28/7/16

Ηλιοστάσια









Οι μέρες γύρω από το θερινό ηλιοστάσιο θέλουν ποδόσφαιρο. Πρόσφατα θέλουν και δημοψηφίσματα. Γιατί για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Και συνδυάζονται με μια μυρωδιά καμένης γης - μάλλον απ’ την κάπνα του αντικουνουπικού που καίει τη νύχτα, κολλημένη στον ιδρώτα του κορμιού μου το πρωί σαν ξυπνώ. Με το ηλιοστάσιο μεταφέρω το ύπνο μου στο μπαλκόνι, μέχρι πριν την επόμενη ισημερία όταν με ξυπνήσει ο πονοκέφαλος από την πρώτη αληθινή δροσιά της νύχτας.

Δεν ξέρω πολλά από ποδόσφαιρο, πέρα από τις φωνές που συντροφεύουν τον ύπνο μου σαν μπει κάποιο γκολ. Δεν μ’ ενοχλούν, χαίρομαι με τον χαρούμενο κόσμο. Αλλά έχω ακούσει για τα γήπεδα των Ολμέκων και των Μάγια, με τα παιχνίδια στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια της αρχαίας Αμερικής μεταξύ του ήλιου και της σελήνης, του ουράνιου και του χθόνιου, παιχνίδια γονιμότητας που απαιτούσαν θυσία, ανθρωποθυσία των παικτών.

Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς - (αν μη τι άλλο… πόσους ακόμα;)

Το φετινό ηλιοστάσιο ήθελε και πανσέληνο.

27/7/16

Εξάρχεια


Δεν θα διαφωνήσω με τα σχόλια του Τάκη Θεοδωρόπουλου για την κουλτούρα των Εξαρχείων. Η Αθήνα ήταν μια πόλη με γερή ραχοκοκαλιά τα μεσοαστικά στρώματα και μέσα σε αυτά φύτρωναν οι φυλές των Εξαρχείων, στην πλειοψηφία τους άτομα με οικογενειακή οικονομική κάλυψη και οικογενειακές διασυνδέσεις, οι οποίες σε μεταγενέστερο στάδιο εξασφάλιζαν κάποια επαγγελματική αποκατάσταση. Σε αρκετές περιπτώσεις τα Εξάρχεια λειτουργούσαν ως σχιζοφρενικό άλλοθι αμφισβήτησης του συστήματος και στα χρόνια της ενηλικίωσης, με την τακτική επιστροφή ως θαμώνες στα πέριξ της πλατείας μπαράκια και φαγάδικα. Εξάλλου η προστατευτική ασπίδα της ελληνικής οικογένειας σε συνδυασμό με τη σε γενικές γραμμές ομοιογένεια της ελληνικής κοινωνίας εξασφάλιζαν την επιστροφή σε σπιτική ασφάλεια πολλών που επέλεγαν τη διαφορετικότητα των Εξαρχείων ως τρόπο ζωής, στην καθομιλουμένη η αμφισβήτηση ως lifestyle. Το πιθανότερο λοιπόν ο Χουσεΐν Νταϊτσίκ να μετανάστευε στη Γερμανία παρά να κατέβαινε στην Αθήνα, να αμφισβητεί τα πάντα καίγοντας κάδους σκουπιδιών.

Μέχρι που ήρθε η ώρα της κρίσης, η οποία κρίση δεν έχει φύγει και κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν το πλήγμα στα μεσοαστικά στρώματα θα καταλήξει σε μόνιμη διάβρωση. Ελπίζω όχι. Διαφορετικά όλα αυτά που γράφει ο Πάνος Θεοδωρόπουλος είναι παρωχημένα και η λέξη «θυμός» θα σημαίνει και ψυχή και οργή και όσοι νέοι θα παραμείνουν εγκλωβισμένοι στα γκέτο των Αθηνών και των Εξαρχείων δικαιολογημένα θα βρίσκονται «εν εξάλλω καταστάσει από το πρωί ώς το βράδυ».

26/7/16

Αναπνέοντας άρρωστα μιμίδια


Σπάνια κοιμάμαι τα μεσημέρια. Ακόμα σπανιότερο το κολύμπι με τον ήλιο να μεσουρανεί κατακέφαλα. Αλλά βαθύς φέτος ο μεσημεριανός ύπνος των ημερών που βρίσκομαι στην εξοχή. Ίσως έχει να κάνει με την αλλαγή στη καλοκαιρινή ρουτίνα, την έξτρα βουτιά στα γρήγορα πριν μεσημεριάσει, στη συνέχεια ένας καφές με την παρέα στο μικρό λιμάνι. Μετά φαγητό και αδιαπραγμάτευτος ύπνος. Παραδίδομαι, είκοσι λεπτά το πολύ, αλλά τόσο βαθύς … ξυπνώ λες και κοιμήθηκα για είκοσι μέρες αδιάκοπα, δίχως όνειρα.

Τόσο βαθύς ύπνος… από τον περσινό Μάρτη, όταν κατέληξα με πνευμονία στο «Σωτηρία». Παρά τη δύσπνοια των προηγουμένων δέκα ημερών, παρά το γεγονός ότι δυο μέρες πριν είχα πάει στα επείγοντα του Νοσοκομείου και η ακτινογραφία έδειξε βρογχίτιδα – αυτό τουλάχιστον διέγνωσε ο γιατρός. Αλλά το μεσημέρι της 16ης του μήνα τηλεφώνησα στο Χ. και του είπα να έρθει να με πάει πίσω στο νοσοκομείο. Δεν θα την έβγαζα μέχρι το βράδυ - αυτό του είπα. Ήρθε, μ’ έντυσε και με πήγε. Η νοσοκόμα μέτρησε το οξυγόνο και μίλησε στο γιατρό. Κατευθείαν εισαγωγή. Με αντιβιοτικά στο αίμα και οξυγόνο στα ρουθούνια βυθίστηκα στον πιο βαθύ ύπνο - μου είχε λείψει ο ύπνος. Ξύπνησα νύχτα σαν ένιωσα κάποιον να πασπατεύει τα χέρια μου. «Μην τρομάζετε», μου ψιθύρισε ο γιατρός, «είστε στο νοσοκομείο, είστε καλύτερα». Τον κοίταξα, δεν τρόμαξα, ήταν από τα πιο γλυκά λόγια και αγγίγματα που έχω ακούσει και νιώσει.

Την άλλη μέρα η μαγνητική έδειξε τους πνεύμονές μου πλημμυρισμένους.

Δεν υπάρχει γιατρός το φετινό καλοκαίρι να μου ψιθυρίσει. Ξυπνώ μόνος, καταμεσήμερο. Δεν θυμάμαι όνειρο, δεν βλέπω όνειρα. Σκοτάδι στο καταμεσήμερο. Το μόνο που αποζητώ είναι η θάλασσα, πάλι. Να κατηφορίσω σ’ αυτή ξανά, προτού γείρει και χαθεί ο ήλιος.

Όπως στην παλιά μου τη ρουτίνα, την καλοκαιρινή.

22/7/16

Transatlantic skyline

(Chris Lopez)

Χθες το βραδάκι, την ώρα του δείπνου μου τηλεφώνησε ένα ζευγάρι φίλων να με προσκαλέσει που θα πήγαιναν στην πλατεία, παρέα μ’ ένα άλλο ζευγάρι. Οι δύο φίλοι έχουν διαμορφώσει με τέτοιο τρόπο το νεοκλασσικό που ζουν στη γειτονιά, ώστε διατηρούν ένα μικρό ξενώνα, μια μικρή επιχείρηση. Βγήκα λοιπόν να γνωρίσω τους νεοφερμένους, το Μουσταφά και τον Τιμ. Σύρος ο Μουσταφά από το Χαλέπι, Αμερικανός ο Τιμ απ’ την Ατλάντα. Ο Μουσταφά δεν είχε κλείσει τα τριάντα, ο Τιμ κατά δέκα χρόνο γηραιότερος. Όμορφοι άντρες και οι δύο, όμορφο ζευγάρι. Ερωτευμένο. Συναντήθηκαν μέσω εφαρμογής στο κινητό, το GROWLr, το οποίο μπορεί να σου βγει σε πολύ κακό αλλά και να σου φέρει μεγάλο καλό. Μέχρι στιγμής, έξι οι μέρες που είχαν περάσει μαζί. Δύο την άνοιξη, όταν μετά τη γνωριμία ο Τιμ πετάχτηκε μέχρι τη Φραγκφούρτη να γνωρίσει από κοντά το Μουσταφά, όπου ζει πρόσφυγας στη Γερμανία, και άλλες τέσσερις εδώ στην Αθήνα, όπου ήρθαν στην Ελλάδα για διακοπές.

Ο Μουσταφά έλεγε ότι στη Συρία τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο τ’ ακούμε. Είναι ο μόνος από την οικογένειά του που κατάφερε κι έφυγε από τη χώρα. Και πριν λίγες μέρες, τον πληροφόρησε η μητέρα του, ένα βλήμα που έπεσε ήταν η αιτία αποκεφαλισμού του γείτονά του. Ενός συνομηλίκου του που μεγάλωσαν μαζί. Κατάλαβα τι εννοούσε ο Μουσταφά. Περισσότερο για την ψυχολογία του κόσμου μιλούσε, που εξακολουθεί κι ελπίζει. Ακόμα περισσότερο μιλούσε για τη δική του ψυχολογία.

Του αρέσει η Φραγκφούρτη, του θυμίζει Ντουμπάι. Και μου έδειξε φωτογραφίες των ουρανοξυστών της Φραγκφούρτης στο κινητό του. Του αρέσουν οι ουρανοξύστες. Είπα ότι η Αμερική έχει ομορφότερους ουρανοξύστες από την Ευρώπη και ύστερα χρησιμοποίησα τον όρο skyline. Τον ρώτησα πότε θα πάει στην Αμερική.

Απάντησε ο Τιμ ότι είναι δύσκολο να του δώσουν άδεια εισόδου, εφόσον είναι Σύρος. Παρότρυνα τον Τιμ να κάνει πρόσκληση στο Μουσταφά - δεν την ήξερε τη διαδικασία. Και πρόσθεσα, εφόσον στο μέλλον ο δρόμος τους κρατήσει, να παντρευτούνε.

Απάντησε καταφατικά ο Τιμ κι ο Μουσταφά με κοίταζε σιωπηρά, με αμήχανο βλέμμα. Αμήχανο, κομπλαρισμένο αλλά ευχαριστημένο. Ίσως κοκκίνισε λίγο - αλλά  μπορεί να ήταν ιδέα μου.

Ερωτευμένοι. Τα χέρια του ενός δεν έπαψαν να ψάχνουν τα μπράτσα του άλλου.

Εύχομαι, σαν ξαναχτιστεί η Συρία, να δώσουν στις πόλεις της το ομορφότερο skyline. Να μπορεί να ζει ο Μουσταφά το όνειρό του στην πατρίδα του. Του το χρωστάει η υφήλιος. Και ο Τιμ να μη νοσταλγεί τη δική του.



21/7/16

FBI nonsense

(go fujimoto)

Με δήλωσή του το FBI υποστήριξε ότι το μακελειό στο Ορλάντο δεν συνιστά έγκλημα μίσους κατά των ομοφυλόφιλων. Δεν υπάρχουν οι ενδείξεις για κάτι τέτοιο σύμφωνα με το FBI. Δήλωση που συνιστά βέβαια μεγάλη ανοησία γιατί δεν χρειάζεται καμία απόδειξη για να κατανοήσει κάποιος ότι στο στόχαστρο της ιδεολογίας του μίσους των ισλαμιστών βρίσκεται η ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, πρωτοστάτες της οποίας οι ομοφυλόφιλοι και ότι οι ομοφυλόφιλοι συνοψίζουν για τους ισλαμιστές ό,τι πιο διεφθαρμένο έχει να δείξει η διεφθαρμένη Δύση. Το έχω ξαναπεί αυτό. Εδώ για πολλούς δυτικούς η ελεύθερη έκφραση της ομοφυλοφιλίας χρησιμοποιείται ως κύρια απόδειξη του ολισθήματος της κοινωνίας τους στη διαφθορά. Γνωστές επίσης σε όλους οι πρακτικές του Ισλαμικού Κράτους με τις συνεχείς εκτελέσεις ομοφυλοφίλων στην επικράτειά του.

Βόλεψαν πολλούς στις ΗΠΑ  κάποιες αρχικές εικασίες ότι Mateen ήταν κρυφός ομοφυλόφιλος και γι αυτό το λόγο μισούσε τους υπόλοιπους ομοφυλόφιλους και μαζί μ’ αυτούς τον εαυτό του. Για πολιτικούς λόγους, καθώς αποφορτίζει μια προεκλογική περίοδο εκεί στην οποία το ζήτημα των μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας της αντιπαράθεσης. Σίγουρα βόλεψε και αρκετούς ακτιβιστές που στήριξαν το outing ως κύρια τακτική του κινήματος. Αλλά έλα τώρα. Έχω ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν κρατήσει την ομοφυλοφιλία τους κρυφή και ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι απειλούμαι από αυτούς. Πήγαινέ με όμως σε πόλη στην επικράτειά του Ισλαμικού Κράτους και αν ζήσω τη ζωή μου όπως τη ζω εδώ, το πιθανότερο είναι να βρεθώ πεταγμένος από ένα υδατόπυργο, νεκρός, σε λιγότερο από 24 ώρες.

19/7/16

Είκοσι χρόνια


Συνέβη στην Ανάφη, πριν 20 χρόνια τον Ιούλιο. Το πρώτο καλοκαίρι μαζί με τον Χ. Στο Κλεισίδι, την παραλία, είχε σηκώσει κύμα και βουτήξαμε ενθουσιασμένοι. Έτρεχα κόντρα στα τείχη του αφρού που έπεφταν πάνω μου βομβαρδίζοντάς με, το ένα μετά το άλλο. Μέχρι που ένα από τα κύματα με τράβηξε μέσα, μου γέμισε στόμα και ρουθούνια νερό και μου ‘κοψε τον αέρα. Λαχανιασμένος προσπάθησα να σταθώ αλλά ήταν άπατα. Δίχως ανάσα, προσανατολισμό και φωνή έβλεπα, ανάμεσα από δίνες ασπράδας, τους άλλους. Το βλέμμα μου έψαχνε τον Χ. Άκουγα τις χαρούμενες φωνές μακριά, πέρα από τον ήχο αφρού και αέρα. Πάσχιζα, με μόνη σιγουριά τον πανικό μου και το μεγάλο ξαφνικό πρόβλημα.

Μέχρι που άκουσα το εαυτό μου να λέει να μην το πολεμήσω. Αφέθηκα γυρισμένος μπρούμυτα, με κεφάλι βουτηγμένο στο νερό και κορμί απλωμένο σαν πεθαμένο. Στα αυτιά μου ο υπόγειος, υπόκωφος και υγρός ήχος. Καταπραϋντικός ο ήχος κι εγώ πλέον ήρεμος, δίχως αέρα αλλά και δίχως πανικό. Αφέθηκα στη ροή, δίχως σκέψη, μέχρι που αυτή με τράβηξε στην ασφάλεια και στη σιγουριά των ρηχών νερών και του αμμώδους βυθού. Βρήκα δύναμη να σταθώ στα πόδια και όταν βρήκα και τη χαμένη ανάσα, σύρθηκα στην παραλία και ξεράθηκα στην άμμο.

Ήρθε και με βρήκε ο Χ, ο οποίος κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγε καλά. Ακόμα τη λέει την ιστορία, αυτός συχνότερα από μένα. Τις προάλλες σκεφτήκαμε τα είκοσι χρόνια που έχουν περάσει.

Καλά είμαστε.

18/7/16

Keeping up appearances


Δεν παρακολούθησα «ζωντανά» τις εξελίξεις στην Τουρκία. Πήγα στο κρεβάτι στις 11 και μέχρι να ξυπνήσω στις 7, ξεκούραστος και ανανεωμένος, το πραξικόπημα είχε ξεκινήσει και σχεδόν τελειώσει ανεμογκάστρι. Όπως ταινία με προβλέψιμη πλοκή που παίζεις στο fast forward, ελπίζοντας να πέσεις σε κείνη την απρόβλεπτη λεπτομέρεια που εγκυμονεί το χάος και τον όλεθρο και θα σε πείσει για το ελάχιστο αυθεντικότητας, το οποίο θα δώσει μικρό περιθώριο στον εαυτό σου να πιστέψεις. Ανέκφραστος, με το ματάκι μόνο να γελάει, περίμενα μέχρι το μεσημέρι, όπως είναι πρέπον, παρακολουθώντας τις «εξελίξεις», υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας. Κάτι όμως με τσιγκλούσε να ενδώσω. Ξεκίνησε με την εικόνα του Ερντογάν να μιλά στο λαό μέσα από την οθόνη του smart phone. Η δυσπιστία μου έγινε σιγουριά το απομεσήμερο, σαν έμαθα για την αναλογία του μάχιμου στρατού στην Τουρκία μπροστά στον αριθμό αυτών που συμμετείχαν στο πραξικόπημα και, λίγο αργότερα, με τη σύλληψη των εκπροσώπων της δικαιοσύνης (δεν ήταν ένας μα χιλιάδες) οι οποίοι σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση ήταν μπλεγμένοι στην απόπειρα πραξικοπήματος. Έτοιμη η λίστα! Οριστικοποιήθηκε την Κυριακή το πρωί, όταν ο Ερντογάν είχε ζητήσει την έκδοση του Γκιουλέν από τους Αμερικανούς, ως υποκινητή του πραξικοπήματος.

Η Μέρκελ ενέδωσε στον Ερντογάν και ασκήθηκε δίωξη σε βάρος του Γερμανού κωμικού που τον χλεύασε. Θα τολμήσει τώρα να τον κατηγορήσει για σχολική παράσταση πραξικοπήματος;

Οι σύγχρονες δημοκρατίες του φαίνεσθαι, οι δικτατορίες του suspend your disbelief.

15/7/16

Brazil


Κατάσταση Brazil, όχι χώρας αλλά ταινίας. Δυστοπία με το κακό κοινοτοπία. Διαβάζω για το φορτηγάκι, ζαβλακωμένος από τον ύπνο, δεν καταλαβαίνω πως το φορτηγό οδήγησε δύο χιλιόμετρα μέσα στο πλήθος. Ξύπνα, δεν ανατινάχτηκε, πυροβολούσαν το πλήθος μέσα από το φορτηγό. Αυτό κατάλαβα, αυτή η πρωτοτυπία σήμερα, δεν θέλω να καταλάβω περισσότερα. Εξάλλου είμαστε όλοι προετοιμασμένοι, χθες 14η Ιουλίου, ήμασταν όλοι Γάλλοι χθες, θα δώσουμε παράταση μια μέρας, στα πρόσωπά μας χρώματα μιας σημαίας. Η προσοχή στη νέα συνέντευξη του Πρωθυπουργού, το λίφτινγκ προσώπου της ημέρας. Δεν έχω ξυπνήσει ακόμα, διαβάζω, προσπαθώ να καταλάβω γιατί νέα συνέντευξη. Πλαν Β, εκλογικός νόμος, φωτεινό μονοπάτι – καθόλου μαοϊστικό αλλά καθ’ όλα κινεζικό επενδυτικό - Siemens. Πάντα ευπρόσδεκτο ένα λίφτινγκ προσώπου, η επαναδιατύπωση των ίδιων παλιών ιστοριών.

14/7/16

Επιφάνειες


National Geographic - ήταν το τεύχος Ιανουαρίου του 1980 όπου πρωτοείδα τις φωτογραφίες που έστειλε ο Voyager από το σύστημα του Δία. Την παράσταση είχαν κλέψει οι δορυφόροι του πλανήτη, οι τέσσερις μεγάλοι του Γαλιλαίου, όταν η κάμερα του σκάφους αποκάλυψε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την προσωπικότητα, του καθενός. Εντυπωσιακότερη η Ιώ, με την πλέον δυναμική επιφάνεια στο ηλιακό σύστημα (εξακολουθεί, νομίζω, να έχει τα πρωτεία), στιγματισμένη από ηφαιστειακές εκρήξεις που καλύπτουν με καυτερό θειάφι το κορμί της. Linda Morabito καρφώθηκε στη μνήμη μου το όνομα της ερευνήτριας που είχε ανακαλύψει την ηφαιστειότητα της Ιούς. «Θυμίζει πίτσα η επιφάνειά της», είχε πει χαρακτηριστικά η Linda.

Αργότερα ήμουν τυχερός όταν στο Πανεπιστήμιο ασχολήθηκα με μια μικρή έρευνα της μορφολογίας της επιφάνειας του Γανυμήδη, χρησιμοποιώντας φωτογραφίες που ζητήσαμε από το Jet Propulsion Laboratory της NASA. Nicholson Regio, Galileo Regio, grooved terrain, central pit craters. Χαμένος με τις ώρες μπροστά στην οθόνη, κατάφερα να ταιριάζω σκέψη και κορμί στην κλίμακα των φωτογραφιών. Ήταν λες και περπατούσα πάνω της.

Και δεν τέλειωνε εκεί. Η Ευρώπη με τους ωκεανούς κάτω από τους λείους παγετώνες, η Καλλιστώ με τη Βαλχάλα, το μεγάλο κρατήρα πρόσκρουσης. Και συνέχιζε - όλοι οι μικροί δορυφόροι, η Αμάλθεια, τα φεγγάρια ποιμένες…

Επιστρέψαμε στο Δία - ξανά και ξανά. Τελευταία αποστολή η Juno, η Ήρα, ένα σκάφος της NASA που λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια. Αυτή τη φορά η προσοχή μας εστιασμένη στον ίδιο τον Πατριάρχη, στην ατμόσφαιρά του. Δίας ο Νεφεληγερέτης, το παγανιστικό alter ego του Ουράνιου Πατέρα του Μιχαήλ Αγγέλου, ο Big Daddy του Tennessee. Η Juno όπως η μύγα, ο οίστρος, θα τον τσιγκλάει να μάθει αλήθειες. Θυμωμένη κι αναμμένη σύζυγος, ερωμένη και νύφη. Αυτός, ο κυρίαρχος της τύχης και των τροχιών αστεροειδών και κομητών, αδιάφορος σε ζήλιες, περιέργειες και κάψες.

Δεν κρύβω τίποτα, έλα αν θέλεις και μάθε. Και όσο αντέξεις…

Έστειλε η Juno την πρώτη φωτογραφία του Δία με τρεις δορυφόρους του. Η παράσταση θ’ αρχίσει, εφόσον πάνε όλα καλά, τον Αύγουστο, όταν όλα τα όργανα θα είναι σωστά ρυθμισμένα.

12/7/16

Βrexit Cola



Όπως Inca Kola, Βίκος Κόλα, Ταμ Τάμ και Μπιράλ.

Όσοι απαξίωναν την αίσθηση απώλειας εθνικής κυριαρχίας που νιώθουν πολλοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το βρήκαν μπροστά τους. Όσοι νυχτωμένοι πίστευαν ότι ο τρόπος που έχει στηθεί ο όλος μηχανισμός είναι συμμετοχικός, το βρήκαν μπροστά τους. Όσοι επέμειναν ότι η γνώση και λειτουργία του μηχανισμού είναι αποκλειστική αρμοδιότητα επίλεκτων και ειδικών, το βρήκαν μπροστά τους - οι υπόλοιποι να εισπράττουν άκριτα εκτός κι αυτοί να αρμενίζουν σε τριλόγους, ειδικές πλειοψηφίες κι επιτροπολογίες. Κι όλα γραμμένα, δημοκρατικά υπαγορευμένα.

Είναι θλιβεροί στη δύση όσοι πριν 25 χρόνια, τότε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, τόνιζαν τη σημασία της καταπιεσμένης εθνικής συνείδησης, ισοπεδωμένης από το διεθνισμό της Σοβιετίας, τώρα χλευάζουν την εμφάνισή της στο οικοδόμημα της ΕΕ. Μειώνοντάς την, σπρώχνοντάς την στην αγκαλιά του Boris, του Nigel, της Marine. Ακόμα θλιβερότερος ο Tony Blair. Αυτός που υπάκουσε και επέβαλε πολιτικές στην πρώην Γιουγκοσλαβία οι οποίες, χαϊδεύοντας τα αυτιά επίλεκτων εθνικιστών, έδρασαν εκεί καταλυτικά και αμετάκλητα ενισχύοντας τον κανιβαλισμό και την ωμοφαγία. Πολιτικές που γέννησαν τη σύγχρονη σφηκοφωλιά ισλαμιστών στο Κόσοβο. Ο Tony θλίβεται βλέποντας τον κανιβαλισμό τη δικής του χώρας. Επίσης θλιβερό να βλέπεις μπερδεμένους αριστερούς ν’ ανησυχούν για τη ζημιά από το Brexit στο ευρωπαϊκό κεκτημένο όταν, μπροστά στην άσκηση μιας ακραίας φιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας, οι επίλεκτοι και ειδικοί έγραψαν στα υποδήματά τους κάθε κεκτημένο. Ας έρθουν να αναπνεύσουν την αιθαλομίχλη της χειμερινής αθηναϊκής διοξίνης πριν μιλήσουν για περιβάλλον και για το πόσο νοιάστηκε η Ευρώπη για καθαρό αέρα σαν ήρθε να αποφασίσει, γερμανικά αλληλέγγυα, το χειρισμό της ελληνικής κρίσης.

Είναι η απώλεια εθνικής κυριαρχίας μια απλή αίσθηση για τους Έλληνες ή πραγματικότητα; Άδικο είχε ο Farage όταν κατηγορούσε γι’ αυτό στο Ε. Κοινοβούλιο;

Αλλά ας αφήσουμε την ελληνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς οι πλειοψηφίες με μια αίσθηση φτάνουν πάντα στις κάλπες. Αυτό δεν το γνωρίζατε εσείς οι ενημερωμένοι, οι αυτάρεσκοι, οι αυτοφυείς συναισθηματικά;

Λειτουργεί η εθνική συνείδηση τόσο εύκολα όσο ο διακόπτης του μπάνιου, να την ανοίγεις και κλείνεις σύμφωνα μ΄ αυτά που υπαγορεύουν συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα του καιρού;

Τέρμα λοιπόν ο χλευασμός. Ας πρόσεχαν! Τώρα θα πιούν και θα ρευτούν.

Μου είχε φανεί τραγικά αστείο σαν πρωτάκουσα για τους Ιδρυτές Πατέρες της Ευρώπης. Είχα γελάσει. Είναι καιρός που κλαίω - όχι από την περασμένη Πέμπτη.