Τρώω – τρώμε - πολύ αυτές τις μέρες. Κακό δεν είναι, ευτυχώς υπάρχει το γυμναστήριο. Χθες το βράδυ πήγαμε σε αργεντίνικο, δεν του άρεσε, βρήκε άνοστη τη μπριζόλα. Γυρνώντας περάσαμε από το τούρκικο για να τσακίσει ντουρούμ με σάλτσα σαμουράι.
Περπατώντας προς το σπίτι πολλά ελικόπτερα, μεγάλη φασαρία στο ουρανό. Είχα ξεχαστεί αλλά θυμήθηκα. Ήταν το δείπνο των «27» - άγρια μανιτάρια και λευκή τρούφα - όπου θ’ αποφάσιζαν ποιος θα είναι ο πρώτος Πρόεδρος της Ε.Ε. Άνοιξα το internet κι έμαθα τα νέα. Ο Herman van Rompuy, Πρωθυπουργός του Βελγίου. Καμία έκπληξη, σύμφωνα ακριβώς με τα προγνωστικά. Herman van Rompuy: ρεαλιστής, υπέρ των συμβιβασμών και blogger.
Ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. για τις εξωτερικές υποθέσεις, η βρετανίδα Catherine Ashton. Βαρονέσα. Ποιος το περίμενε για τη βαρονέσα, όταν αντικατέστησε τον Οκτώβρη του 2008 το βαρόνο Peter Mandelson, τον τότε Επίτροπο για το Εμπόριο, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μισητό από πολλούς και για πολλούς λόγους, ιδιαίτερα από τα κράτη μέλη του νότου («συμπάθεια» του Sarkozy), υπέρμαχο της απελευθέρωσης, που άνοιγε με μπουλντόζα το δρόμο για ολοκλήρωση του διαπραγματευτικού γύρου της Doha;
Ενωμένη Ευρώπη των 27. Με τα εσωτερικά της παιχνίδια, που όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν δυνατότερα.
Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί... Να μην τον ξεχάσουμε.
«Μωρό μου», είπα, «ζούμε ιστορική στιγμή».
Υποθέτω. Γιατί, κάπως άχρωμα κι άοσμα όλα αυτά, παρά τη λευκή τρούφα, σαν την μπριζόλα που (δεν) έφαγε το μωρό. Ίσως το μέλλον δείξει διαφορετικά, ίσως η νέα Συνθήκη μας φέρει πλησιέστερα στην ουσία.
Προς το παρόν, η Ευρώπη των 27 σαν βαρύ λογισμικό που αργεί να «φορτώσει» κι αργεί να «σώσει». Κοιτάς αφηρημένα την πυξίδα και ξεχνάς το λόγο ύπαρξής του.
Ζηλεύω λίγο τους Αμερικανούς. Μέσα στον αφελή οπτιμισμό τους και παρά τα σημάδια κόπωσης στη ρητορική του, ξαναβρήκαν στον Πρόεδρο Obama κάποιο χαμένο όραμα.
Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, Χέρμαν Βαν Ρομπουί... Σήμερα, 20 Νοέμβριου του 2009 η Ε.Ε. έχει τον δικό της Πρόεδρο.
-------------------------------------
Σήμερα, 20 Νοέμβριου είναι η παγκόσμια ημέρα μνήμης των διαφυλικών ατόμων που έπεσαν θύματα βίας. Παντεσπάνι τα δικά μας τα αιτήματα, των gays δηλαδή, μπροστά στη δική τους, την καθημερινή και δύσκολη πραγματικότητα. Αυτό μου είχε επισημάνει μια φίλη.Θυμάμαι την ώρα που γράφω, κάποια σχόλια που είχαν γίνει ύστερα από το πρόσφατο Pride της Αθήνας - κάπως έτσι: «υπέροχες φωτογραφίες...εάν εξαιρέσεις τις τραβέλες». Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει. Βία έχει όμως.
Να καταλάβουμε κάτι: όταν εδώ και τριάντα χρόνια άρχισε κάτι να κινείται στην Ελλάδα οι «τραβέλες» ήταν αυτές που τόλμησαν να μπουν μπροστά και ν’ απαιτήσουν σχετικά με αιτήματα που ήταν και δικά μας αιτήματα. Στο δρόμο αυτό βαδίζουμε μαζί. Όσοι δεν έχουν καταλάβει τον κοινό παρανομαστή, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό.














