22/6/16

“Yes, non binary @ Oregon”, αποφάσισε ο δικαστής

(Natalie Behring / the Guardian)

-------------------

If you think that it's pretentious, you've been taken for a ride.
Look across the mirror sonny, before you choose, decide
It is here. it is now
It is Real. it is Rael

'Cos it's only knock and knowall, but I like it
Yes it's only knock and knowall, but I like is
Yes it's only knock and knowall, but I like it like it...

"It" - Genesis

@ Shupe μπορεί να ζήσει πλέον κανονικά. Πήρε 52 χρόνια ώστε να βιώσει ελευθερία, πιστοποιημένη από δικαστήριο στο Όρεγκον των ΗΠΑ. Γεννημένος Jamie Shupe, καταχωρήθηκε αρσενικός, παντρεύτηκε, έκανε παιδί με τη γυναίκα του αλλά ευτυχισμένος δεν ήταν. Πίστεψε ότι ήταν ζήτημα ταυτότητας φύλου. Αποσύρθηκε απ’ όλους και όλα, στο δάσος με συντροφιά τις ορμόνες. Αλλά διαπίστωσε ότι ούτε ως τρανσέξουαλ γυναίκα μπορούσε να ευτυχήσει. Έψαχνε κάτι άλλο, στην αναζήτησή της πέτυχε δικηγόρο και @ Shupe αποφάσισε ότι το «αυτοί» ήταν ακριβώς η ταυτότητα που έψαχνε.

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν, προφανώς, απαραίτητη ώστε να αισθανθεί για πρώτη φορά απελευθέρωση.

Ένα το να ζητάς νομική αναγνώριση αναφορικά με μια υφιστάμενη ομάδα, όπως γίνεται με την ταυτότητα φύλου. Ένα το να ζητάς ν’ απολαμβάνεις δικαιώματα οικογενειακής ζωής όπως οι υπόλοιποι και όπως γίνεται με τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Άλλο το ν’ απαιτείς από την κοινωνία να φτιάξει εκ του μηδενός μια ομάδα, ν’ αναγνωριστείς ως μέλος της ομάδας αυτής και στη συνέχεια ν’ απαιτήσεις ισονομία για την ομάδα.

Το μέλλον θα δείξει αν @ Shupe θα διατηρήσει την πρωτόγνωρη ευτυχία τ@ στην πρωτόγνωρη ελευθερία τ@. Προφανώς ούτε η ακτιβίστρια σύμβουλος, ούτε ο δικηγόρος, ούτε ο δικαστής διερωτήθηκαν μήπως @ Shupe έπρεπε να ψάξει κάποιες άλλες αιτίες για το κενό ζωής που ένοιωθε. Αλλά αυτοί ξέρουν. Το κλειδί της ευτυχίας του ανθρώπου βρίσκεται πλέον στη διεύρυνση της συζήτησης για τις ταξινομήσεις των δύο φύλων και μόνο εκεί.

Άκριτη ανάδειξη διαφορετικότητας, επίσπευση για αναγνώρισή της και αρκετά υποκειμενική περίπτωση, ώστε να προωθηθεί το ζήτημα τόσο γρήγορα στη δικαιοσύνη. Κάπως οξύμωρο το να ζητάς πιστοποίηση απελευθέρωσης γι’ αυτό που νιώθεις ότι είσαι, μέσω δικαστικής απόφασης.

Η ελευθερία και η ευτυχία δεν μετρούνται σε απόλυτα μεγέθη. Σχοινοβατούν σε τεντωμένο σχοινί, πάντα σε αντιδιαστολή με τις κοινότητες των ανθρώπων. Ας το κατανοήσουν αυτό στη φυγόκεντρη, εδώ και δεκαετίες, αμερικανική κοινωνία. Ας το κατανοήσουν και οι εδώ παπαγάλοι. Περισσότερο, ας το κατανοήσουν τα τρανς άτομα - ότι η δίχως οριοθέτηση συζήτηση των αιτημάτων τους μόνο κακό θα φέρει στα αιτήματά τους.

17/6/16

Πυρ και γυνή


Κάποτε διάβασα ότι αυτό που νομίζουμε όμορφο - ανθρώπινη ομορφιά και συγκεκριμένα ένα όμορφο πρόσωπο - προκύπτει από τη συγχώνευση χαρακτηριστικών των προσώπων ενός μεγάλου δείγματος πληθυσμού, ανδρικού ή γυναικείου. Ένας βαρετός μέσος όρος δηλαδή.

Η Αφροδίτη, ο πλανήτης, κάθε άλλο παρά μέσος όρος. Ειδικότερα όσον αφορά στην περιστροφή γύρω από τον άξονά της, αντίθετα από τους άλλους πλανήτες, περιστρέφεται σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού αν την κοιτάξει κάποιος πάνω από το βόρειό της πόλο. Και η μια περιστροφή διαρκεί 243 γήινες μέρες, περισσότερο από τη διάρκεια του έτους του πλανήτη. Σε αντίθεση με την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, που τρέχει γύρω από την επιφάνειά της γρηγορότερα από το στροβίλισμά της - ειδικά στην περιοχή του ισημερινού.

Οι φωτογραφίες από το πανπλανητικό σύστημα νεφών της Αφροδίτης, αποτέλεσμα των ιδιοτροπιών της, από το γιαπωνέζικο σκάφος Ακατσούκι που αποτύπωσε την εικόνα από υπέρυθρα μήκη κύματος.

Επιστρέψτε στις θέσεις σας και δέστε τις ζώνες σας.

16/6/16

54









…her soul greatest miser ever was actually afraid to lay out 4d for her methylated spirit telling me all her ailments she had too much old chat in her about politics and earthquakes and the end of the world let us have a bit of fun first God help the world…

Τρίτη 14/6. Μόλις τέλειωσα με τη δουλειά, γύρω στις 6:30, μπήκα σ’ ένα σούπερ-μάρκετ, στο πρώτο που βρήκα στο δρόμο. Ανακλαστικά αγόρασα σοκολάτα. Στο ξενοδοχείο κάτω απ’ το ντους να συνέλθω, αλλαγή ρούχων. Μετρό για κέντρο, ο Ντομινίκ είχε έρθει από την Αμβέρσα να με δει, να δειπνήσουμε, να τα πούμε λίγο. Δυο μπύρες στη Ρεζέρβα και ύστερα στο ταϊλανδέζικο, το γνωστό, την παλιά κυριακάτικη συνήθεια.

Μπροστά από το Bourse, πάνω στα σκαλιά, πλήθος. Οι Βρυξέλες δήλωναν Ορλάντο.

Στο εστιατόριο παράγγειλα τσου τσι νουά (πάντα). Ο Ντομινίκ κάτι με fish-sauce, τη μυρωδιά της οποίας βρίσκω απεχθή. Του το είπα, του πρότεινα για μετά παγωτό. «Όχι το Αυστραλιανό, στη Grand Place», του απάντησα σα με ρώτησε πού, «αλλά εκείνο το φτηνό, την κρέμα με sauce καραμέλα στο πρώτο Quick στην Anspach».

Λίγοι είχαν μείνει στο Bοurse, κεριά αναμμένα στα σκαλιά. Μετά το παγωτό το διαλύσαμε, ήμουν κουρασμένος. Χαιρετηθήκαμε στην είσοδο του μετρό, χαλαρά ραντεβού για τον επόμενο μήνα.

Μέσα στο συρμό συνειδητοποίησα ότι στον ερχομό πέρασα από το Maalbeek δίχως να σκεφτώ το τρομοκρατικό εκεί του Μαρτίου, στο σταθμό. Μέσα απ’ το βαγόνι αντίκρισα τις γνώριμες φάτσες, τις ζωγραφισμένες στα πλακάκια του τοίχου. Η κοπέλα με τη μαντίλα εκεί.

Love lies bleeding στα σκαλιά, δεν έφτασε. Άσε τους Αμερικανούς με το δικό τους το κουβάρι στα χέρια τους. Με το gun control, την κρυπτο-ομοφυλοφιλία του Mateen, τον Trump, τη βόμβα στην Οκλαχόμα, τις βόμβες στο μαραθώνιο της Βοστώνης. Καλά ξεμπερδέματα.

Τα πράγματα στην Ευρώπη είναι πιο ξεκάθαρα. Ο Νορβηγός Breivik έδρασε πριν πέντε χρόνια και η πράξη του αποτελεί εξαίρεση στον τρόπο που ξετυλίγεται το σκηνικό του παρόντος. Ας μη βαυκαλιζόμαστε στην Ευρώπη.

Δεν θέλω να είμαι κανένας, μόνο ο εαυτός μου. Ούτε Βρυξέλλες, ούτε Ορλάντο. Δεν πείραξα κανέναν, σήμερα κλείνω τα 54 και σε κάποια χρόνια θα κλίνω στα γεράματα. Θέλω μόνο τον εαυτό μου δίπλα στους άλλους και συχνά πυκνά λίγη ζάχαρη στο αίμα να κυλάει στις φλέβες μου, να με τονώνει να βαστιέμαι, να μου γλυκαίνει τη ζωή.


13/6/16

Για το μακελειό στη Φλόριντα

(Steve Nesius/Reuters)


«Θα είμαστε ΕΔΩ και θα ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ», γράφει η ανακοίνωση του Athens Pride αναφορικά με την επίθεση του gay club στο Ορλάντο στις ΗΠΑ που άφησε πίσω πενήντα νεκρούς.

Ναι, ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Με τη μόνη διαφορά ότι, από τη στιγμή που κάποιος συνταχτεί ιδεολογικά με το οποιοδήποτε φασιστικό ιδεολόγημα (όπως τα κηρύγματα του Ισλαμικού Κράτους που μάλλον σχετίζεται με το μακελειό στη Φλόριντα), όσο ο αγώνας για τα δικαιώματα των λοαδ ατόμων συνεχίζεται, τόσο περισσότερο θα αποτελεί κόκκινο πανί για τον κάθε φασίστα και θα εκπροσωπεί την πλέον διεφθαρμένη όψη εκφυλισμού των δυτικών κοινωνιών.

Αγώνας στον αγώνα, φωτιά στη φωτιά.

Ο άνθρωπος βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας των λίγων τυχερών ζώων που χρησιμοποιούν τη σεξουαλική επαφή προς ευχαρίστηση κι όχι αποκλειστικά προς διαιώνιση. Και αυτό ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει συνειδητά, ως επιλογή. Αλλά στην άλλη άκρη αυτής της ελευθερίας, της αποδέσμευσης της σεξουαλικότητας από την αναπαραγωγή, εξακολουθεί να βρίσκεται η σύνθετη, σκοτεινή και βασανιστική ζούγκλα των ορμονών την οποία πρέπει κάποιος ν’ αποδεχτεί και να δαμάσει στο ίδιο του το κορμί ώστε να μπορέσει να εκτιμήσει και να ευχαριστηθεί το εξαιρετικό αυτό δώρο. Δεν είναι εύκολο. Εκεί βρίσκεται η δυσκολία με την πειθώ του αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ο οποίος έγινε μαζικά αποδεκτός σαν πέρασε στο mainstream με αποσεξουαλικοποιημένα αιτήματα ισονομίας. Απέναντι στο τάχα αθώο και ανεκτικό, το μακριά από μας, «δεν θα δώσουμε ειδικά δικαιώματα για ό, τι κάνει ο καθένα στην κρεβατοκάμαρά του» έως στο φασισμό του Ισλαμικού Κράτους και της κάθε φασιστοιδεολογίας, βρίσκεται η δίχως ανάγκη να απολογηθεί, σε κανέναν και ποτέ, έκφραση της σεξουαλικότητας προς ευχαρίστηση και μόνο.

Δίπλα στους ομοφυλόφιλους οι άλλες ηρωίδες του κακού, οι γυναίκες. Την έδερνε με το παραμικρό δήλωσε για τον Omar Mateen, το δολοφόνο στο gay club των ΗΠΑ, η πρώην γυναίκα του.

12/6/16

Το παλιό μου φετίχ


Φυλλάδιο που μου έδωσαν στον Ιανό τον περασμένο μήνα όταν αγόρασα το «Έλξη και Πάθος» - μια διεπιστημονική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας του πρωτοπρεσβύτερου Βασίλειου Θέρμου (βιβλίο για το οποίο έμαθα από το «Απέναντι Πεζοδρόμιο»). Μου έδωσαν το φυλλάδιο εις τετραπλού και το άφησα σ’ ένα σωρό με άλλα χαρτιά. Πριν από λίγο, που ξεκαθάρισα, πήγαν και τα τέσσερα αντίγραφα κατευθείαν στην ανακύκλωση. Τόση σπατάλη και θλίψη όσο και θυμός.

Πόσοι από αυτούς που ενδιαφέρονται για τη θεματική των παρουσιάσεων δεν γνωρίζουν τη χρήση του διαδικτύου ώστε να ενημερωθούν για το πρόγραμμα του Μαΐου στο βιβλιοπωλείο;

Στην αρχή είχα επιφύλαξη για το ηλεκτρονικό βιβλίο και τύπο. Αλλά περιστατικά όπως αυτό με απομακρύνουν ταχύτερα από το τυπωμένο χαρτί (εκτός βέβαια των περιπτώσεων που δεν έχω επιλογή). Φετίχ είναι στο κάτω κάτω. Όπως με όλα τα φετίχ κάποτε ξεκαβλώνουμε. Γι’ αυτό υπάρχουν τα μουσεία - για να θυμόμαστε και να τιμούμε.

Ανύποπτος



Έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε φωτογραφίες του εαυτού μας που σε ανύποπτο χρόνο τράβηξε κάποιος. Μας δίνουν ακριβέστερα τον τρόπο που αποτυπώνεται η παρουσία μας στους άλλους αφού δεν ελεγχόμαστε από προσπάθεια να δώσουμε καλή εικόνα.

Οι φωτογραφίες από το φακό του Brad, τον οποίο φιλοξένησα πριν δεκαπέντε μέρες. Η σακούλα που κουβαλώ έχει λεμόνια, τα οποία μόλις μου είχε δώσει μια γειτόνισσα.

Πλατεία Βαρνάβα




Πλατεία Βαρνάβα revamped. Οι δρόμοι του Παγκρατίου καθαροί. Αντίθετα από τους δρόμους στις γειτονιές βόρεια της Ομόνοιας. Δημοτικά τέλη πληρώνω όπως και όλοι οι ενταγμένοι οικονομικοί μετανάστες που ζουν σ' αυτές τις γειτονιές (και δεν ψηφίζουν βέβαια). Δήμαρχε καλό το Pride αλλά εξίσου καλό θα ήταν να βλέπαμε συχνότερα σκούπα στις γειτονιές μας.

10/6/16

Κίνησε η γερακίνα

(Kevin Lamarque AP)

ντρούγκου ντρούγκου ντρουγκ ντρουγκ ντρουγκ τα βραχιόλια της βροντούν

Είμαι μαζί της λέει ο Obama για τη Hillary. Και ότι δεν υπάρχει καταλληλότερος υποψήφιος για την Προεδρία της χώρας. Δεν έχει άδικο. Ο Bernie δεν γέμιζε το μάτι παρά τις αλήθειες που έλεγε, δεν είχε το εκτόπισμα για την Προεδρία των ΗΠΑ. Με ανάλογο τρόπο, δεν θα ψήφιζα κόμμα που πρότεινε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου (και τις αλήθειες της) υποψήφια Πρωθυπουργό (αν και για τη Ζωή δεν πρόκειται για ζήτημα εκτοπίσματος, μια χαρά μπορεί να εκτοπίσει η Ζωή αν την αφήσεις).

Αν ήμουν Αμερικανός θα υποτιμούσε τη νοημοσύνη μου όλη αυτή η προώθηση της Clinton ως η πρώτη υποψήφια γυναίκα για την Προεδρία της χώρας. Μιλάμε για μια χώρα που έβγαλε πριν οκτώ χρόνια μαύρο Πρόεδρο. Σε καμιά περίπτωση ο φεμινισμός δεν αποτελεί εξ ορισμού πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Ειδικά στην απλουστευτική, μιλιταριστική μορφή με την οποία προωθείται η Hillary.

Feminism-washing, όπως green-washing, όπως το (ενοχλητικό πλέον για μένα) gay-washing. Τώρα που τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων έχουν γίνει mainstream στο δυτικό κόσμο και χρησιμοποιούνται ως ξέπλυμα εφαρμογής πολιτικών και ως άλλοθι για πολιτικές πιέσεις προς τρίτες χώρες.

Αν ήμουν Αμερικανός θα ήμουν δυσαρεστημένος για την επιλογή μεταξύ Donald και Hillary, όταν η δεύτερη εκπροσωπεί ένα πολιτικό κατεστημένο υπεύθυνο για επιθετική εξωτερική πολιτική και για την απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα που οδήγησε στην κρίση.

Είμαι Έλληνας όμως και ανησυχώ που η Ελλάδα, σε περίπτωση που βγει η Clinton, θα χάσει ένα σύμμαχο ενάντια στην πολιτική λιτότητας που της επιβάλλεται. Και αυτός ο σύμμαχος ήταν οι ΗΠΑ.

9/6/16

Πατρίδα



Στο αρχαιολογικό μουσείο του Ηρακλείου. Μια μικρή φασαρία, κάποια παρατήρηση που έκανε η φύλακας σ’ ένα αγόρι. Ήταν η φωνή του πατέρα που τράβηξε την προσοχή μου. «Έχει αυτισμό!», παρατήρησε με δυνατή φωνή ο πατέρας στην υπάλληλο. Μαζί με τα δυο του παιδιά, το δεύτερο ένα κοριτσάκι νεαρότερο από το αγόρι.

Ο πατέρας με τα παιδιά, να τους δείχνει το μουσείο. Ύστερα από την παρατήρηση πήρε από το χέρι το αγόρι και οι τρεις τους άρχισαν να βλέπουν τα εκθέματα με τον πατέρα να τους εξηγεί. Ο πατέρας που είχε όλα τα χαρακτηριστικά του ελληναρά. Στη γλώσσα του σώματος, στην εκφορά του λόγου.

Οι ελληναράδες με τους γιούς τους.

Αν χάσαμε την αγάπη για τη χώρα μας, τη χάσαμε στη μετάφραση.

Πόσο δε με πείθει αυτό το μεταγλωττισμένο, το «Πατρίδα μου η Ευρώπη!».

8/6/16

Η μεγάλη αυταπάτη




Ξεγελάμε τον εαυτό μας καθημερινά με αναγκαία μικρά, κατά συνθήκη ψεύδη. Η μεγάλη αυταπάτη είναι σα βρεθούμε σε κατάλληλο χώρο και χρόνο, μια συγκεκριμένη στιγμή στην οποία παρόλο που είμαστε εγκλωβισμένοι κι έχουμε αφημένη την τύχη μας στα χέρια άλλων, όλα δείχνουν ότι έχουμε αρπάξει τον ταύρο από τα κέρατα. Βασιλιάδες, η τύχη μας δείχνει όπως πίστη που κινεί βουνά, που κάνει τον ήλιο να ανατείλει από τη δύση. Όσο και να μας μιλάει η λογική, όσο και να γνωρίζουμε, δε μας νοιάζει, το απολαμβάνουμε. Αισθανόμαστε καλά και μια στιγμή – αυτή - όλα τα λεφτά.

Άλλες φορές το επιδιώκουμε και φροντίζουμε να νιώσουμε έτσι. Το σχεδιάζουμε.

Και σαν τελειώσει, ερχόμαστε στα ίσα για λίγο και μετά όλα κατήφορος, δρόμοι στενοί κι όχι πλατιοί και ίσιοι. Γρήγορα να προλάβουμε το μετρό να φτάσουμε στο σπίτι, λίγο να ξεκουραστούμε. Γιατί μας περιμένει η επομένη με τις μικρές αυταπάτες που δεν μας κάνουν να αισθανόμαστε τόσο καλά όσο αυτή η μεγάλη, αλλά μας δίνουν το κουράγιο να προχωράμε, περιμένοντας μια άλλην από εκείνες τις γκράντε, τις τυχερές.