31/10/14

PD (Στο Φαρ-ουέστ της Ομονοίας)


Επιστροφή χθες βράδυ. Μακρύ ταξίδι, διαφορά ώρας και λίγος ύπνος - πριν τρέξω το πρωί για τη δουλειά. Το λίγο όμως που κοιμήθηκα πρέπει να ήταν βαρύ και γλυκό· δεν άκουσα τους πυροβολισμούς τη νύχτα, στη γωνία, λίγα μέτρα από το διαμέρισμά μου.

Το πρωί ξεκίνησα για τη δουλειά ζαβλακωμένος. Είδα την κορδέλα που έκλεινε το δρόμο, δεν έδωσα σημασία, τη σήκωσα να περάσω.

«Κύριος, δεν βλέπεις τη κορδέλα;», φωνάζει ο αστυνομικός που στεκόταν έξω από περιπολικό, από την άλλη μεριά της κορδέλας. «Δεν καταλαβαίνεις; Χαζός είσαι;»

Δεν είχα προσέξει το περιπολικό και τους αστυνόμους.

«Όχι δεν καταλαβαίνω», απάντησα, «δεν είμαι έξυπνος - προφανώς - όσο εσύ για να με κάνουν αστυνομικό. Και πρώτον είσαι αγενής, να μου μιλήσεις στον πληθυντικό και μετά να μου δώσεις τ’ όνομά σου. Και δεύτερο δεν σας είδα, και την κορδέλα την έχετε βάλει ανάποδα, με τα γράμματα προς τα μέσα».

Ανασήκωσα την κορδέλα με το δάχτυλό μου, να υπογραμμίσω αυτό που ήθελα να πω.

Από την άλλη μεριά, στο πεζοδρόμιο, πρόσεξα επίσης κάποιους που στεκόντουσαν αμίλητοι. Ρώτησα τον κρεοπώλη. Με πληροφόρησε για τους πυροβολισμούς και τον έναν που σκοτώθηκε. Μόλις τον είχε πάρει η νεκροφόρα.

Πρόσεξα και τη γαζωμένη τζαμαρία.

Επιστροφή από το Ουέστ στο Φαρ Ουέστ.

---------------

Πριν δεκαπέντε μέρες, Παρασκευή, έπινα καφέ στο Starbucks της Castro. Μου στέλνει μήνυμα – «πως τα περνάς;» - ο Αντώνης, μέσω fb messenger.

Του στέλνω φωτογραφία, επί τόπου.

«Τα ρίχνεις στο νεαρό»; ρώτησε.

«Όχι, στον αστυνομικό», απάντησα, «η στολή κάνει τον άντρα».

Αυτά τα σύντομα. Μου λείπει ύπνος. Μια ντουντούκα έξω – του ΠΑΜΕ - μου τρυπάει το κρανίο, όπως σφαίρα. Καλεί τον κόσμο σε πανελλαδικό συλλαλητήριο.

Κυρίως το μυστρί κάνει τον άντρα. Δουλειές δεν υπάρχουν και οι άντρες της Ελλάδας με τα φτερά κομμένα.

14/10/14

on a trip

Partners in crime


Χθες θυμήθηκα την υποκρισία, τότε με το «σκάνδαλο» από τη σχέση του Προέδρου των Η.Π.Α Clinton με την εκπαιδευόμενη στο Λευκό Οίκο Monica Lewinsky. Την αρχική άρνηση του Προέδρου και στη συνέχεια τα μισόλογά του για την «άπρεπη» σχέση που είχε με την 22χρονη. Την όλη ξεφτίλα.

Είτε είσαι πολιτικός, είτε άλλο δημόσιο πρόσωπο, είτε κάποιος μέσα στους χιλιάδες υπόλοιπους, ενήλικο δικαίωμά σου να διαλέγεις την έκφραση της επιθυμίας σου δίχως την παρέμβαση κανενός άλλου. Είτε για κράτος πρόκειται, είτε για την πατερίτσα του, το παρακράτος των ΜΜΕ. Όσο όμως υπέροχο κι εύκολο αν ακούγεται αυτό, πρωταρχικός στόχος του συστήματος είναι η διαιώνισή του. Και αποτελεσματικότατο εργαλείο του ο έλεγχος της ιδιωτικής ζωής μέσω της ντροπής και του φόβου. Η ντροπή για όσους στήνει το σύστημα στον τοίχο, κατηγορώντας τους αυθαίρετα και παράλογα, θεωρώντας τους ενόχους σε πράξεις που παρεκκλίνουν. Και ο φόβος για τους υπόλοιπους που παρακολουθούν, καθένας κι όλοι τους με τις δικές τους τις πράξεις, αγχωμένοι μήπως κάποτε έρθει η δική τους η σειρά, να στηθούν και αυτοί στον τοίχο.

Εδώ είναι η κρίσιμη καμπή, στο σημείο αυτό η ιδιωτικότητα για να εξασφαλίσει τον εαυτό της (όπως είχε γράψει η Ellen Willis), θα χρειαστεί κατάφαση και παραδοχή, το «ήμουν ελεύθερος σ’ αυτό που έκανα, ήμουν αθώος και κανένας δεν έχει δικαίωμα να με κρίνει και να με στήνει στον τοίχο». Εδώ βρίσκεται η ανάγκη του προσωπικού να γίνει πολιτικό, να έρθει στο φως ώστε να μετατρέψει τη ντροπή σε στάχτη. Το ίδιο το άτομο να μιλήσει με ειλικρίνεια, όχι μόνο για το καλό του εαυτού του αλλά και για καλό των υπολοίπων, των ανωνύμων που ζουν με το φόβο της ντροπής από αποκάλυψη δικού τους «παραστρατήματος». Ο καθένας με το δικό του κοινωνικό κύκλο και το δικό του κοινωνικό ειδικό βάρος.

Χθες λοιπόν θυμήθηκα την υποκρισία του1998, βλέποντας την ταινία «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε». Δικό σου φταίξιμο αν ο γάμος σου σταματήσει να λειτουργεί, ντροπή το παραστράτημά σου. Το σύστημα όμως έχει τον τρόπο να χειραγωγεί εσένα κι όλο το κοπάδι, ντροπή και φόβος τα τσοπανόσκυλά του. Θα παραμείνει τσαλαπατώντας τη δική σου ζωή. Το ζευγάρι θα εξακολουθήσει τον έγγαμο βίο, κι ας σιχαίνεται ο ένας τα μούτρα του άλλου. «Έσφαλα», θα κλαψουρίσει ο σύζυγος μετανιωμένος. Όλοι τους παρακολουθούν ανακουφισμένοι και το πραγματικό έγκλημα έχει συμβεί, θυσία η ιδιωτικότητα, η μόνη αληθινή ζωή. Το σύστημα επιβίωσε, θα χαρίσει δύναμη με τα μελλοντικά του δώρα. Αν όχι την Προεδρία των Η.Π.Α., σίγουρα το Υπουργείο Εξωτερικών.

Όλοι φαινομενικά ευτυχισμένοι. Δική τους επιλογή τους όμως: “improper physical relationship” η ομολογία.

«Συνέταιροι στο έγκλημα», λένε οι δύο πρωταγωνιστές στο τέλος της ταινίας, όταν ο τηλεοπτικός φακός προβάλλει την αποκατάσταση και αποκαλύπτουν ότι η γυναίκα είναι έγκυος. Το παιδί δεν θα έρθει στον κόσμο ως επιβεβαίωση χαράς ζωής αλλά ως κατάφαση και διαιώνιση του συστήματος.

Ελεύθεροι ήταν, επέλεξαν, partners in crime.

Heart of darkness


Μιλούσα την Κυριακή μ’ ένα γνωστό μου, νοσηλευτή, για τον Έμπολα. Μου έλεγε ότι μία μονάδα κατάλληλη υπάρχει στην Ελλάδα για να υποδεχτεί ασθενή, στο Αμαλία Φλέμινγκ αν θυμάμαι καλά. Και τόνισε την αναγκαιότητα να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες μονάδες και ότι κάτι τέτοιο κοστίζει. Είναι πεισμένος ότι ο ιός κατασκευάστηκε σε κάποιο εργαστήριο. «Στρατιωτικά πειράματα. Δεν είναι τυχαίο που κάθε λίγο έχουμε και κάποιον άλλο ιό, να κινδυνεύουμε από πανδημία», είπε.

Αντιπαθώ τις θεωρίες συνωμοσίες. Αλλά περισσότερο μ’ ενοχλεί αυτή η έπαρση, η υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μας, η λάθος λογική ότι αν κάτι είναι δύσκολο και μας υπερβαίνει, αυτό δεν μπορεί να έχει ξεκινήσει από την (καλή) φύση αλλά από την κακοβουλία των ανθρώπων. Είμαστε μέρος της φύσης, αποκτήσαμε την ικανότητα να την κατανοούμε αλλά δεν μπορούμε να φανούμε πιο ξύπνιοι, να την ξεγελάσουμε. Δεν έχουμε τη σβελτάδα της, το μυαλό μας την προσεγγίζει με απλουστευτικά μοντέλα, όταν αυτή λειτουργεί με πληθώρα πιθανοτήτων και συνδυασμών, δοκιμασμένων ξανά και ξανά, δισεκατομμύρια χρόνια τώρα.

Φαγωμένο στο κέντρο το λαμπρό μας ψηφιδωτό, το μόλις 25 αιώνων, από την υγρασία της σκοτεινιάς της. Η καρδιά του σκότους.

Για όσους πιστεύουν στο Διαφωτισμό, καλά κάνουν, μόνη ελπίδα. Αλλά και μοναδική αφέλεια η υπέρμετρη πίστη. Όχι μόνο αφέλεια, περισσότερο οίηση.

Ας φροντίσουμε τα δικά μας, ας κρατήσουμε στο ανθρώπινο σπίτι μας το λευκό των μαρμάρων. Αυτό μόνο μπορούμε, αυτό είναι στο χέρι μας. Η φύση θα συνεχίσει. Κι εμείς τον αγώνα μας, να κρατάμε το σπίτι μας όσο πιο καθαρό μπορούμε, μέσα της, περικυκλωμένοι από αυτή.

Lost in a Roman wilderness of pain and all the children are insane, waiting for the summer rain - ας αποφύγουμε αυτό να συμβεί, όπως ο διάολος το λιβάνι. Για να μην μας πάρει ο διάολος.

Τη φωτογραφία μόλις την έλαβα από φίλο που ζει στο παραλιακό Ζούσι της Ιαπωνίας, νότια του Τόκιο. Από το χθεσινό χτύπημα του τυφώνα Βονγκφόνγκ εκεί. Μου γράφει:

It was so big, but I did not feel so big. Then I searched some signs of the damage caused by the typhoon at this morning, it was very difficult. Αt finally I found it! Look at this, the flooded footway to the beach!

Όσο πιο καλά μπορούμε.

13/10/14

Πρέπει να βρέξει



Δεν είχα προσέξει αυτόν τον καθρέφτη, παράξενα τοποθετημένο στον εξωτερικό τοίχο πολυκατοικίας, σε δρομάκι της γειτονιάς που οδηγεί στο στενό που μένω. Και ξαφνικά, ανάμεσα σε μένα και στον εαυτό μου, είδα σήμερα πριν από λίγο καθώς επέστρεφα σπίτι, να αιωρείται μαζί με τη βρομιά την κολλημένη στο γυαλί, αυτό το «Δημήτρη μου σ’ αγαπώ».

Δεν αγαπάω κάποιον Δημήτρη, ούτε Δημήτρη με λένε. Αλλά η διάθεσή μου έφτιαξε τζάμι. Τα κατάφερε η/ο άγνωστος με το μαύρο μαρκαδόρο.

Από σύμπτωση έστειλα σ’ έναν φίλο, μέσω fb, παλιές φωτογραφίες του πατέρα μου, τις οποίες φόρτωσα στο κινητό. Σχολίασε «…ρε συ Γιώργο, η ίδια στάση του σώματός σου και τώρα! Έτσι τα πόδια κι έτσι το ένα χέρι πίσω, απίστευτο!»

Τα αγριολούλουδα από τους αγρούς της Κεφαλονιάς. Τα σταφύλια (μέσα στη σακούλα) από το σταθμό στο Μοναστηράκι. Επέστρεψα με τον ηλεκτρικό μέσω Βικτώριας. Χαρά Θεού έξω, δροσιά. Ελπίζω το καλοκαιράκι να μας κρατήσει έτσι, ανάλαφρο, μέχρι του Αγίου Δημητρίου. Μετά ας βρέξει, Νοέμβρης θα μπει.

Πρέπει να βρέξει.

...till the heavens stop the rain.


Almost sexy


Γνώριμη η almost sexy τελεπερσόνα του Σκαρμούτσου στην αφίσα, στο σταθμό του μετρό. Τα τατουάζ στο βραχίονα και το μαχαίρι καρφωμένο στο τραπέζι. «Σκαρμούτσος εναντίον Λαζάρου» - τον Λαζάρου από την αφίσα τον έμαθα. Και οι δύο ντυμένοι με κάτι που δεν δείχνει στολή σεφ αλλά απλού οπλίτη, δίχως διακριτικά. Το διαφημιστικό concept θυμίζει Ερυθρούς Χμέρ ή την «Ιστορία μιας καμαριέρας» της Margaret Atwood. Πίσω από τον κάθε σεφ εκπρόσωποι των τηλεθεατών· αγέλαστοι θα παρακολουθήσουν τη μονομαχία. Και το όλο στήσιμο δίνει την εντύπωση ότι το μενού έχει μόνο μέλανα ζωμό.

Μια soft έκδοση του χρυσαυγίτικου πορνογραφήματος.

Χωρίς πολλά λόγια, όπως το ολιγόλεπτο «τετ α τετ» μεταξύ του κ. Χαρδούβελη και της κυρίας Λαγκάρντ. Η έξοδος από το μνημόνιο θ’ ακολουθηθεί από καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο. Όλοι ίσοι, όλοι λιτοί, τέρμα τα παρδαλά, τα μπαρόκ, οι υπερβολές. Σε ώχρα, στα χρώματα της λάσπης της γης της Καμπότζης. Λίγα υπάρχουν και δεν φτάνουν για όλους. Αγώνας, κι ο αγώνας θα είναι ανελέητος αλλά δίκαιος. Οι ίσες ευκαιρίες με τον τρόπο του Δαρβίνου.

Συζητούσαμε πρόσφατα, παρέα, για την επίθεση των χρυσαυγιτών στο ζευγάρι στο Παγκράτι. Ένας από την παρέα εξέφρασε την απορία γιατί να μην αντιδράσει το ζευγάρι με το ίδιο νόμισμα.

Έστω κι αν υποθέσουμε ότι δεν είσαι δύο αλλά 11, έστω κι αν υποθέσουμε ότι και οι 11 που είσαι είναι όλοι μπρατσαράδες, από πού προκύπτει ότι θέλεις, είσαι υποχρεωμένος να θέλεις ν’ αντιδράς με το «ίδιο νόμισμα»; Ότι η εναλλακτική βρίσκεται στον κόσμο τον οποίο δείχνει το «Σκαρμούτσος εναντίον Λαζάρου»;

11/10/14

Swinging Athens, 11-10-2014


Κοντά στο σπίτι μου, στην Πλατεία Βάθης σήμερα το απομεσήμερο. Κατέβηκα στο αραβικό μαγαζί με τα φαλάφελ να φάω κάτι (πάντα κοτόπουλο, το φαλάφελ δεν με πιάνει, ξαναπεινάω σε χρόνο dt) κι άκουσα μουσική να παίζει. Ούτε μεσάνυχτα, ούτε αόρατος ο θίασος, ούτε εξαίσιες οι μουσικές (αρέσει στο φίλο μου τον Αντώνη αυτή η λέξη – εξαίσιος). Αντίθετα βρίσκω το swing εξαιρετικά ενοχλητικό, δεν ξέρω από πού προέκυψε όλη αυτή η μανία και δεν καταλαβαίνω πως μπορούν και φτιάχνουν κέφι μ’ αυτήν τη μουσική.

Αλλά πάνε πάνω από δύο χρόνια που έκλεισα τα 50 και είναι αναμενόμενο να μ’ ενοχλούν πολλά πράγματα και να μην καταλαβαίνω που βρίσκουν γενικά το κέφι όσοι γεννήθηκαν τρεις δεκαετίες μετά από μένα.

Το μεσημέρι, πριν βγω, έκοψα τα μαλλιά μου, μόνος μου, έχοντας βάλει το CD της Σεχραζάτ του Ρίμσκι – Κόρσακοφ. Berliner Philharmoniker, Herbert von Karajan. Ο Μποροντίν (πιο κάτω) και οι χοροί από τον Πρίγκιπα Ιγκόρ από το ίδιο CD.

Μιλάμε για φοβερό κέφι και κατάσταση.

Την Αθήνα δεν την αποχαιρετώ, ούτε σκοπεύω για την ώρα. Τον παλιό μου εαυτό φοβάμαι ότι έχασα και τον αποχαιρέτησα, περισσότερο από δύο χρόνια πριν.