28/5/15

Το αντικείμενο

(Javier Trueba / Madrid Scientific Films)

Η πρώτη ένδειξη ανθρωποκτονίας εντοπίστηκε στην Ισπανία, στη θέση Sima de los Huesos στην οποία έχουν βρεθεί τουλάχιστον 28 σκελετοί Νεάντερταλ και πρωτο- Νεάντερταλ. Πριν 430.000 χρόνια, κάποιος σήκωσε ένα αντικείμενο και χτύπησε δύο φορές συνάνθρωπό του, προκαλώντας θραύση στο κρανίο του. Στη συνέχεια, το πτώμα πετάχτηκε στο λάκκο με τα κόκαλα.

Είναι ενδιαφέρουσα η σιγουριά με την οποία χαρακτηρίζεται η περίπτωση ως η παλαιότερη μαρτυρία ανθρωποκτονίας. Σίγουρα κάποια άλλα μέλη του γένους Homo, πρωτύτερα, καθώς και άλλοι, αρχαιότεροι, πρόγονοι είχαν αρπαχτεί και σκοτωθεί πάνω στον καυγά. Λύκος σκοτώνει λύκο.

Η διαφορά είναι βέβαια σ’ αυτό που γράφεται στη δημοσίευση της ομάδας ανθρωπολόγων που έκανε την έρευνα: two fractures suggest they were produced with the same object in face-to-face interpersonal conflict. Δυο κατάγματα από το ίδιο αντικείμενο - πρόσωπο με πρόσωπο.

Το ίδιο έχει πει και η Παλιά Διαθήκη. Ο κήπος της Εδέμ και η πράξη του Κάιν. Και ο Clarke με τον Kubrick στην Οδύσσεια. Το κόκαλο, το οποίο ο Αυστραλοπίθηκος χρησιμοποιεί να δολοφονήσει, πετιέται ψηλά και στροβιλίζεται στον αέρα πριν αλλάξει η εικόνα και φανερωθεί στην οθόνη το διαστημόπλοιο που μεταφέρει τον Dr. Floyd στο διαστημικό σταθμό.

27/5/15

Για το Μπάμπη



Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι ήξερα ποδήλατο ήταν όταν ο πατέρας μου, ένα καλοκαίρι αργά το απόγευμα, έβγαλε τις βοηθητικές και, παρά το φόβο και το κλαψούρισμά μου, είδα στην κατηφόρα τη σκιά του να μένει πίσω και τον εαυτό μου να φεύγει μπροστά, ισορροπώντας στο ποδήλατο. Έναν πατέρα, όπως και κάθε άνθρωπο, τον σμιλεύουν οι αντιλήψεις και νοοτροπίες των καιρών που έζησε. Δεν  θυμώνω ότι κάποιες άλλες στιγμές της ζωής μου ήταν απών όταν χρειάστηκα στήριξη και όταν αργότερα δυσκολεύτηκε να κατανοήσει. Αυτό συμβαίνει στον καθένα με τις δυσκολίες της εφηβείας και της ενηλικίωσης. Φορές όμως, εμφανίζεται κάποιος άνθρωπος που καλύπτει αυτό το κενό και παίζει τον ζητούμενο υποστηρικτικό ρόλο. Δεν είναι αναγκαίο ο άνθρωπος αυτός να έχει μακρά παρουσία στη ζωή του ατόμου που θα στηρίξει. Μια μέρα μπορεί να αποδειχτεί αρκετή.

Διάβασα για το θάνατο του Μπάμπη Ταμουτζίδη, της Αλόμας. Με αφορμή το θάνατό του, αναδημοσιεύω ένα παλιό κείμενο από το 2008. Δε νομίζω ότι ο Μπάμπης θα θυμόταν τις δυο – τρεις μέρες που συναντήθηκαν οι ζωές μας. Βίοι αποκλίνοντες. Για μένα, η σύντομη παρουσία του στη ζωή μου ήταν σημαδιακή. Και κάτι που δεν είχα γράψει στο παλιό κείμενο. Θυμάμαι καθαρά, σαν η Αλόμα έφτασε με τη ντουντούκα στην συγκέντρωση στα Προπύλαια και με είδε, με πλησίασε και έδωσε σε μένα τις οδηγίες να μεταφέρω στους υπόλοιπους ομοφυλόφιλους που συμμετείχαν.

Άνοιξη 1983 (Προπύλαια – πορεία – Καστρί)

Αρχές της δεκαετίας του 80, είχε περάσει η 18η Οκτωβρίου του 81, μερικά πράγματα άλλαζαν, για μερικά πλανιόταν μια υπόσχεση αλλαγής που την ένοιωθες αληθινή. Παρόλα αυτά, η αστυνομική βία εναντίων των ομοφυλοφίλων και των τραβεστί (έτσι αυτοαποκαλούνταν τότε) είχε κλιμακωθεί. Ιδιαίτερα οι τραβεστί την πλήρωναν πολύ άσχημα. Ξύλο, κακοποιήσεις και αυθαίρετες συλλήψεις. Σε πλήρη εφαρμογή ο συντηρητικός νόμος «περί της εξ αφροδισίων νόσων προστασίας και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων», παρά τις διαβεβαιώσεις της νέας κυβέρνησης ότι τελούσε υπό αναστολή, μέχρι ν’ αναμορφωθεί.

Είχαν μεσολαβήσει αρκετές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις. Την άνοιξη του 1983 αποφασίστηκε μια ακόμα δράση, και εκπρόσωπος των τραβεστί, η Αλόμα, κατέβαινε στα γραφεία του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδας, για τη διοργάνωσή της. Εγώ, είχα ήδη αποφασίσει να κάνω το βήμα – ένοιωθα την «υπόσχεση» και την ανάγκη ότι τα πράγματα έπρεπε να προχωρήσουν – και συμμετείχα στο κίνημα.

Ήμουν ντροπαλός, δεν μιλούσα πολύ, άκουγα τη συζήτηση για το σχεδιασμό της διαμαρτυρίας. Ο Μπάμπης – η Αλόμα – είχε ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα από τις συλλήψεις, μέχρι και σε υποχρεωτική εξέταση από ψυχίατρο τον είχε αναγκάσει η αστυνομία. Τον παρατηρούσα την ώρα που μιλούσε, φορούσε καθημερινά, αντρικά ρούχα. Θυμάμαι ένα πουλόβερ ζιβάγκο. Μιλούσε ήρεμα, ήταν συγκεντρωμένος στο ζητούμενο. Ο τέλειος μάνατζερ. Είχε ένα χαρτοφύλακα μέσα από τον οποίο έβγαζε χαρτιά με στοιχεία από τις συλλήψεις και μας τα παρουσίαζε.

Αποφασίστηκε να γίνει συγκέντρωση στα Προπύλαια, πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας και από εκεί με πούλμαν στο Καστρί, στην πρωθυπουργική κατοικία. Μερικοί ομοφυλόφιλοι (το gay το άκουγες σπάνια στην Ελλάδα τότε, στις ταινίες στο gay οι υπότιτλοι έγραφαν «αδερφή», το μόνο παλιό και σταθερό ήταν το λεσβία), δεσμεύτηκαν σε συμμετοχή στην πορεία. Εγώ δεν είπα τίποτα. Ο Μπάμπης με κοίταξε και με ρώτησε στα ίσια αν θα πήγαινα στην πορεία.

Είχα ήδη βρεθεί σε μια άλλη μεγάλη διαμαρτυρία στα Προπύλαια για την αστυνομική βία, στην οποία είχαν συμμετάσχει και ομοφυλόφιλοι του ΑΚΟΕ, οι τελευταίοι με αφορμή μια ιδιαίτερα αντιδραστική τηλεοπτική σειρά της κρατικής τηλεόρασης, την «Κάθοδο». Αυτή τη φορά όμως η διαμαρτυρία ήταν αμιγής, για τα δικαιώματα μας, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ξέροντας ότι ο αλεξιπτωτιστής πάντα χρειάζεται μια καλή κλωτσιά στον πισινό για το πρώτο, το ουσιαστικό «πήδημα», δέχτηκα την πρόσκληση - ερώτηση του Μπάμπη. Παρά τη φοβία μου.

Τελικά, εκείνη την ημέρα του Μαρτίου μαζευτήκαμε μερικοί gays, πήραμε ένα πανό που είχαμε φτιάξει από τη Ζαλόγγου, όπου βρίσκονταν τα γραφεία του ΑΚΟΕ, και ξεκινήσαμε για τα Προπύλαια. Ένοιωθα αυτό το συναίσθημα του κόμπου στο λαιμό, φόβο και χαρά της πρόκλησης μαζί, την αδρεναλίνη.

Έκανε ζέστη, είχε εκείνο το «παλιό», το άσχημο νέφος. Βρήκαμε τις τραβεστί μαζεμένες στα Προπύλαια, περιποιημένες, στα μαλλιά, στα ρούχα τους. Μας πλησίασε η Αλόμα κρατώντας ντουντούκα. Δεν τη γνώρισα αμέσως με το make up, φορούσε θυμάμαι μαύρο παντελόνι, λίγο καμπάνα κάτω, το μαλλί της, η περούκα σγουρή.

Μας επανέλαβε το πρόγραμμα, για επιβεβαίωση. Προπύλαια, πορεία προς την Ομόνοια και πούλμαν από την Κάνιγγος για το Καστρί.

Απλώσαμε το πανό, οι περαστικοί άρχισαν να φτιάχνουν κύκλο γύρω μας να χαζέψουν. Νάσου κι ένας συμμαθητής μου. Με κοίταξε, μου μίλησε, προσπαθώντας να δείξει ότι δε συμβαίνει τίποτα, κρύβοντας την απορία του. Σκέφτηκα «μικρό το κακό, ήταν από το διπλανό τμήμα στο λύκειο». Σιγά - σιγά ηρεμούσα, πείθοντάς τον εαυτό μου ότι δεν τρέχει τίποτα, μειώνοντας τους φόβους έναν - έναν, με επιχειρήματα που τα θεωρούσα λογικά. Κουτό, αλλά λειτουργούσε.

Η Αλόμα άρχισε να διαβάζει τα αιτήματα με τη ντουντούκα.

Μια κυρία με πλησίασε, ήθελε να μάθει γιατί το κάνω αυτό, προσπαθούσα να της εξηγήσω, είχε κάτι μαμαδίστικο και προστατευτικό απέναντί μου. Διαφωνούσε κάθετα με αυτό που έκανα, την άφησα να έχει τον τελευταίο λόγο,.

Η πορεία ξεκίνησε, κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου ο κόσμος είχε σταματήσει, κοιτούσε ήσυχα και περίεργα. Δεν ακούσαμε ούτε μια βρισιά εναντίον μας.

Στην Κάνιγγος επιβιβαστήκαμε στο πούλμαν. Οι gays καθίσαμε πίσω στη γαλαρία. Και μόλις ξεκινήσαμε, πλημμυρίσαμε από ζωντάνια. Η Αλεξάνδρας και η Κηφισίας πνιγμένες στην κίνηση κι εγώ μέσα σε μια από τις μεγαλύτερες βαβούρες που έχω βρεθεί στη ζωή μου. Οι τραβεστί μέσα να φωνάζουν, γελούσαν δυνατά, χαιρετούσαν τους άλλους οδηγούς, τους περαστικούς στο δρόμο, ακόμα και τους μαθητές ενός γυμνασίου, πάνω από την Κηφισιά, όταν το πούλμαν είχε φρακάρει στην κυκλοφορία. Όλες ακούραστες, όλες μέσα στην ενέργεια.

Και τα πάντα τίγκα στο τσιγάρο.

Αλλά ήξεραν τι ήθελαν.

Φτάνοντας στο Καστρί βγήκαμε έξω. Τριμελής επιτροπή με επικεφαλής την Αλόμα πέρασε στον κήπο και προχώρησε για να συναντήσει εκπρόσωπο του Πρωθυπουργού Παπανδρέου, όπου διαβίβασε αιτήματα προς το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Εγώ προσπαθούσα να συνέλθω στον καθαρό αέρα και στην ησυχία.

Στο γυρισμό αφήσαμε το πανό στα γραφεία του ΑΚΟΕ. Κάποιοι μας περίμεναν, μας ρώτησαν πως ήταν, τους είπα ότι είμαι ζαλισμένος, ότι νόμιζα ότι είχα πάθει μόνιμη βλάβη....Μαζί μας και δύο trans που γνώρισα εκείνη την ημέρα. Βγήκαμε μετά και τα είπαμε, μου μίλησαν για τη ζωή τους.

Μακάρι οι καταστάσεις ν’ αλλάζουν τόσο εύκολα και γρήγορα. Οι ξυλοδαρμοί και οι συλλήψεις συνέχισαν, ακολούθησαν και άλλες διαμαρτυρίες, και πάλι τα ίδια. Οι τραβεστί δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουν να παλεύουν. Είχαν τη ζωή τους (και όχι το lifestyle τους) να υπερασπιστούν. Για μένα εκείνη η μέρα ήταν σημαδιακή, αποφασιστικός σταθμός μιας παράλληλης, προσωπικής πορείας, στο ψάξιμο της δύναμής μου. Λες και ήταν το ταξίδι με το πούλμαν, ο πονοκέφαλος, η τελική φάση μιας τελετής μύησης, από όπου άντλησα τη δύναμη αυτή.

Σε λίγους μήνες είχα μιλήσει στους δικούς μου, είχα κάνει το “coming out” μου. Και μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο η αστυνομία μπούκαρε και με μάζεψε μέσα σ’ ένα από τα λίγα μπαρ της Αθήνας τότε, την ώρα που έπινα κόκα κόλα. Πρέπει να έφταιγε εκείνο το «γιατί» που τόλμησα να τους ρωτήσω, την ώρα που τους έδειχνα την ταυτότητά μου.

 Για την ιστορία του ΑΚΟΕ, διαβάστε το βιβλίο «Αμφί και Απελευθέρωση» του Λουκά Θεοδωρακόπουλου, εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης, 2005.

Για τη χρήση των σχετικών όρων διαβάστε την εύστοχη ανάρτηση της greektrans.

26/5/15

Echinopsis ή Echinocactus ή Echinocereus




Ξαναζεσταμένη ανάρτηση από το Facebook, την οποία προσαρμόζω στο blog γιατί στο fb αναρτώ μόνο από το κινητό, γιατί στο fb γράφω με το ένα χέρι κι έτσι δεν το ευχαριστιέμαι και γιατί στο fb ό, τι γράφουμε θάβεται από το ψηφιακό ίζημα που συσσωρεύεται. Και κυρίως γιατί στο fb έγραψα λανθασμένα ότι πρόκειται για barrel cactus (η ανάρτηση ήταν στ’ αγγλικά), κάκτο βαρέλι δηλαδή του γένος  Echinocactus, ενώ ο Τσαλαπετεινός με διόρθωσε και σχολίασε ότι πρόκειται για Echinopsis oxygona (Silla de la suegra - καρέκλα της πεθεράς) με καταγωγή από Νότια Αμερική, του γένους Echinopsis. Συγκαταλέγεται λοιπόν στους κάκτους hedgehog, δηλαδή κάκτους-ακανθόχοιρους, οι οποίοι εκτός από τους Echinopsis συμπεριλαμβάνουν και τους Echinocereus της Βορείου Αμερικής και του Μεξικού.

Το βάρυνα. Η λεπτή ουσία είναι ότι ήμουν τυχερός που βρέθηκα στον κήπο μου στο χωριό το συγκεκριμένο πρωινό, σαν άνθισε ο κάκτος. Τότε που τον αντίκρισα πίνοντας τον καφέ μου όρθιος. Το πιθανότερο ήταν να είχε περάσει αυτή η όμορφη ανθοφορία δίχως να γίνω μάρτυράς της. Καλό σημάδι.

Ο Τσαλαπετεινός με προειδοποίησε. Η ανθοφορία διήρκεσε μόνο 24 ώρες. Την επόμενη μέρα,  μέσα στο σκληρό φως του μεσημεριού, είδα και το αξιοθρήνητο λείψανο.

Και του χρόνου. Τελικά, ήμουν τετραπλά τυχερός καθώς η Λουΐζα Γκανούτα θα μου δώσει προς υιοθεσία τρία μικρά στρουμπουλά κακτάκια.

Echinopsis ή Echinocactus ή Echinocereus θα σας ενημερώσω. Δεν θα σας αφήσω στην απορία.

25/5/15

Τα σκαλοπάτια του Σίσυφου




Είχα χρόνια ν’ ανέβω στην ορεινή Κορινθία. Παλαιότερα η περιοχή ήταν από τις αγαπημένες μου αποδράσεις τα σαββατοκύριακα. Γιγάντια σκαλοπάτια, θαλάσσιες αναβαθμίδες τεκτονικά ανυψωμένες, σχετικά πρόσφατα και με γρήγορους ρυθμούς - εφόσον συγχρονίσουμε τη σκέψη μας με το γεωλογικό χρονόμετρο. Το ίδιο εφήμερες και οι λίμνες σαν διαβάσουμε τη ζωή τους σε γεωλογική χρονική κλίμακα. Κάποτε κλείνουν από τις αποθέσεις που μαζεύει η γύρω από αυτές λεκάνη.

Το καλό είναι ότι βρεθήκαμε σ’ έναν ενδιαφέροντα και μη βαρετό πλανήτη ο οποίος συνεχώς μεταβάλλεται. Είτε σιγά – σιγά κι ανεπαίσθητα, είτε απότομα μετά από κάποια δραστική τεκτονική ή κλιματική αλλαγή, οι καταστάσεις γυρνούν πίσω στην αφετηρία - ή μάλλον σε μια καινούργια αφετηρία, σε νέα αρχή. Το παραβλέπουμε αυτό μέσα στη διαρκή (αιώνια για τον ανθρώπινο χρόνο) ομφαλοσκόπηση. Λησμονούμε το Σίσυφο, ο οποίος ήταν Κορίνθιος.

Σε τελικό στάδιο και η ρηχή Στυμφαλία με τον απλωμένο καλαμιώνα. Έχουν ενδιαφέρον οι προσπάθειές μας να σώσουμε το φυσικό περιβάλλον. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούμε να σώσουμε την αντίληψή μας γι’ αυτό, όπως έχει αποτυπωθεί στη φωτογραφική στιγμή της ανθρώπινης παρουσίας μας. Η κλιματική αλλαγή μας ανοίγει τα μάτια και απλώνει χρονικά το βλέμμα μας. Όλοι φταίμε. Και άνθρωποι και φύση. Κι όλοι δίκιο έχουμε.

Ασήμαντες πλέον λεπτομέρειες για το Σίσυφο. Το μόνο που τον απασχολεί είναι το πάνω κάτω του. Και αυτό τον αναδεικνύει στους σοφότερους.

Το πρωί στη λίμνη τα βατράχια είχαν πάρτι με ούζα. Καθόλου διακριτικά τα decibel τους. Επιστροφή από την κατηφόρα για Ξυλόκαστρο, που είναι πιο ενδιαφέρουσα από την άνοδο από Κιάτο. Φυσικό λούνα παρκ. Roller coaster.

22/5/15

Η ζεύξη και τα χάσματα





Κάπου υπάρχει μια παλιά φωτογραφία. Εγώ παιδί, με τη μητέρα μου και την αδελφή μου στα Τέμπη. «Η μόνη κρεμαστή γέφυρα της Ελλάδας!» είχε πει ενθουσιασμένος ο πατέρας μου που έβγαλε τη φωτογραφία, στην οποία ποζάρω χαμογελαστός, καταχαρούμενος. Είχε καταφέρει να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του. Μάλλον τότε ξεκίνησε η μεγάλη μου αγάπη για τις γέφυρες. Μεγάλη η χαρά μου όταν κτίστηκε η κρεμαστή γέφυρα έξω από τη Χαλκίδα. Και απερίγραπτη, σαν ολοκληρώθηκε η γέφυρα στον Πατραϊκό Κόλπο. Δεν ήταν πλέον η μόνη κρεμαστή γέφυρα στην Ελλάδα. Ήταν μοναδική στον κόσμο. Και μια γέφυρα συνοψίζει τον πολιτισμό.

Την Παρασκευή, σαν έφτασα στη Ναύπακτο, ζήτησα στο ξενοδοχείο δωμάτιο από το οποίο να φαίνεται η γέφυρα. Ήθελα να τη βλέπω νύχτα, με τα φώτα της αναμμένα στο λαμπρό μπλε. Μου έδωσαν το δωμάτιο αλλά μου είπαν ότι τα φώτα ανάβουν πλέον για λόγους οικονομίας λίγες ώρες τη νύχτα του Σαββάτου.

Την αντίκρισα από το μπαλκόνι στο φώς της μέρας που χανόταν από πίσω της, μακριά. Ένα μεγάλο έργο που ατύχησε και αποτυπώθηκε στη μνήμη μας μαζί με την απάτη και την αυταπάτη του 2004. Μια γέφυρα δεν είναι ξιπασιά. Αντίθετα, μετατρέπει τον χώρο που τον κερματίζουν χάσματα σε κατοικήσιμο, σε θέση - θεμελιώνει. Όπως είχε γράψει ο Heidegger «μια γέφυρα συγκεντρώνει στον ίδιο της τον εαυτό, με τον τρόπο της, γη και ουρανό, θεότητες και θνητούς».

Αποκοιμήθηκα κοιτάζοντας το σκοτάδι πέρα από την μπαλκονόπορτα, με την παρηγοριά ότι στο βάθος του βρισκόταν η Ζεύξη. Η μοναδική γέφυρα, την οποία ίσως βιαστήκαμε να χτίσουμε. Η Αθηνών – Πατρών μια ατελείωτη καρμανιόλα. Μια πινακίδα έγραφε «στα επόμενα τρία χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα». Δεν προειδοποιούσε - το θεωρούσε δεδομένο.

Τι θα μπορούσα να κάνω; Μεταβολή επί τόπου στη μοναδική διαθέσιμη λωρίδα;

You’ll never walk alone.

21/5/15

Να λησμονήσω μπορεί, στον κόσμο πάλι να φτάνω


Όσον αφορά στην ανάπτυξη, το βαθύ κράτος αποτελεί διασταλτική και ασαφή έννοια, ικανή να αποδώσει τα σκοτεινά και επιλεκτικά συγκοινωνούντα δοχεία του κρατικού μηχανισμού με μερίδα του επιχειρηματικού κόσμου. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα αποκαλούσα εκπροσώπους του βαθέος κράτους υπουργούς σε νευραλγικά πόστα που αρνούνται ακόμα και να συναντηθούν με εκπροσώπους επιχειρηματικών κλάδων και πολεμούν μεγάλες επενδύσεις. Δεν αρνούμαι ότι εκπρόσωποι της Κυβέρνησης χαρακτηρίζονται από εμμονές και ιδεοληψίες, ερασιτεχνισμό και ναρκισσισμό. Αλλά η επαναπρόσληψη των καθαριστριών δεν ήταν εκδήλωση της σκοτεινής ρίζας του βαθέος κράτους. Φτηνή παράσταση παράσταση, ήταν.

Πάμε άλλη μια φορά. Το βαθύ κράτος το δημιούργησαν και το έθρεψαν αυτοί που ξαναζήτησαν και θα ξαναζητήσουν τη ψήφο μας, τάχα μου για να το εξυγιάνουν στην πλάτη τη δική μας. Για παράδειγμα, πρώην υπουργοί που παραδέχτηκαν ότι δεν διάβασαν το Μνημόνιο, αλλά οι οποίοι σε επόμενα υπουργικά πόστα διάβασαν συμβάσεις με εργολάβους που κατέληγαν και θα ξανακαταλήξουν σε συνολικές τιμές διοδίων συγκρίσιμες με εισιτήρια αεροπλάνων για τα ίδια ταξίδια. Το σύστημα που έθρεψε το βαθύ κράτος είναι αυτό που γέννησε τη σημερινή κατάσταση, η οποία όντως χαρακτηρίζεται από εμμονές και ιδεοληψίες, ερασιτεχνισμό και ναρκισσισμό. Αλλά αν η κατάσταση στο σύνολό της δεν κατάφερε να γεννήσει το νέο και υγιές (ας επικεντρωθεί εκεί ο προβληματισμός όλων μας), ας μην έχουν την αξίωση να διαλέγουμε να φάμε τη νεκρή και σάπια σάρκα τους, μόνο και μόνο να φυτοζωήσουμε οι περισσότεροι.

Όχι, δεν λησμονήσαμε.

20/5/15

Το δημοψήφισμα και το λάθος


Η Ιρλανδία είναι η πρώτη χώρα στην οποία καλούνται οι πολίτες της (την Παρασκευή στις 22 του μήνα) ν’ αποφασίσουν μέσω δημοψηφίσματος για τροποποίηση στο Σύνταγμα που θα επαναπροσδιορίζει το θεσμό του γάμου, συμπεριλαμβάνοντας τα ομόφυλα ζευγάρια. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι η πλειοψηφία των Ιρλανδών θα ψηφίσει υπέρ της τροποποίησης. Να σημειωθεί πάντως ότι ίσως τα προγνωστικά αναφορικά μ’ ένα ζήτημα δικαιωμάτων είναι διαστρεβλωμένα, καθώς πολλοί απ’ όσους προτίθενται να ψηφίσουν κατά προτιμούν να παραμένουν σιωπηλοί μπροστά στην πόλωση απόψεων που γεννά το ζήτημα και πιθανό στιγματισμό τους από μερικούς ταγμένους, σκληροπυρηνικούς υπερασπιστές της πολιτικής ορθότητας.

Τη γνώμη μου για τα δημοψηφίσματα όσον αφορά στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων την έχω πει. Αποτελούν ανελεύθερους χειρισμούς κι επιλογές, αφού αφήνουν την απόφαση σχετικά με την ελεύθερη ύπαρξη και έκφραση συναινούντων ενηλίκων στην κρίση της πλειοψηφίας. Και ουσιαστικά στη βάση τους υπάρχει προκατάληψη, καθώς καλείται ν’ αποφασίσει η πλειοψηφία κατά πόσο μια μειοψηφία είναι ικανή (βλέπε μη-επικίνδυνη) στην ανατροφή παιδιών. Σίγουρα, πολλοί που θα ψηφίσουν κατά στην Ιρλανδία θα δήλωναν σοκαρισμένοι αν μια υποθετική χώρα διοργάνωνε δημοψήφισμα για δικαίωμα ψήφου σε μια μειονότητα πολιτών της. Δεν θα βρισκόταν στη βάση του δημοψηφίσματος το ερώτημα – δηλαδή η προκατάληψη – κατά πόσο είναι ικανή η μειονότητα ν’ αποφασίζει για την τύχη της χώρας;

Εύχομαι για το καλό των ομοφυλόφιλων στην Ιρλανδία - κι όχι μόνο εκεί. Εύχομαι επίσης να είναι η τελευταία φορά που μια χώρα αποφασίζει ν’ αντιμετωπίσει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων μέσω δημοψηφίσματος. Όχι μόνο για το καλό των ομοφυλοφίλων παντού, αλλά για το καλό των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων γενικότερα.

19/5/15

Τελική ευθεία και ειλικρίνεια

(Jane Hahn, Τhe Washington Post)

...Όσο κι αν θέλω, δεν θα υποσχεθώ ότι μπορούμε να βρούμε τις κοπέλες: αν υποσχεθούμε έτσι θα δίναμε αβάσιμες ελπίδες, που θα επιδείνωναν τη θλίψη όταν αργότερα διαπιστώναμε ότι δεν ήταν αντάξιες τέτοιας προσδοκίας...

Από τις χιλιάδες γυναίκες και κοπέλες που βρήκαν καταφύγιο σε στρατόπεδο προσφύγων στη Νιγηρία, οι 200 βγήκαν θετικές σε τεστ εγκυμοσύνης. Κάποιες βρέθηκαν θετικές αναφορικά με τον HIV. Τις γυναίκες τις είχαν βιάσει άντρες και αγόρια της Μπόκο Χαράμ με σκοπό να τις γονιμοποιήσουν, ώστε να κυοφορήσουν τους μελλοντικούς πολεμιστές της οργάνωσης. Η Μπόκο Χαράμ θεωρεί τις γυναίκες κινητή περιουσία· αν και κάποιοι από τους πολεμιστές παντρεύτηκαν τις γυναίκες που βίασαν. Εδώ μπερδεύτηκα - ίσως επειδή το λέει το Κοράνι, ίσως από ευγένεια για να μη στιγματιστούν κοινωνικά οι γυναίκες.

Απομένουν 10 μέρες πριν αναλάβει την Προεδρία της χώρας ο νεοεκλεγείς πρώην πραξικοπηματίας Μουχαμαντού Μπουχάρι. Διαβάζοντας την είδηση για τις γυναίκες στο στρατόπεδο προσφύγων, θυμήθηκα ότι στις 14 Απριλίου ο Μπουχάρι δήλωσε ότι δε μπορούσε να υποσχεθεί ότι θα βρει τις 200 μαθήτριες τις οποίες ακριβώς πριν ένα χρόνο είχε απαγάγει η Μπόκο Χαράμ από σχολείο επαρχιακής πόλης της Νιγηρίας. Υποσχέθηκε όμως ότι θα κάνει ό, τι μπορεί για να εξαρθρώσει την τρομοκρατική οργάνωση.

18/5/15

Συνοικισμός Α


Για τον Κώστα, που πλησιάζει η γιορτή του.

Περί νηφαλιότητας, a twist in my sobriety



Άστοχη η δήλωση του Υπουργού Πολιτισμού ότι η Κυβέρνηση δεν πρόκειται να διεκδικήσει δικαστικά την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Δεν υποστηρίζω ότι αυτή, τη δεδομένη δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα, πρέπει η Κυβέρνηση να φορτώσει στη διεθνή της ατζέντα και τη νομική μάχη για την επιστροφή των Ελγινείων. Υποστηρίζω ότι καλό είναι να μην προβαίνει σε δηλώσεις οι οποίες δημιουργούν άλλοθι, το οποίο ίσως χρησιμοποιήσουν εναντίον της Ελλάδας αυτοί που θέλουν να παραμείνουν τα μάρμαρα στο Βρετανικό Μουσείο, αν κάποια στιγμή η συγκυρία είναι ευνοϊκή για δικαστική διεκδίκηση. Και δεν είναι μόνο ο φάκελος των 150 σελίδων που συνέταξε το δικηγορικό γραφείο Robertson – Palmer με το οποίο συνεργάζεται η Amal Alamuddin. Είναι ότι όντως σιγά σιγά δημιουργείται μια διεθνής συγκυρία ευνοϊκή, συμπεριλαμβανομένης της κοινής γνώμης παγκοσμίως, υπέρ επαναπατρισμού αντικειμένων πολιτισμικής αξίας. Όσοι επαναπατρισμοί πραγματοποιηθούν συνιστούν ένα προηγούμενο πάνω στο οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να πατήσει για νομική διεκδίκηση, εφόσον εξαντληθούν διπλωματικές και πολιτικές προσπάθειες.

Αστοχία και - όπως γράφει ο Guardian - σπασμωδική άρνηση. Τα υπόλοιπα περί λογικής συμπεριφοράς, διάθεσης για συμβιβασμό, νηφαλιότητας και τειχών δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη για δεκαετίες διεκδίκηση της χώρας μας. Ακούγονται περισσότερο όπως δικαιολογίες παιδιού που δεν νιώθει σιγουριά για κάτι που είπε και μασάει τα λόγια του, κλαψουρίζοντας. Κανείς δεν έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του Υπουργού να ξεκινήσει το δικαστικό αγώνα. Να βάλει τα επιχειρήματα υπέρ στο συρτάρι πρέπει, διαθέσιμα όταν οι διεθνείς συγκυρίες επιτρέψουν αρχικά και απαιτήσουν στη συνέχεια.