Μετά την ήττα

Ότι μου έμεινε από το σαββατοκύριακο. Δύο φωτογραφίες από ένα βαθύ βιολετί σύννεφο στο λιόγερμα.

Ο φίλος έφτασε σπίτι από το αεροδρόμιο Παρασκευή, στις 1.30 τη νύχτα. Κοιμόμουν. Φεύγοντας το πρωί για τη δουλειά, του είπα ότι δεν αισθανόμουν καλά. «Θα περάσει», επέμεινα. Γύρισα σπίτι χαμογελαστός, με το φλουρί που κέρδισα από την πίττα: «την κάνουμε, τυχερή η μέρα σήμερα». Οδηγώντας, ένιωσα ν’ ανάβω. «Βάλε μου το θερμόμετρο στο στόμα», του λέω. (Πάντα κουβαλάει θερμόμετρο, είναι οροθετικός). 38,6. Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο, είχα αφήσει εκεί το λάστιχο από το καρότσι του κήπου να το φτιάξουν που είχε τρυπήσει. Γυρνώντας από την τουαλέτα, πιάνω το τιμόνι τρέμοντας. «Να γυρίσουμε», μου προτείνει. «Θα το πολεμήσω», του λέω. «Έχεις τη διάθεση;» με ρωτά. «Αν τα κατάφερες εσύ τότε, δεν βρίσκω το λόγο να μην τα καταφέρω εγώ τώρα», επιμένω. (Πριν 18 χρόνια όλοι τον είχαν ξεγράψει, πήγε να τα τινάξει).

Περνώντας από τη μεγάλη παραλία, σταματάμε. «Βγες έξω», λέω, «ούτε στ’ όνειρό σου να δεις κάτι τέτοιο στο Βέλγιο». Από τ’ αμάξι, παίρνω με το κινητό τις δύο φωτογραφίες.

Φτάνοντας στο σπίτι, πήγα κατευθείαν και τουρτουρίζοντας στο κρεβάτι να κουκουλωθώ. Ούτε τα παντζούρια δεν είχα κουράγιο ν’ ανοίξω. Του είπα ν’ αδειάσει το αυτοκίνητο, ν’ ανάψει φωτιά και να ταΐσει τα ζώα. Χθες Σάββατο, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο λιμάνι και πήραμε το πλοίο για Πειραιά. Τη νύχτα, παρά τα αντιπυρετικά, έφτασα τους 39· με ξύπνησε ο πυρετός. Στη συνέχεια, ίδρωσα και ξανακοιμήθηκα.