27/2/15

on the other side

Αστακομακαρονάδα στο Ζαγόρι

(tanea.gr)

ή στην κορφή κανέλα. Τα νησιά δεν τα πειράζουμε.

"Θα ψάξω να βρω έναν φορολογικό συντελεστή σε ένα άνευ σημασίας αγαθό για να δείξουμε καλή θέληση." - The King




Η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου



Η χθεσινή μέρα ήταν από εκείνες που πιστοποιούν με τρελόχαρτο τον καιρό. Την πρωινή καλοκαιρία ακολούθησε το συνεχές σφυροκόπημα από κύματα καταιγίδας αργά το απόγευμα. Επιστροφή πεζός στο σπίτι, χωρίς ομπρέλα – τι το ήθελα; Λούφαξα σε μια γωνιά πίνοντας καφέ, παρατηρώντας και διαβάζοντας, περιμένοντας κάποια ενθαρρυντική ανακωχή της νεροποντής.

Όλα προβλέψιμα. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Quarterly Journal of the Royal Meteorological Society, οι καταιγίδες είναι συχνότερες στα μεγάλα αστικά κέντρα σε σύγκριση με την ύπαιθρο, ιδιαίτερα μεσοβδόμαδα. Συνδυαστικό αποτέλεσμα του μικροκλίματος που δημιουργεί η διαφορετική απορρόφηση της ηλιακής ενέργειας από την πυκνή δόμηση των πόλεων και της ρύπανσης από τους μεγάλους κυκλοφοριακούς φόρτους που ευνοεί την υγροποίηση των υδρατμών πάνω από τις πόλεις.

Πάντα με ομπρέλα· μη μας ξεγελά η φαινομενική λιακάδα και η χαρά του ξεκινήματος. Οι εξελίξεις καταιγιστικές, η καθημερινότητα θυελλώδης.

Τι έχεις Γιάνη; Τι είχα πάντα…

26/2/15

Τιμή και ανδρισμός


Δεν ξέρω τι συνέβη στο Βαγγέλη Γιακουμάκη. Εντυπωσιακές είναι οι διαστάσεις που έχει λάβει το γεγονός της εξαφάνισης ενός ενήλικα. Ένα σύντομο σχόλιο αναφορικά με τη δήλωση του θείου του, ότι ο νεαρός Βαγγέλης δεν έχει κακοποιηθεί αλλά είναι καθαρό παιδί. Για προφανείς λόγους είναι δυσκολότερο να σκεφτούμε έναν άντρα σε θέση θύματος σεξουαλικής κακοποίησης απ’ ότι μια γυναίκα. Αλλά αν ο Βαγγέλης ήταν γυναίκα και είχε προβεί συγγενής της στην ίδια δήλωση, αυτό θα φανέρωνε αντιμετώπιση Ινδίας, ότι η ντροπή και η ενοχή για το βιασμό μεταφέρονται στο θύμα. Και αν για κάποιους ο βιασμός μιας γυναίκας έχει ως αποτέλεσμα να χαθεί η τιμή της, στο πλαίσιο της ίδιας λογικής, σε περίπτωση άντρα θύματος σεξουαλικής κακοποίησης διπλή η χασούρα - και τιμή και ανδρισμός.

Ελπίζω ο νέος να είναι καλά και είμαι σίγουρος ότι ο θείος ξεστόμισε επιπόλαια τη συγκεκριμένη δήλωση. Είμαι σίγουρος ότι αν η οικογένεια του Βαγγέλη ξανάσμιγε μαζί του, κι αν αυτός είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, δεν θα είχε αντιμετώπιση μη καθαρού, όπως βδέλυγμα.

Κλείνω το σχόλιο και αναρωτιέμαι. Στη λογική της Ινδίας και στην σπανιότατη για τη λογική αυτή περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης άντρα από γυναίκα, σε ποιόν από τους δύο πάει η μεγαλύτερη ντροπή;

25/2/15

50 hues of green









Το Σάββατο έβγαλε λιακάδα, μιας μέρας παύση ανάμεσα στις δυο κακοκαιρίες. Προορισμός μας ένα ξωκλήσι και το μικρό οροπέδιο λίγο πιο πάνω. Στα βήματα του William Wordsworth ο οποίος μαζί με την αδερφή του Dorothy, θεωρείται ο πρώτος «επίσημος» περιπατητής προς αναψυχή. Πολυτέλεια τότε σε καιρούς δύσκολους, όταν η πεζοπορία γινόταν ή από ανάγκη ή για προσκύνημα (το δεύτερο προς παρηγοριά του πρώτου). Αναγκαία πολυτέλεια για μένα, θα την κρατήσω, θα τη φυλάξω ως κόρη οφθαλμού. Και με κάποιο τρόπο προσκύνημα. Keep walking.

Όσα θ’ απασχολούσαν αυτό το blog αν οι ανάγκες των καιρών δεν υπαγόρευαν διαφορετικά. Έχω καταφέρει οι ζοφεροί καιροί να μην έχουν δηλητηριάσει τη ψυχή μου. Βέβαια, είμαι τυχερός που - για την ώρα - δεν έχω χάσει τα πρακτικά για την επιβίωση. Είναι λυπηρό όμως σα βλέπω κάποιους, το ίδιους τυχερούς όπως εγώ, που αφέθηκαν να βυθιστούν στο δηλητήριο. Γίνονται οι ίδιοι δηλητήριο. Αυτό είναι μια από τις χειρότερες επιπτώσεις της κρίσης για την οποία εδώ και πέντε χρόνια άκουγα πολλούς να λένε ότι θα είναι η αιτία ενός επαναπροσδιορισμού. Για την ώρα πολλοί που θα μπορούσαν, οι τυχεροί, είτε ηθικολογούν, είτε χύνουν δηλητήριο. Θάνατος σε κάθε περίπτωση. Νεύρωση, ζόμπι. The walking dead.

24/2/15

Keep walking










Το περπάτημα με ξεκουράζει, μου καθαρίζει το κεφάλι. Αφήνω στο μυαλό ελεύθερη την κάθε σκέψη που θα γεννήσει να ‘ρθει κατάφατσα με το κάθε εξωτερικό ερέθισμα. Ό, τι βγει από αυτό το στιγμιαίο πάντρεμα, το μικρό και σύντομο, δεν θα το βιάσω αλλά θα βυθιστεί μέσα μου φαινομενικά στη λησμονιά. Όλα αυτά σε σταθερό βηματισμό, σε συντονισμό με τον σφυγμό στις φλέβες. Η διαδικασία με ξελαμπικάρει, βοηθά τη σκέψη μου, ο εσωτερικός επεξεργαστής λειτουργεί δίχως να πασχίζω. Τελικά, βλέπω πέρασμα όπου το κουρασμένο μυαλό μου έβλεπε τοίχο.

Κυριακή περπάτησα ως το Γκάζι, όπου με περίμεναν φίλοι για φαγητό. Πορεία κόντρα στον ήλιο, στη διάρκεια της οποίας η θερμοκρασία έπεσε και ο ουρανός συννέφιασε. Ελάχιστοι Έλληνες, πλην του κόμβου στην Ομόνοια. Χαίρομαι που την τελευταία χρονιά η Ομόνοια επαναλειτουργεί περικλείοντας κι όχι αποκλείοντας. Αυτό στα μαγαζιά στα πεζοδρόμια γύρω από την πλατεία, κι όχι στην αποτυχημένη «αναβάθμιση» στο εσωτερικό της. Στην Πειραιώς, στα πεζοδρόμια, αποκλειστικά αλλοδαποί. Κύμα στάσιμο ανάμεσα σε Δουβλίνο και Αμυγδαλέζα, δύσκολη κι επικίνδυνη κατάσταση που υπερβαίνει τη θετική εξαγγελία του Πρωθυπουργού για ιθαγένεια στα παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς το ίδιο βράδυ.

Στο Γκάζι οι παρέες αποκλειστικά ελληνικές. Με το αποκλειστικά ελληνικές εννοώ και τους νέους, παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς.

Το βαριέμαι το Γκάζι. Προτιμώ την Ομόνοια τώρα που ξαναβρίσκει κάτι από τον παλιό της, τον «κοσμοπολίτικο» εαυτό. Πεζοί, διερχόμενοι και ανόμοιοι, σμίγουν και χωρίζουν παραμένοντας ανόμοιοι. Κι όλη αυτή η διαδικασία σε επίπεδα ασφάλειας που όμως δεν προκαλούν λήθαργο. Παλμός.