Η βλακεία, που λάμπει

Την έχω ακούσει αυτήν την ιστορία από φίλο, δικό μου άνθρωπο, που τον εμπιστεύομαι. Σε συνάντηση με στελέχη της τρόικας σε επίπεδο Γενικών Γραμματέων, σχετική με νέα νομοθεσία για κάποιο είδος αδειοδότησης. Από μεριά του ΔΝΤ, μια Ισπανίδα, είρωνας, κι όχι τόσο έξυπνη όσο προσπαθούσε να πουλήσει η μούρη της. Από μεριά της ΕΕ, ένας κομισάριος της Επιτροπής, Αυστριακός, καθαρόαιμος στόκος. Από μεριά της ΕΚΤ, ένας Πολωνός, ο πλέον συμπαθής, αν θυμάμαι καλά τα λεγόμενα του φίλου. Ο τελευταίος ζήτησε κάποια στοιχεία, του τα έδωσαν, έκανε τις ερωτήσεις του και σαν επαγγελματίας τη δουλειά του. Η κυρία του ΔΝΤ επέμενε ότι μερικά βήματα στη διαδικασία αδειοδότησης ήταν περιττά, μέχρι που οι Έλληνες εκπρόσωποι υπογράμμισαν ότι αποτελούν υποχρεώσεις απέναντι στο Κοινοτικό Δίκαιο, γεγονός που αγνοούσε ο στόκος κομισάριος (ο οποίος έπρεπε θεωρητικά πρώτος να το υποδείξει).

Φτάνουμε λοιπόν στο στόκο.

«Να βάλουμε», λέει, «ρήτρα στο νόμο για τους δημοσίους υπαλλήλους, που δεν κάνουν τη δουλειά τους».

Κανένας δεν αντέδρασε. Παίρνει το λόγο ο γνωστός μου, κι απαντάει:

«Είμαι δημόσιος υπάλληλος και θεωρώ λίγο προσβλητικό αυτό που λέτε. Θα προσπαθήσετε να διδάξετε εργασιακό ήθος στους Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους μέσα από νόμο που σχετίζεται μ’ αδειοδοτήσεις;»

«Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά πως θα την κάνουν τη δουλειά τους;» απαντά, σε κάπως απολογητικό τόνο, ο στόκος.

«Γι’ αυτόν το λόγο, υπάρχει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας, ο οποίος αν εφαρμοστεί μπορεί να φέρει άψογα αποτελέσματα. Ας επικεντρωθούμε στο ζητούμενο, που είναι οι αδειοδοτήσεις», επιμένει ο φίλος.

«Ναι, αλλά ο νέος νόμος μπορεί να λάμψει σα διαμάντι και στην υπόλοιπη ελληνική διοίκηση», επιμένει ο στόκος, με μια χαρούμενη αισιοδοξία να φωτίζει τα μάτια του.

Το μόνο που έλαμψε ήταν η αήττητη βλακεία του εθνοσωτήρα, σχολίασε ο φίλος που μου διηγήθηκε την ιστορία.