιβάδα δεν σκοτώνει κανένα. Ο ατμός της ήταν, ένα φάντασμα, που άγγιξε το ξενοδοχείο. Φάντασμα όμως που στοιχειώνει τους πρωταγωνιστές και δίνει την ευκαιρία στην ταινία να διερευνήσει πολλά ερωτήματα: ένστικτο, δειλία, πατρότητα, αντρισμός, αυτοθυσία.

Ένστικτο… παρόρμηση. Δεν προλαβαίνει ο εγκέφαλος. Μάλλον αποφασίζει το γονίδιο. Τα παιδάκια χαμένα είναι, DNA είμαι, θα τρέξω να σωθώ ώστε να μου δοθεί η ευκαιρία να χωθώ κάπου αλλού, να κάνω νέα παιδάκια κατ’ εικόνα και ομοίωση. Και δεν είναι μόνο το αρσενικό. Μαμάδες αρκούδες ή θηλυκά αιλουροειδή τρώνε τα παιδιά τους όταν αυτές ή αυτά είναι πολύ αδύναμα και δεν υπάρχει ελπίδα επιβίωσης, παρά μόνο αν η μαμά φάει την πρωτεΐνη (που η ίδια έδωσε εξάλλου στο γλυκούλι), για να καρδαμώσει και να ξαναπροσπαθήσει.

Τον λυπήθηκα το σύζυγο. Όλη η συμπάθεια μου προς αυτόν και όχι προς τη σύζυγο που τον πιέζει συνεχώς να κάνει παραδοχή λάθους και δήλωση μετάνοιας. Σκουπίδι τον κάνει. Σχεδόν τον ερωτεύθηκα.

Η ταινία του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία ν’ αποδείξει την καταλληλότητά του ως οικογενειάρχης, όταν παρουσιάζει δεύτερο κίνδυνο, δίνοντάς του το χρονικό περιθώριο να κρίνει και ν’ αποφασίσει να δράσει (εγκέφαλος και σκέψη ίσον πολιτισμός κι όχι ένστικτο, παρόρμηση και φύση) και ν’ αψηφήσει την αβεβαιότητα, ώστε να σώσει την ακεραιότητα της οικογένειάς του.

Δεν δίνει όμως οριστική απάντηση. Παραμένει το μεγάλο ερωτηματικό του κινητού τηλεφώνου στο τραπέζι. Πριν το βάλει στα πόδια ο μπαμπάς κι αφήσει τα παιδιά του στο έλεος της χιονοστιβάδας, το χέρι του άρπαξε αυτόματα το κινητό από το τραπέζι.

Η ζωή είναι πλαγιά που γλιστρά. Δεν μας σώζει ο ηρωισμός, το να αψηφάς βιαστικός τον κίνδυνο. Μυαλό και πόδια χρειάζεται. Αν είμαστε τυχεροί, χρήσιμος και ο χρόνος για να πάρουμε τη σωστότερη απόφαση.

19/1/15

Μπλε

(mirror.co.uk)

Στο τέλος της λειτουργίας ο ιερέας μας ανακοίνωσε μια ευχάριστη είδηση. Επρόκειτο για την αγιοποίηση του Γέροντα Παΐσιου.

Η λειτουργία έγινε χθες από δύο ιερείς, ο ένας φορούσε μπλε άμφια. Ψιθύρισα στην αδελφή μου ότι δεν έχω ξαναδεί ιερέα να λειτουργεί με μπλε άμφια και ότι μου άρεσε. Μου έκανε παρατήρηση ότι μιλούσα δυνατά.

Μείναμε για το μνημόσυνο. Του θείου μου, του συζύγου της αδελφής του πατέρα μου. Πολλά αδέλφια ο πατέρας μου. Οκτώ. Τέσσερα και τέσσερα. Στον καφέ έκατσα απέναντι από έναν αδελφό του πατέρα μου, τον τελευταίο στη ζωή από τα οκτώ αδέλφια. 86 χρονών, φορούσε κασκέτο μαύρο, αθλητικό. Νέος έπαιζε συνέχεια τένις. Είχα να τον δω χρόνια. Όλοι έλεγαν ότι του μοιάζω.

Θυμήθηκε που με πήγε για ψάρεμα, όταν είχε έρθει να μας δει στην Καλαμάτα που υπηρετούσε ο πατέρας μου. Ήμουν επτά χρονών. Θυμήθηκα και πρόσθεσα ότι τότε, στο ψάρεμα, μου έδειξε τις μέδουσες που είχαν βγάλει από το νερό για να ψοφήσουν στον ήλιο. Μου είχε πει ότι μια μέδουσα είναι πολλά ζώα μαζί, κάτι σαν μεγάλο σπίτι που κινείται μέσα στο νερό. Μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.

Δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό τεχνικά· αλλά κάθε φορά που διαβάζω για αποικιακούς οργανισμούς θυμάμαι το θείο μου. Παραδόξως.

Παντρεύτηκε δυο φορές αλλά δεν έκανε παιδιά. Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε είδα ότι έμεινε μόνος. Τον ρώτησα αν ήθελε να τον πάω σπίτι του με το αυτοκίνητο. «Μένω κοντά», αρνήθηκε. «Είναι ανηφόρα», επέμεινα. «Δεν ξέρεις με ποιόν μιλάς», ήταν η οριστική του απάντηση.