19/12/14

90 miles to Cuba (το χαμένο νησί)



Το σημείο αυτό είναι το πλησιέστερο στην Κούβα που έχω βρεθεί ποτέ. Πριν 26 χρόνια στο Key West της Florida.

Τρεις είναι οι λόγοι που δεν ήθελα να πάω στην Κούβα. Ο πρώτος, η στάση της χώρας απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Ο δεύτερος, ότι οι χώρες του Νέου Κόσμου που με γοητεύουν είναι αυτές στις οποίες διατηρείται σημαντικό ποσοστό από τον ιθαγενή πληθυσμό και απ’ την κουλτούρα του. Ο τρίτος, κάποιοι Έλληνες και Ισπανοί φίλοι, αριστεροί μεσοαστοί, που φορούσαν Timberland παπούτσια στη ζωή μου (όπως τραγουδούσε ο Αντρέας) και πήγαιναν περήφανοι στην Κούβα να τιμήσουν τον Κάστρο και την αντίστασή του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό γενικότερα. Ειδικά οι Ισπανοί, οι οποίοι κουβαλούσαν μαζί τους χαρτονόμισμα με τον Cortés και τον Pizarro ζωγραφισμένους.

Μεγαλώνοντας, έμαθα ότι το κρασί της ζωής χρειάζεται νερό, ότι η ζωή δεν είναι δόγμα για να πιστέψεις αλλά σύνθετη πραγματικότητα να παρατηρήσεις, να σκεφτείς και να διαλέξεις ρισκάροντας. Η Κούβα γλύκανε τη στάση της απέναντι στους ομοφυλόφιλους (η ίδια η ανιψιά του Φιντέλ προσπαθεί ν’ αλλάξει τις νοοτροπίες των συμπατριωτών της). Το ζευγάρι αριστερών φίλων που πήγαν το 15χρονο γιό τους στην Κούβα για προσκύνημα πριν χρόνια, ψήφισε Ποτάμι στις πρόσφατες ευρωεκλογές (πόσο περισσότερο νερό από το Ποτάμι). Το κυριότερο, οι δύο ξενοδόχοι, οι Η.Π.Α. και η Κούβα, αποφάσισαν ν’ αποκαταστήσουν σχέσεις (αν αφήσουν τον Ομπάμα οι Ρεπουμπλικάνοι).

Και όταν οι σχέσεις αποκατασταθούν τα πάντα θ’ αλλάξουν στη Κούβα. Κι εγώ, που παρέμεινα πιστός στη δική μου την ακαμψία, ίσως χάσω την ευκαιρία να γνωρίσω τη χώρα πριν τα πάντα αλλάξουν. Να τη γνωρίσω όπως θα ήταν τότε, το Δεκέμβρη του 1988, όταν αγνάντεψα ένα σύννεφο πέρα στο νότο, στο ηλιοβασίλεμα, το φωτογράφισα και είπα «πρέπει να είναι πάνω από την Αβάνα». Και το βράδυ χόρεψα στο Copacabana και στ’ άλλα clubs του νησιού, στη μουσική των Miami Sound Machine και της κουβανο-γεννημένης Gloria Estefan.


18/12/14

The days of Nitro and Mykonos



Έχω ένα φιλαράκι, ένα καλό παιδί, φίλο σε πραγματική ζωή και σε κοινωνική δικτύωση. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα (όπως λέμε εκκλησιαζόμαστε μια φορά το μήνα), πιάνει διαδικτυακή εξομολόγηση στο Facebook για τους καιρούς της υπερβολής, χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό. Τα πλήθη των οπαδών από κάτω σχολιάζουν με τα αμήν, τo ήμαρτον και τα likes. Το πρόσφατο τροπάρι μετάνοιας περιλάμβανε αφορισμούς των ημερών που διαβάζαμε Νίτρο και πηγαίναμε στη Μύκονο. Σχολίασα εκ νέου, συστήνοντας προσοχή στην χρήση του πρώτου πληθυντικού, προσθέτοντας ότι το Νίτρο το σιχαινόμουν και τη Μύκονο τη βαριόμουν.

Η μόνη ανάμνηση που έχω από το Νίτρο ήταν ένα Σάββατο πριν του Αγίου Πνεύματος, το 1996, που είχαμε κανονίσει τριήμερο σε κυκλαδονήσι (Τζια, όχι Μύκονο) με το σύντροφό μου. Έπρεπε να προλάβουμε το πλοίο από το Λαύριο. Αυτός ραχάτευε για ώρα στο κρεβάτι και διάβαζε με αφοσίωση Νίτρο. «Τι διαβάζεις με τόση αφοσίωση γλυκέ μου», τον ρώτησα μέσα από τα δόντια μου, για να κρύψω το άγχος μου. Μου είπε ότι διάβαζε για τον κολπικό οργασμό, πόσο σημαντικός είναι για μια γυναίκα. Ξεχείλισα χείμαρρος, άρπαξα το περιοδικό από τα χέρια του και του είπα ότι χαιρόμουν που νοιαζόταν για τη σεξουαλική μου υγεία, αλλά τον κολπικό οργασμό μου ήθελα να το νιώσω εκείνο το σαββατοκύριακο στις Κυκλάδες και όχι στο Παγκράτι. Το Νίτρο βρέθηκε από τον έκτο όροφο κάτω, σε μια πάροδο της Σπύρου Μερκούρη - να βρει κανέναν που κρυώνει, όπως τραγουδάει η Μελίνα (παρόλο το καλοκαιρινό του συμβάντος).

Ίσως ήταν και Κλικ. Δεν αλλάζουν πολλά. Σημασία έχει ότι παρά τον καυγά που ακολούθησε, και το πλοίο προλάβαμε και τους οργασμούς μας τους νιώσαμε, με την πρώτη καλοκαιρινή αλμύρα στο κορμί (ήταν οι αρχικοί καλοί μήνες της σχέσης), με Νίτρο τσαλακωμένο (από τη δική του μεριά του κρεβατιού).

Όσο για τη Μύκονο τελευταία και θλιβερή φορά θυμάμαι τον Οκτώβρη του ’98 όταν συνόδεψα ζευγάρι Αμερικανών φίλων που ήρθαν φθινοπωριάτικα στην Ελλάδα και ήθελαν να πάνε εκεί για προσκύνημα. Θυμάμαι ένα απόγευμα σ’ ένα beach bar, εμείς οι μόνοι θαμώνες, αμίλητοι και τουρτουρίζοντας, κι από πάνω μας να χορεύει στο διαπασών ένα αξιοθρήνητο go go boy. Όχι για να μας ανάψει το κέφι αλλά για να μην πάθει υποθερμία. Αυτή είναι η τελευταία εικόνα που έχω από τη Μύκονο, από τις λίγες φορές που είχα πάει. Και όταν λέω Μύκονο δεν εννοώ την κυκλαδίτικη, αλλά την «αμαρτωλή» για την οποία σύμφωνα με το φίλο στο Facebook πρέπει να κάνουμε 40 μετάνοιες για κάθε φορά που την επισκεφτήκαμε, όσοι την επισκεφτήκαμε.

Δεν μετανιώνω για τίποτα. Καλά έχω περάσει και θα συνεχίσω να προσπαθώ να περνώ καλά. Όσοι δίχως σκέψη προσπαθούν να πείσουν για μετάνοια, ν’ αποκηρύξουν το life-style της υπερβολής και να κηρύξουν παπαδιαμαντική ταπεινότητα κι αγάπη, προσφέρουν το καλύτερο  άλλοθι και δεκανίκι σ’ όλα τα απάνθρωπα που επιβάλλονται στους Έλληνες σήμερα. Δεν χρωστώ σε κανένα, ποτέ δεν έζησα έξω από το μέτρο των οικονομικών δυνατοτήτων μου. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που έπρατταν αναλόγως.

Όσο για το «κακό», αν θεωρείς αμαρτία που σου έπιαναν τον κώλο σε πέντε κωλάδικα της Αθήνας και που συνέχιζαν να στον πιάνουν κάποια μίζερα σαββατοκύριακα στο πεζούλι έξω από το Πιέρος, το μόνο που έχω να πω είναι ότι η ζωή - η καλή, η αληθινή και η αμαρτωλή – ήταν και παραμένει αλλού. Σιγά μην εκθαμβωθούμε από τις «εμπειρίες» της δήθεν κραιπάλης τους.

Στο χορό των εκ των υστέρων μετανοιών και ηθογραφιών και η Καθημερινή, η οποία θρηνεί την αυτοκτονία της οροθετικής Κατερίνας. Ο σκληρός Απρίλης του 2012 ήταν μερικές μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου. Τι έκανε η Καθημερινή τότε;

16/12/14

One Euro Shoe



Βγαίνοντας χθες από το Ιντεάλ, γύρω στις 10 το βράδυ, ένιωσα τη μυρωδιά. Ίσως πλανιόταν στον αέρα και τις προηγούμενες μέρες. Αλλά φέτος την ένιωσα για πρώτη φορά χθες, σαν σταμάτησε η βροχή που ξέπλενε για μέρες τα πάντα. Ρώτησα το φίλο Νίκο, που είδαμε μαζί την ταινία, αν όντως μύριζε αιθαλομίχλη. Επιβεβαίωσε.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, επέστρεψε η γνώριμη χριστουγεννιάτικη αθηναϊκή ατμόσφαιρα. Για τρίτη ή για τέταρτη χρονιά; - δεν έχει σημασία. Επιτέλους, καθάρισε και το Σύνταγμα - έμειναν πίσω κάποια παπούτσια. Η Fonda, ο Redford κι ο Καμίνης ξυπόλητοι στην Central Square της ευρωπαϊκής πόλης του μυαλού του Δημάρχου, για την οποία όμως όλοι είμαστε άξιοι. Όσο κι αν δυσκολευόμαστε να το εμπεδώσουμε και να το αφομοιώσουμε. Φταίει η ξεροκεφαλιά του κυνισμού μας.

Παίρνω ανάσα. Επιστροφή σπίτι πεζός. Μερικοί γονείς με τα παιδάκια τους ακόμα στο δρόμο, επιστρέφουν κι αυτοί από έξοδο στην εορταστική αγορά. Για ένα επτάχρονο η εικόνα και η μυρωδιά της Φθηνόπολης είναι η μόνη που θυμάται και ξέρει από Χριστούγεννα. Γι’ αυτό χρειάζονται οι μη κυνικοί οραματιστές, όπως ο Δήμαρχος, για το «δεν ξεχνώ μας».

Νύχτα στην Πανεπιστήμιου της ευρωπαϊκής ανάπλασης και της ελληνικής αναβολής της Ευρώπης.

15/12/14

Η κοινοτοπία του ήρωα



Γνωρίζω την περίπτωση βέλγου καθηγητή ο οποίος ξυλοκοπήθηκε άγρια στο προαύλιο του λυκείου που δίδασκε, σαν προσπάθησε να προστατέψει μαθήτρια από το ζηλιάρη φίλο της. Η βέλγικη πολιτεία αναλαμβάνοντας ευθύνη, έβαλε το φίλο καθηγητή αμέσως σε πρόγραμμα ψυχολογικής παρακολούθησης, του έδωσε αποζημίωση και πρόωρη σύνταξη.

Μετά την 6η Δεκέμβριου του ’08, η ελληνική πολιτεία θα έπρεπε να απαλύνει τον τρομερό πόνο από το σοκ και τον τρόμο που λούστηκε ο Ρωμανός. Αναγνωρίζοντας την ευθύνη της, με ειδική μεταχείριση, με άγγιγμα φροντίδας πατώντας στις μύτες των ποδιών της, έχοντας από ντροπή σκυμμένο το κεφάλι της. Αλλά κάτι τέτοια συμβαίνουν στο Βέλγιο. Και ποιος θέλει να ζει στο Βέλγιο;

Δεν χρειάζομαι την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού για ν’ ανοίξουν τα μάτια μου μπροστά στην κρατική βία και αυθαιρεσία, στην ελληνική πραγματικότητα όλων μας. Έτυχε να ζήσω κάποιες δεκαετίες με την αυταπάτη ότι – παρά τις συνεχείς υπενθυμίσεις – υπήρχε ελπίδα βελτίωσης στον τρόπο που είναι στημένος ο κρατικός μηχανισμός αυτής της χώρας. Λάθος μου. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι δεν είναι λάθος μου το να μην πιστεύω σε ήρωες και ότι τους έχουμε ανάγκη.

Αυτές τις μέρες αποζητώ κάτι από την (απολιτική;) αποστασιοποίηση που μπορούν να δείξουν οι Βέλγοι. Νιώθω τη λειτουργία των εδώ πλειοψηφιών με το θυμικό, τη σκέψη που υπαγορεύεται από το θυμικό, το ότι ο Ρωμανός δίνει άλλο ένα ισχυρό επιχείρημα απόδειξης της κρατικής αναλγησίας. Και ο νέος αυτός άντρας, με την κατεστραμμένη ψυχολογία, το προσλαμβάνει αυτό και εκστασιασμένος αυτοθυσιάζεται προσφέροντας ζωή για ν’ αποδείξει το δεδομένο και κοινότοπο. Το μπανάλ.

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις, όλοι μας, από κερκίδες ρωμαϊκής αρένας. Από τη στιγμή που μπεις στην αρένα οι ευθύνες για το πώς θα εξελιχτούν τα δρώμενα, για το τι θα συμβεί, είναι κοινές, εξίσου μοιρασμένες ανεξάρτητες (πολιτικών;) πεποιθήσεων.

14/12/14

U turn












Φωτογραφίες από τη Λίμνη Tahoe (προφέρεται Τάχο). Στα 1900 μέτρα υψόμετρο στο σύνορο της Καλιφόρνιας με τη Νεβάδα. Δημιούργημα ρηγμάτων που έσπασαν κομμάτια τον γήινο φλοιό, σηκώνοντας γύρω κορυφές και τραβώντας χαμηλά τα διπλανά τμήματα της επιφάνειας.

Το κέντρο της επικράτειας των ιθαγενών Γουόσου. Στα μέσα του 19ου αιώνα έφτασε ο χρυσός. Λίγο αργότερα ο τουρισμός.

Φιλοξενήθηκα στο σπίτι φίλης φίλων. Μας έδωσε τα κλειδιά τη μέρα πριν αναχωρήσουμε και μας έλεγε για το σύνορο μεταξύ των δύο πολιτειών: «Θα καταλάβετε αμέσως ότι μπήκατε στη Νεβάδα».

Το καταλάβαμε. Ο θηριώδης όγκος ενός καζίνου έκρυβε την ακτή. Στο κεντρικό δρόμο μίνι κυκλοφοριακό, δεξιά κι αριστερά ξενοδοχεία, φαγάδικα και καταστήματα αναμνηστικών. Άντρες με ψεύτικα καουμπόικα καπέλα, οι γυναίκες τους με μίνι, μπότες και μαλλί φρέσκο κομμωτηρίου.  Επιτόπου αναστροφή για επιστροφή στην Καλιφόρνια. Ν’ αγναντέψουμε από ψηλά τον Emerald Bay και να περπατήσουμε στο μονοπάτι των Eagle Falls.

Αν ο νόμος αφήνει σπιθαμή γης δεν μένει.