Κάποια στιγμή στην καριέρα του, ο εικαστικός, συγγραφέας και μουσικός Νίκος Χουλιαράς εγκαταλείπει την ενασχόληση με τη μουσική, θέλοντας ν’ αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Πίσω από τους όμορφους, απλούς και – φαινομενικά - αθώους στίχους και μελωδίες των παιδικών μου χρόνων, κρυβόταν κάτι άλλο· κάτι που έδειχνε τα δόντια του στον καλλιτέχνη και τον δάγκωνε, τραβώντας τον σε προσωπικά μονοπάτια, όχι ιδιαίτερα φωτεινά, προς «τα πίσω δωμάτια του νου».
Η αναδρομική και συστηματική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, η αφιερωμένη κυρίως στο εικαστικό έργο του Νίκου Χουλιαρά, μ’ εντυπωσίασε. Μια όμορφη έκπληξη.
Και να βρεις το δρόμο σου, είναι αυτό που θα σε πάει από το ένα σκοτάδι στο άλλο. Κάπως έτσι επισημαίνει ο Χουλιαράς – αν θυμάμαι καλά - σ’ ένα από τα βίντεο που προβάλλονται στην έκθεση.
1 σχόλια:
εικαστικός, συγγραφέας και μουσικός
Βλέπω τον εικαστικό, ακούω τον μουσικό... να βάλω κι ένα απόσπασμα από τον Λούσια (Κέδρος 1979), να διαβάσουμε και τον συγγραφέα;
:
Aπό μοναχός του είναι κι αυτός, λέω, και στο δρόμο που θα πηγαίνει τώρα και θα καπνίζει, πάλι από μοναχός του θα 'ναι και κανένα δε θα 'χει. Γιατί ο κόσμος, ολοένα περνάει και πάει στις δουλειές. Ποτέ δε στέκεται ο κόσμος. Περνάει και πάει εκεί που είναι οι δουλειές, και για τίποτα δε σταματάει! Για κανένα δε σταματάει. Κι αυτό εγώ το ξέρω, γιατί και τότε που μ' είχαν εκεί κάτω στο τμήμα και μουτζούρωνα το χαρτί, εγώ τα 'βλεπα τα ποδάρια, απ' το στενό το παραθύρι. Μοναχά μέχρι το γόνα ήταν, αλλά και πάλι πέρναγαν και πήγαιναν! Ολοένα πέρναγαν. Καθόλου δε σταμάταγαν.
Κι εγώ, από κάτω ήμουν, σταματημένος. Ορθός ήμουν και μέσα στο κεφάλι μου.
Δημοσίευση σχολίου