Κάτι όμορφο. Έχω ξαναγράψει για τον αργιλικό σχιστόλιθο του Burgess της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, αυτό το γεωλογικό portal σε μια άλλη εποχή, πριν μισό δισεκατομμύριο χρόνια, όταν η ζωή πειραματιζόταν ασταμάτητα και με φαντασία, με συνεχείς δοκιμές και λάθη, γεννώντας όντα στις πιο απίθανες μορφές. Είχα γράψει για τη Hallucigenia. Σήμερα ένα άλλος λαγός από το καπέλο, ένα νέο απολίθωμα μέσα από τα ίδια στρώματα, ένα ζούδι που ονομάστηκε Siphusauctum gregarium. Γύρω στα 20 εκατοστά μήκος, ζούσε αγκιστρωμένο στο βυθό σε αποικίες και τρέφονταν φιλτράροντας το νερό.
Ήρθε κι έφυγε, σ’ ένα τικ του χρόνου, έγινε βράχος επιμένοντας, κανείς δεν θα νοιαζόταν, κανείς δεν θα θυμόταν, μέχρι που κάποιος έσκαψε και το έφερε στο φως, όμορφο σαν πίνακα.
5 σχόλια:
Εξαισιο. Κοινοποιώ (με link).
Αγαπημένε μας Ξωμερίτη, είσαι ένας ποιητής των βράχων- rock poet :)
and why does it feel like hitting rock bottom?
Να ’σαι καλά Δάφνη, σου αφιερώνω αυτό από το Πόπολ Βουχ, το μύθο της Δημιουργίας των Μάγια:
"...Κι αφού φτιάξαν όλα τα πουλιά και τα ζώα, τους είπαν οι δημιουργοί:
«Μιλήστε και φωνάξτε όπως μπορεί το καθένα από σας· προφέρετε και λατρέψτε το όνομά μας· πείτε ότι εμείς είμαστε οι Προγεννήτορές σας, γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Μιλήστε, υμνήστε, επικαλεστείτε το όνομά μας!»
Όμως, παρόλο που τα διατάξανε να κάνουν κάτι τέτοιο, εκείνα δεν ήταν σε θέση να μιλήσουν σαν άνθρωποι. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να βγάλουν κάτι άναρθρες κραυγές, να σφυρίξουν και να κακαρίσουν..."
Πολλά πολλά ευχαριστώ με Καλό Απόγευμα!
Δημοσίευση σχολίου