2/7/15

Lemmings



What choice is there left but to live
In the hope of saving
Our children's children's little ones?
What choice is there but to live?

Στον αστερισμό του Λέοντος

(NASA, ESA, STScI, G. Bacon)

breath in the air

Ο πλανήτης ονομάζεται Gliese 436b κι έχει το μέγεθος του Ποσειδώνα, με τη διαφορά ότι βρίσκεται πολύ κοντά στον ήλιο του σε σύγκριση με τον Ποσειδώνα. Και το άστρο, ένας ερυθρός νάνος, είναι μικρότερο από το δικό μας ήλιο. Το αποτέλεσμα της ιδιαίτερης αυτής για μας σχέσης, είναι ότι ο ερυθρός νάνος σιγά σιγά εξορίζει την ατμόσφαιρα από υδρογόνο του πλανήτη, η οποία φεύγοντας σχηματίζει ουρά που καμπυλώνει γύρω από το αστέρι. Οι επιστήμονες βεβαιώνουν ότι αυτή η καταδίκη σε ασφυξία δεν αποτελεί  σημαντική απειλή για τον πλανήτη, για την ώρα, ο οποίος έχει χάσει μόνο το 10% της ατμόσφαιράς του. Στο μακρινό μέλλον πιθανή κατάληξη, ίσως, ό, τι απομείνει από τον πλανήτη ένας στεγνός πυρήνας από μέταλλο και πέτρα.

Ο Ήλιος, κάθε πρωί που ξυπνάμε δείχνει συγκριτικά ο ίδιος κι εμείς γερνάμε. Το είχαν διαπιστώσει οι Pink Floyd. Ενδιαφέρον να σκεφτούμε πώς θα έχουν προσαρμόσει το γνωστό στίχο οι Pink Floyd του Gliese 436b. Μια καθημερινή υπενθύμιση, πάντα εκεί. Εκ των άνωθεν.

1/7/15

the rain rinsed out the colours

Συρμός


Χθες μπήκε μαζί μου στο μετρό ένας ηλικιωμένος. Έδειχνε καταπονημένος, κρατούσε αγέλαστος ένα σακίδιο. Όχι άστεγος - πιθανόν. Στάθηκε όρθιος και την προσοχή του τράβηξαν δύο γυναίκες, μάλλον αδελφές, εκ των οποίων η μία κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μωρό. Έλεγαν και οι δύο λογάκια στο μικρούλι κι αυτό αντιδρούσε με χαρούλες και τσιρίδες. Το βλέμμα του ηλικιωμένου, όπως στεκόταν απέναντι και πάνω από τις δύο γυναίκες, καρφώθηκε στο μωρό και μαλάκωσε. Όσο περισσότερο αυτό τσίριζε, τόσο η ματιά του μαλάκωνε κι αυτός χαμογελούσε. Μια στάση πριν κατέβω, στην Πανεπιστημίου, ελευθερώθηκε θέση και ο γέροντας έκατσε, χαμογελώντας, απέναντι από τη γυναίκα που είχε στην αγκαλιά της το μωρό, εξακολουθώντας να το κοιτάει ήρεμος. Ξαφνικά, σήκωσε το χέρι του να το χαϊδέψει στο κεφάλι, κίνηση στην οποία αντέδρασε ανακλαστικά η μητέρα (υποθέτω ότι ήταν η μητέρα). Βγάζοντας φωνή τράβηξε το μικρό προς το μέρος της. Ο ηλικιωμένος δεν πτοήθηκε, συνέχισε να χαμογελάει και με την ίδια ήρεμη έκφραση άρχισε να μιλάει στις δύο γυναίκες. Με το θόρυβο το συρμού, καθώς επιτάχυνε για τον επόμενο σταθμό, δεν άκουσα τι τους έλεγε ούτε αν αυτές απάντησαν. Στο Σύνταγμα έπρεπε να κατέβω εξάλλου.

30/6/15

Πολύτιμη


Σίγουρα έχει τη γοητεία του να έχεις σκυλί ράτσας, να έχεις ψάξει να το βρεις, να το μεγαλώνεις με προσοχή γνωρίζοντας τις ανάγκες και τα χούγια του. Έχω δύο φίλους, και οι δύο στην Αμερική, που βρήκαν τα σκυλιά που ήθελαν σε εκτροφεία σε άλλη Πολιτεία. Ακόμα μιλούν για τους ανθρώπους που τα μεγάλωσαν λες και μιλούν για μέλος της οικογένειας. Μου λένε για τον απαιτούμενο χρόνο μέσα στη μέρα που ασχολούνται με τα ζωντανά.

Αναγνωρίζω τη γοητεία του σπάνιου ανάμεσα στα πολλά, την ομορφιά στην προσπάθεια φροντίδας. Βάζω στη θέση του σκυλιού ράτσας ένα σπάνιο φυτό και τότε μπορώ να κατανοήσω. Όμως ο χαρακτήρας ενός φυτού απλά είναι. Το φυτό δεν συμπεριφέρεται αλλά στέκεται με τα φύλλα, το λουλούδι, τον καρπό - σου μιλά υπόγεια (γι’ αυτό με γοητεύουν πολύ τα φυτά). Τα σκυλιά έχουν διαρκή συνομιλία μαζί  σου - στα μούτρα σου - καθόλου σιωπηρή. Αυτό το σκυλί ήρθε και μας βρήκε, στην πόρτα μας, τη στιγμή που γεννήθηκε. Όχι ότι δεν το φρόντισα. Τη στείρωσα και της έκανα τα εμβόλια. Είναι όμως τόσο ανεξάρτητη μέσα στην εξάρτηση της επιβίωσής της από μένα (έχω εξασφαλίσει τα όρια, δίχως να μπορώ να ελαχιστοποιώ τα διαρκή ρίσκα) που η συμπεριφορά της προσλαμβάνεται από την ανθρώπινη αντίληψή μου ως αγάπη.

Την έχουν δει χιλιόμετρα μακριά από τη βάση της, μόνη στην ερημιά. Όταν δεν είμαστε εκεί, ξέρει και πηγαίνει και μένει με τους Άγγλους που τη φροντίζουν. Την έχουν δει επίσης να έρχεται να τσεκάρει αν έχουμε επιστρέψει, σαν πλησιάζει Παρασκευή. Και αυτή η συμπεριφορά έχει αποκτήσει πλέον μια μοναδικότητα που κανένας εκτροφέας δεν θα μπορούσε να αναδημιουργήσει από το μηδέν. Σπάνιο.

29/6/15

Ιστορία και δημοψήφισμα



Αν ο ιστορικός του μέλλοντος δεν κατανοήσει γιατί δεν υπήρξε συμφωνία μετά την πρόταση της Ελλάδας προς τους δανειστές, το ίδιο δεν θα κατανοήσει γιατί υπήρξε δημοψήφισμα στην Ελλάδα επί της πρότασης των δανειστών. Και αν η Ελλάδα, σύμφωνα με παλιά συνέντευξη του Βαρουφάκη, ήταν σαν τον εθισμένο σε ουσίες που περιμένει  την επόμενη δανειακή δόση, το ίδιο εθιστική μπορεί να γίνει και η περηφάνια, ιδιαίτερα σε καιρούς στέρησής της. Είχαμε τη νύχτα της 25ης Γενάρη. Πολλούς κάνει να αισθάνονται εκ νέου περήφανα η ανακοίνωση για δημοψήφισμα, νύχτα της 27ης Ιουνίου. Εθνικά περήφανους και δικαιωμένους, όπως ΑΚΡΙΒΩΣ τη νύχτα της 25ης Γενάρη. Αυτό δεν είναι δόση;

Περίμενα ο Τσίπρας να πει όχι στην πρόταση των δανειστών. Πολλοί θα τον στήριζαν και μαζί τους και η ιστορία. Αλλά δεν στάθηκε άξιος του ιστορικού καλέσματος. Τι να κρατήσει η ιστορία από ένα δημοψήφισμα σαν αδειάζεις απότομα στην πλάτη του λαού να ψηφίσει υπέρ ή κατά ενός κειμένου γραμμένο σε οικονομοτεχνική γλώσσα, αφού αποφάσισες να μην εξαντλήσεις την απαιτούμενη πολιτική διαδικασία, συμπεριλαμβανόμενου και του όχι;

Η πείνα δεν είναι εθισμός σε ουσία, το γεύμα δεν είναι δόση. Λεφτά δεν υπάρχουν. Αν ο Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει (ιστορική) κίνηση μπλόφα, καλό είναι να έχει κάλυψη γιατί δεν είναι Νάντια Κομανέτσι στη δοκό να πέσουν μόνοι τους να τσακιστούν. Παίζουν στην ομάδα της Ελλάδας. Ελλάδα γράφει η σημαία μπροστά στο κάθισμά τους, στις Συνόδους Κορυφής και στα Eurogroups.

Εγώ που τον στήριξα, δεν θα του χρεώσω μόνο το συγκεκριμένο, (πιθανά κακό) συνειδητό (στραβο)πάτημα. Θα του χρεώσω την επιστροφή μας σε φασιστικές κυβερνο-καταστάσεις.

Πολλοί ψήφισαν αριστερά όχι από αξιοπρέπεια ή ελπίδα, αλλά από θυμό. Δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός του μέλλοντος και να ‘χεις ιστορική μνήμη για να θυμάσαι που βρέθηκε ο Γιωργάκης το 2007 και στη συνέχεια – από θυμικό -  το 2009. Και το άδοξο τέλος του το 2011.

Πέτρου και Παύλου









Πανηγύρι στον Άγιο Παύλο, κατά μήκος της Χίου στο ύψος που βρίσκεται το κτίριο της Finos Films. Μικρός χαιρόμουν με τα πανηγύρια. Ο κύριος λόγος γιατί πρόσθετα στη συλλογή μου με τα κομμένα πλάνα από φιλμ, τα οποία στερέωνα σ’ ένα φτηνό πλαστικό κουτάκι, στο σχήμα κολοβής πυραμίδας με φακό στην κορυφή, για να τα δω. Όλα τυχαία, ανακατωμένα - καουμπόικα, ελληνικά, κοινωνικά. Είχα την εντύπωση, σιγουριά θα έλεγα, ότι μόνο από ένα πλάνο είχα καταλάβει την υπόθεση της ταινίας. Αν υπήρχαν υπότιτλοι, ακόμα καλύτερα.

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τη συλλογή. Και ιδέα δεν έχω πότε πετάχτηκε - από καμιά γιαγιά ή μαμά. Της μιας δραχμής τα γιασεμιά, σε ασυνάρτητο δικό μου μπουκέτο. Δικό μου και το πλήρες νόημα.

Μου έχει μείνει η αγάπη για τα πανηγύρια και η γοητεία των φτηνοπραγμάτων. Η προσμονή της παραμονής Πέτρου και Παύλου, πάντα με χαρά, στη γειτονιά μου.

26/6/15

5 υπέρ - 4 κατά


Οι αμερικανοί ομοφυλόφιλοι έφτασαν στο τέλος της διαδρομής. Σήμερα το  Ανώτατο Δικαστήριο εκεί αποφάσισε ότι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών εγγυάται το δικαίωμα των ομοφυλοφίλων στο γάμο.

Οι ψήφοι 5 υπέρ και 4 κατά· όπως πριν δυο χρόνια ακριβώς, με την ακύρωση σημείων της DOMA (Defense of Marriage Act) που προέβλεπαν τη μη αναγνώριση σε ομοσπονδιακό επίπεδο γάμων μεταξύ ομοφύλων που έχουν συναφθεί σε πολιτειακό επίπεδο.

Ο κόσμος προχωρά. Κουρασμένος, νιώθοντας να κολλάω από τη σημερινή κουφόβραση κλείνω εδώ.

It’s no game



Χθες βράδυ ένας φίλος μου μίλησε για κατάθλιψη. Τυχερός κι αυτός όπως κι εγώ, με τη δουλειά του, έλεγε ότι πλην της δουλειάς δεν έχει πλέον απομείνει κανένα άλλο ενδιαφέρον. Τον απασχολεί η κατάσταση, αν θα βουλιάξουμε, αλλά πέρα από αυτό και τη δουλειά, τίποτα. Σε περίπτωση που η προσοχή του εστιάσει σε κάτι άλλο, κάτι που τον ευχαριστεί, τον πιάνουν οι τύψεις.

Τον διόρθωσα. Είπα ότι δεν πρόκειται για κατάθλιψη αλλά για απάθεια προς οποιοδήποτε άλλο πλην του πόνου από την ομαδική πληγή. Αναισθησία. Μεγάλη η ζημιά και σε αυτήν την περίπτωση. Ο δυνατός πόνος είναι εθιστικός. Και όταν κάποτε φύγει η αιτία που τον προκαλούσε, αν είχες αφήσεις τον εαυτό σου να προσδιορίζεται αποκλειστικά από πόνο για μεγάλο διάστημα, δύσκολο να βρεις αιτία ύπαρξης πέρα από αυτόν. Αδιέξοδο και σ’ αυτήν την περίπτωση.

Τουλάχιστον δεν είμαστε πολωμένοι, του είπα. Γελάσαμε με όσους ταυτίζονται με την αριστερά και νιώθουν ότι βρίσκονται σε σταυροφορία να λάμψει το δίκιο στην Ελλάδα, στην Ευρώπη - ακόμα και σε όλον τον κόσμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από τους κόλπους της αναθεωρητικής αριστεράς που το μεταπολιτευτικό μοίρασμα της έδωσε το νωθρό θώκο του εναλλακτικού, της διανόησης και της εκ του ασφαλούς κριτικής μέσω λίγων θέσεων στο Κοινοβούλιο. Παιχνίδι, με το βόλεμά του αλλά και το ρόλο του, τη χρησιμότητά του. Τα δυο κόμματα εξουσίας στο κάλεσμα της ιστορίας ανταποκρίθηκαν ενωμένα στη δουλικότητα και στο βούλιαγμα της χώρας. Ήρθε η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ ν’ ανταποκριθεί στο κάλεσμα. Κάποιοι από τους αριστερούς συνεχίζουν τη στάση που έμαθαν δεκαετίες, με την κριτική και το βερμπαλισμό. Άχρηστοι. Game no more. Και κάποιοι τώρα δίνουν μάχη, που δεν ξέρω αν και πως θα κερδηθεί. Αυτούς θα τους γράψει η ιστορία· όχι ως αριστερούς αλλά ως Έλληνες. Η ειρωνεία όμως είναι ότι στο στόχαστρο των δανειστών δίνουν τη μάχη στιγματισμένοι ως αριστεροί.